margeke.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
*als je je e-mail adres invult..
krijg je automatisch een berichtje als ik een nieuw log geplaatst heb!
* wil je iets van mijn weblog overnemen: prima, mail me dan svp, zie mailformulier hier onder.
* ben je onder aan de pagina: home aanklikken en je bent weer bovenin.
 
Klik hier als je me wilt mailen.
 
Op deze plek
vind je mijn belevenissen,
gedachten,
vragen,
en soms 
antwoorden.
 
Ik ben een 
kind van God,
geliefde,
(schoon) dochter,
(schoon) moeder,
oma,
vriendin,
zus, tante,
gemeentelid.

Lees lekker mee,
ik zou het fijn vinden
als je een reactie
achterlaat!  
 

kettingen en andere sier
 
 
 
 
dit is een van de kettingen die JUDITH OORDT gemaakt heeft.
 Wil je meer zien, wil je bestellen
 kijk dan hier

 

50+ beurs
Als ik de trein uitstap hoef ik niet te kijken welke kant ik op moet lopen, het enige wat me te doen staat is de grijze hoofden volgen. Zo beland ik vanzelf op de plaats van bestemming. Dat al die grijze hoofden vervolgens in lange rijen voor de kassa moeten wachten, en mijn baas , collega en ik met een vip pasje snel door de poortjes kunnen, ontlokt me een brede glimlach.
 
We lopen de grote hallen door, op weg naar onze stand. Dit is de plek voor deze dag. Voor het eerst sinds het bestaan staat Professionals in NAH op de 50+beurs. Drie dagen  zijn er al geweest. Dagen waarin al veel gesprekken zijn gevoerd, wordt me verteld. Vandaag ben ik aan de ‘beurt’ om ons bedrijf, ons werk meer bekendheid te geven. (niet dat ik ervoor aangewezen ben, ik heb me zelf enthousiast aangemeld). We hebben pennen om uit te delen. Bijzondere pennen. Die pennen maken het aanspreken van mensen makkelijker: “Mag ik u een pen aanbieden? Hier staat op wie wij zijn, wat we doen en waar u ons kunt vinden”. De een pakt het aan en loopt door, de ander blijft kijken, ziet de woorden NAH staan en reageert daar op. De manier hoe gereageerd wordt is heel verschillend. De een zegt: dat ken ik al te goed, en neemt de benen. Het lijkt soms op vluchten. De ander voelt herkenning en erkenning. Wil zijn of haar verhaal kwijt. Wat vertellen mensen soms makkelijk hun verhaal. “Ik sta hier wel, maar ik loop hier in reservetijd. Ik had nog twee jaar en die zijn al voorbij. Ik heb een hersentumor”. Ehhhhh…… wat hierop te zeggen? Het eeuwige woord “sterkte” vind ik te banaal. Och, je hoeft niet altijd iets te zeggen.
Een ander meldt dat zij is gereanimeerd en helemaal gezond is. Het schijnt dus toch mogelijk te zijn, een geslaagde reanimatie. Overigens was deze reanimatie in een ambulance, dan is alles binnen handbereik.  Weer een ander is nog vol verdriet door het overlijden van de partner aan een hersenbloeding. Mensen vragen informatie, willen hulp, willen een praatje, willen een pen. Veel menen willen een pen, want ze sparen pennen.
Wij doen ons best om veel te vertellen over ons bedrijf. Houden we klanten over aan deze beurs? We gaan ver in het overtuigen van bezoekers....
 
 
 
Tussen de bedrijven door loop ik een rondje over de beurs. Een hal vol stands over reizen, ver weg en in eigen land. Reizen alle vijftig plussers en zijn wij de uitzonderingen? In een volgende hal zijn stands over verzorging te vinden.  Typische beurszaken als schuursponsjes om te ontharen zijn daar bijvoorbeeld te vinden. Ooit dacht ik dat dat zou werken en kocht ze ook, om ze vervolgens na een keer gebruik onder in een la te gooien. Er is voorlichting over scootmobiels en trapliften te vinden. Er wordt reklame gemaakt voor notarissen, en voor nog veel meer dingen. Wat een wereld voor vijftig plussers! Tussen alle commerciële geweld staat een stand van Christenen voor Israël. Ik doe nog gauw mee met een wedstrijd met als hoofdprijs een reis naar Israël.  Het is overal  een drukte en geroezemoes. Na vier uur wordt rustiger. Mensen zien er moe uit, inclusief ikzelf. De behoefte aan gesprekken wordt minder, mensen lopen snel door.
Wat een dag! Gaaf al die gesprekken! Bijzonder om zo’n beurs mee te maken. Ik ben er nog niet aan toe om gewoon als gast te gaan. Zo in een stand was geweldig om te doen. Na afloop hebben we samen met collega’s gegeten. Daarna weer in een volle trein, richting huis.  
 

Reacties

Zusje op 16-09-2012 06:42
Fijn dat je het als goed hebt ervaren, lijkt me best lastig ! Aan de ene kant wil je je werk promoten terwijl je weet dat dat gaat over het leed van een ander..... Goede zondag !
Yvonne op 16-09-2012 14:39
Klinkt enerverend en bijzonder. Maar dat zei je vanmorgen bij de kerk ook al ;)

p.s. nu zat ie wel in mijn mail hoor....?!?
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl