margeke.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
*als je je e-mail adres invult..
krijg je automatisch een berichtje als ik een nieuw log geplaatst heb!
* wil je iets van mijn weblog overnemen: prima, mail me dan svp, zie mailformulier hier onder.
* ben je onder aan de pagina: home aanklikken en je bent weer bovenin.
 
Klik hier als je me wilt mailen.
 
Op deze plek
vind je mijn belevenissen,
gedachten,
vragen,
en soms 
antwoorden.
 
Ik ben een 
kind van God,
geliefde,
(schoon) dochter,
(schoon) moeder,
oma,
vriendin,
zus, tante,
gemeentelid.

Lees lekker mee,
ik zou het fijn vinden
als je een reactie
achterlaat!  
 

kettingen en andere sier
 
 
 
 
dit is een van de kettingen die JUDITH OORDT gemaakt heeft.
 Wil je meer zien, wil je bestellen
 kijk dan hier

 

Vandaag is het de verjaardag van dit jongetje.Twee is hij alweer geworden.

 
 
Donderdag mocht ik weer voor hem zorgen. Altijd weer speciale dagen. Leuk om begroet te worden met de mededeling dat ik niet een echte oma lijk. "Want de andere oma's hebben veel meer strepen in hun hoofd", dat zag en vond Mart. Niet helemaal eerlijk natuurlijk om met zijn twee overgrootoma's vergeleken te worden. Vervolgens vertelde Mart dat hij mij Fleur ging noemen, dat was mooier dan oma. Dit gebeurde allemaal voor schooltijd. 's Middags moest ik er aan wennen met Fleur aangesproken te worden. 
De schooltijden zijn de rustige uurtjes van de dag. Mees vermaakt zich prima. Hij begint met de bakken speelgoed om te kiepen, twee auto's van de stapel te pakken en over de vloer te racen. Daarna wordt er gelezen, de stukken vliegen eraf. Toch fijn dat het oude speelgoedfolders zijn. Tijden kan hij er mee bezig zijn. 
 
Daarna is het tijd om onszelf uit te laten. Deze keer gaan we op de fiets naar het centrum van de stad.Mees zit achterop en vindt het leuk om op mijn rug te tikken. Dan tik ik op zijn been, hij weer op mijn rug en zo fietsen we gezellig. 
In het centrum til ik hem uit zijn stoeltje. De tijd die ik nodig heb om de fiets op slot te zetten gebruikt hij om naar het  midden van de straat te lopen. Gelukkig was het voetgangersgebied. In de winkel vermaakt hij zich uitstekend, hij wil er niet eens uit. Een boek met graafmachines is de grote trekpleister. Ik vind dat ik moet kijken wat de laatste mode is en we lopen een boetiekje in. De verkoopster begroet hem met de woorden: hé stoere man, wat ga jij uitspoken? Een dame met vooruitziende blik, Mees heeft binnen een minuut de vier teddyberen die op een bankje liggen, op de grond  gegooid. Hier kan ik mijn studie niet voortzetten, we gaan weer naar huis.
 
Al deze dingen zijn toch wel vermoeiend merk ik, als ik op de terugweg een hoofdje tegen mijn rug voel bommelen. Als we thuis zijn eten we snel nog een boterhammetje en dan kan onze siësta beginnen. Ik breng hem naar bed. Terwijl ik hem verschoon begint de buurman in de muur te boren. Nog nooit heb ik Mees zo bang gezien, ik til hem op en hij klemt zich helemaal aan mij vast. Och, dat kan ook nog. Dit is dan het jongetje dat niet geknuffeld wil worden en niet aan de hand mee wil lopen. Mijn hart smelt. Gelukkig blijft het bij deze ene booractie en kan hij rustig gaan slapen. 
Oma doet haar ogen ook even dicht. Fijn zo'n dag zonder afspraken en andere zaken! 
Lees meer...   (3 reacties)
Vorige week waren we even een midweekje weg. Heerlijk! Via deze site boekten we een huisje in Noordwijk. Even een paar dagen weg uit de hectiek van alle dag. Het klinkt zo cliché, toch ervaren we het wel op deze manier. Het zijn drukke en emotionele tijden geweest.
Het waren een paar dagen van wandelen, slapen, lezen, praten, stil zijn, genieten.
 
 
 
Zoiets als dit dus. Al was dit het enige echt zonnige moment, de rest van de tijd was het grauw en somber weer. Maar ach, waar heb je het dan over. 
Wandelen langs het strand blijft mijn favoriet, daar word ik blij van. Ik was dus erg blij in de afgelopen dagen.
Zoals gewoonlijk had ik teveel boeken meegenomen. Eén boek las ik uit, binnenkort meer daarover.  Voordat je denkt dat ik zwaar depressief ben omdat ik dit fotografeerde, dat is niet zo. Dit beeld maakte wel indruk op me en ik moest denken aan een bijbeltekst waarin staat dat de zee er niet meer zal zijn. Ooit hoorde ik dat het een beeld voor alle ongerechtigheden is, die gaan voorbij, Goddank. Het beeld van bederf bleef me bij, vandaar....
 

Lees meer...
En zo zat ik gisteren weer in de trein, richting Utrecht. Deze keer niet voor een date met mijn zussen, wel voor een fotoshoot. Een shoot die dankzij twitter tot stand was gekomen. Och, wat ben ik toch blij met twitter!
De EO is bezig een nieuwe campagne te ontwikkelen, daar werden modellen voor gezocht, waar ik er een van was. Mensen van allerlei verschillende leeftijden werden in verschillende situaties gefilmd en gefotografeerd.
Ik vond het heel bijzonder om mee te maken! Eerst werd ik gerestaureerd door een visagiste. Daarna begon het filmen. Mijn rol bestond uit het naar een EO programma kijken op een I pad
Zittend in de felle zon, op een Utrechts dakterras. Lastig om tegen de zon in te kijken en voortdurend te horen dat ik te streng keek... Of de opdracht krijgen die ene beweging te herhalen. Beweging? ehh... wat deed ik ook alweer en hoe? Kortom, 'acteren' is niet mijn ding!
 
 

Het foto model zijn vond ik leuker. Opnieuw mocht ik via I Pad tv kijken. Een keer of tien zag ik hetzelfde programma. (eerlijk gezegd nooit eerder gezien)
Er werden veel foto's gemaakt. Daar zullen vast wel een paar goeie tussen zitten.  Nu maar wachten tot dit materiaal gebruikt wordt, ik ben zeer benieuwd naar hoe die campagne eruit zal zien.
 
Lees meer...   (2 reacties)
Eens, een tijd geleden, waren wij twaalfeneenhalfjaar getrouwd. Dat was een feestje waard, vonden we. De hele familie uitgenodigd, met z'n allen naar het speeltuingebouw in onze straat. We deden spelletjes, aten een hapje, dronken een sapje. Maakten een praatje, zagen onvermoede talenten. 
We werden verrast door een geweldig lied van onze kinderen. Een lied met de fraaie titel: "Wij zijn de jongens van Jan en Margé". Het heeft een geweldige melodie, eenmaal gehoord raak je het nooit meer kwijt. Met dank aan onze (schoon)zus. Het lied werd vrolijk aangepast en herhaald toen we vijfentwintig jaar getrouwd waren. 
 
 
 
Dat de tijd snel gaat is natuurlijk een inkoppertje. Als je ervoor staat lijkt het lang, als je terug kijkt verwonder je je over de snelheid waarmee de jaren voorbij gaan. 
 
Zo is het vandaag de dag dat de oudste van Jan en Margé zijn twaalfeneenhalfjarig huwelijk mag vieren. Een tijd waarin veel gebeurd is.
Vanaf hier onze gelukwensen, Gods zegen gewenst voor jullie, samen met de jongens van M&M. 
Lees meer...   (5 reacties)
Gisteravond zagen we weer eens een film in ons favo film huis. Descendants. Een film met veel oscarnominaties, zonder uiteindelijk een oscar te winnen.
Een film over liefde, vergeving, geld, opvoeding. Veel dus. 
Bovendien actueel: een vrouw raakt in een onomkeerbaar coma. Haar wilsbeschikking was dan te mogen sterven. Dat gebeurde uiteindelijk ook. Al was niet duidelijk hoe en wat, maar dat zal aan mijn verpleegkundige achtergrond liggen, ik vond het niet "logisch". Ik moest toch wel aan Friso en zijn gezin denken.
 
Is deze film een aanrader? Wij vonden het een mooie film, maar niet een die een diepe indruk achterliet. Ik heb er vandaag niet veel over nagedacht, het verhaal was alweer wat weggezakt.
 
Ben je toch nieuwsgierig geworden? Hij draait nog wel een poosje hier in ons stadje..
 
 
Lees meer...
Gister was een omadagje. Een dagje stilgezet zijn, geen werkafspraken, meegaan in het ritme van de dag. Ik bracht de kinderen naar school. Het was grauw weer. Een lucht die aarzelde tussen regen en mist. "Oma, het is nietszienweer", zo klonk het naast me.
Wat een mooi woord, nietszienweer. 
Dat was het hier ook een tijdje. Er was niets te zien.
Ik was bezig met heel veel dingen, ik heb momenteel veel klanten, wat maakt dat ik veel weg ben. Behalve werk zijn er meer dingen te doen. Dat zijn dan ook de dingen die gebeuren. Het gevolg is dat er van bloggen minder terecht komt.
Vandaar dat het hier zo stil is. Ik kan nog niet voorzien of dit tijdelijk of blijvend is. De tijd zal het leren! 
Lees meer...   (4 reacties)
Zo heel langzaam aan beseffen ook wij dat het binnenkort kerstfeest is. Ik realiseer me dat we ook dan eten en drinken nodig hebben en dat enige actie gewenst is. Nu nog nadenken welke. 
 
Lang geleden vond ik dit filmpje, mooie aanloop op de kerstdagen....
Maak een beker chocolademelk, liefst met een vette toef slagroom, ga er even rustig voor zitten en geniet mee!! 
 
 
Lees meer...   (3 reacties)
Evenals vorig jaar is er dit jaar een lezerskoor van dagblad Tubantia. Vorig jaar twijfelde ik of ik mee zou doen. Dit jaar niet. Vier zaterdagochtenden zijn we bezig geweest om de partijen in te studeren. Bijna vierhonderd mensen hebben zich opgegeven om mee te doen. 
De eerste oefenochtend zonk de moed me bijna in de schoenen. Meezingen lukte niet, ik vond het al een hele prestatie als ik op het goede moment aan het einde van een lied was...
Nu, na vier weken gaat het wat beter. Flink oefenen helpt echt. Al is er in de afgelopen week niets van oefenen gekomen. 
Vanavond is de uitvoering! Dit zal in de Jacobuskerk zijn. De kaarten zijn uitverkocht. Luisteren kan via internet: www.reisopera.nl of www.jijenoverijssel.nl
 
 
 
Lees meer...   (4 reacties)
De oude man, die mijn schoonvader was,  is niet meer (hier). Hij mag zingen voor Gods troon! 
Gisteravond is hij heel rustig overleden. Zijn vrouw hield zijn hand vast, zacht en kalm is hij doorgegaan naar een beter leven. Niet meer de zwoegende ademhaling, de onrust. Dat alles is voorbij, Goddank.
Wat komt en steeds meer merkbaar zal zijn is de lege plek.
Vandaag is de dag dat we alles moeten organiseren en bedenken. De invulling van de dienst, de kaarten, en wat er nog meer bedacht en gedaan moet worden.
Gisteravond waren we al bij elkaar, voorzover mogelijk. Vandaag verder. We rekenen op Gods kracht en hulp. 
Lees meer...   (13 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl