margeke.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
*als je je e-mail adres invult..
krijg je automatisch een berichtje als ik een nieuw log geplaatst heb!
* wil je iets van mijn weblog overnemen: prima, mail me dan svp, zie mailformulier hier onder.
* ben je onder aan de pagina: home aanklikken en je bent weer bovenin.
 
Klik hier als je me wilt mailen.
 
Op deze plek
vind je mijn belevenissen,
gedachten,
vragen,
en soms 
antwoorden.
 
Ik ben een 
kind van God,
geliefde,
(schoon) dochter,
(schoon) moeder,
oma,
vriendin,
zus, tante,
gemeentelid.

Lees lekker mee,
ik zou het fijn vinden
als je een reactie
achterlaat!  
 

kettingen en andere sier
 
 
 
 
dit is een van de kettingen die JUDITH OORDT gemaakt heeft.
 Wil je meer zien, wil je bestellen
 kijk dan hier

 

Al een tijdje zie ik het voor me... aantal blogs 699. Dit is dus nummer 
 
 
Intussen is er bij punt.nl van alles aan de hand. Er wordt hard gewerkt aan het verhuizen van alle weblogs. Het wordt een ander domein. Of meer achter de schermen wordt veel anders. Ik zit te dubben, ga ik over naar het nieuwe uiterlijk? Ga ik ergens anders opnieuw beginnen?
Er zijn belangrijkere dingen om over na te denken, toch houdt het me wel bezig.
Ik weet niet zeker of de 'abonnees' meeverhuizen, oftewel, of jullie melding krijgen van de verhuizing. Daarom kondig ik het nu maar aan. 
Als ik uitgedacht ben, meld ik me weer. Voor nu in ieder geval bedankt voor jullie meelezen, reageren enzoverder! 
Lees meer...   (2 reacties)
Er liggen een stuk of zes kranten en een paar tijdschriften op me te wachten. Ze moeten maar even geduld hebben. Mijn hoofd is nog vol van de afgelopen dagen.
Drie dagen op stap met alle collega's van "ons" bedrijf, Professionals in NAH. 
Een bedrijf dat hoe langer hoe meer mijn en ons bedrijf is geworden, heb ik in de afgelopen dagen gemerkt. 
Het was geweldig om met zo'n 120 mensen bij elkaar te zijn. Bij de vorige driedaagse, in 2010, waren ongeveer 60 collega's. Ik had me toen (o.a.) ten doel gesteld aan het einde van de tijd alle namen te kennen. Dat lukte me.
Deze keer zou me dat niet weer lukken, ik heb het niet eens geprobeerd. 
 
We waren in Almen, in een prachtig conferentieoord
Drie dagen luisteren naar boeiende mensen, zowel in de lezingen als in contacten onderling. De inhoud van de lezingen borrelt nog wat na en komt misschien als blog bovendrijven. In ieder geval genoeg stof tot nadenken.
Of inspiratiestof voor nog te lezen boeken en te bekijken films. 
 
Behalve spreken en luisteren mochten we workshops volgen. Zoiets als therapeutisch dansen. Dat was iets 'eng' dacht ik, en ik vond dat ik maar eens iets engs  moest doen. Grenzen enzo....
Och, wat geweldig, het therapeutische bleek buikdansen te zijn... Twee uur lang gezwoegd en pasjes en bewegingen geleerd. Wat een leuke ervaring was het! Ik had geen spierpijn, toch nog niet aktief genoeg geweest? Maakt niet uit, het was super! 
 
We deden een teamopdracht. Twee jaar geleden moesten we een kip uit een boom plukken, deze keer moesten we een ei uit het raam gooien. Dat was wel ingewikkelder dan  het zo lijkt! 

 
Gisteravond was er een spetterend feest, met muziek uit 'mijn tijd', die de beste tijd was. (leerden we vanmorgen in een lezing van Douwe Draaisma). Een feest met muziek en "stukjes". Onze 'bazen' werden welverdiend in het zonnetje gezet. Ze mochten genieten van alle creativiteit. 
 
 
 
 
Vanmorgen hadden we de laatste lezing. Een bijeenkomst waarvoor we iemand uit mochten nodigen. Voor mij was dat geliefde. De zaal zat nu helemaal vol. Ook wel grappig om te zien wie bij wie hoorde.
 
 
 
 
Nu weer terug in de bewoonde wereld. Op een dag die een bijzondere dag is, met heel verschillende kanten. 
Mooie dagen om op terug te zien! 


Lees meer...   (3 reacties)
Gister zag ik hem aan het werk. Zelden zo'n ijver en doorzettingsvermogen gezien. Wat een afstanden werden er afgelegd om het passend te maken.
Nu zit hij te wachten op de dingen die gaan gebeuren. Misschien komt er een rijkvoorziene dis. Of zou het hier ook al crisis zijn? 
Ik ben bang dat het erg lang zal duren voor er te eten valt. Vanavond zullen we er wat aan doen, dat wil zeggen, ik zal er iets aan laten doen. Jammer dat dit levenswerk vernietigd moet worden, noodzakelijke ingrepen noemen we dat. Dat lijkt wel prinsjesdagtaal....
 
 
Lees meer...   (3 reacties)
Als ik de trein uitstap hoef ik niet te kijken welke kant ik op moet lopen, het enige wat me te doen staat is de grijze hoofden volgen. Zo beland ik vanzelf op de plaats van bestemming. Dat al die grijze hoofden vervolgens in lange rijen voor de kassa moeten wachten, en mijn baas , collega en ik met een vip pasje snel door de poortjes kunnen, ontlokt me een brede glimlach.
 
We lopen de grote hallen door, op weg naar onze stand. Dit is de plek voor deze dag. Voor het eerst sinds het bestaan staat Professionals in NAH op de 50+beurs. Drie dagen  zijn er al geweest. Dagen waarin al veel gesprekken zijn gevoerd, wordt me verteld. Vandaag ben ik aan de ‘beurt’ om ons bedrijf, ons werk meer bekendheid te geven. (niet dat ik ervoor aangewezen ben, ik heb me zelf enthousiast aangemeld). We hebben pennen om uit te delen. Bijzondere pennen. Die pennen maken het aanspreken van mensen makkelijker: “Mag ik u een pen aanbieden? Hier staat op wie wij zijn, wat we doen en waar u ons kunt vinden”. De een pakt het aan en loopt door, de ander blijft kijken, ziet de woorden NAH staan en reageert daar op. De manier hoe gereageerd wordt is heel verschillend. De een zegt: dat ken ik al te goed, en neemt de benen. Het lijkt soms op vluchten. De ander voelt herkenning en erkenning. Wil zijn of haar verhaal kwijt. Wat vertellen mensen soms makkelijk hun verhaal. “Ik sta hier wel, maar ik loop hier in reservetijd. Ik had nog twee jaar en die zijn al voorbij. Ik heb een hersentumor”. Ehhhhh…… wat hierop te zeggen? Het eeuwige woord “sterkte” vind ik te banaal. Och, je hoeft niet altijd iets te zeggen.
Een ander meldt dat zij is gereanimeerd en helemaal gezond is. Het schijnt dus toch mogelijk te zijn, een geslaagde reanimatie. Overigens was deze reanimatie in een ambulance, dan is alles binnen handbereik.  Weer een ander is nog vol verdriet door het overlijden van de partner aan een hersenbloeding. Mensen vragen informatie, willen hulp, willen een praatje, willen een pen. Veel menen willen een pen, want ze sparen pennen.
Wij doen ons best om veel te vertellen over ons bedrijf. Houden we klanten over aan deze beurs? We gaan ver in het overtuigen van bezoekers....
 
 
 
Tussen de bedrijven door loop ik een rondje over de beurs. Een hal vol stands over reizen, ver weg en in eigen land. Reizen alle vijftig plussers en zijn wij de uitzonderingen? In een volgende hal zijn stands over verzorging te vinden.  Typische beurszaken als schuursponsjes om te ontharen zijn daar bijvoorbeeld te vinden. Ooit dacht ik dat dat zou werken en kocht ze ook, om ze vervolgens na een keer gebruik onder in een la te gooien. Er is voorlichting over scootmobiels en trapliften te vinden. Er wordt reklame gemaakt voor notarissen, en voor nog veel meer dingen. Wat een wereld voor vijftig plussers! Tussen alle commerciële geweld staat een stand van Christenen voor Israël. Ik doe nog gauw mee met een wedstrijd met als hoofdprijs een reis naar Israël.  Het is overal  een drukte en geroezemoes. Na vier uur wordt rustiger. Mensen zien er moe uit, inclusief ikzelf. De behoefte aan gesprekken wordt minder, mensen lopen snel door.
Wat een dag! Gaaf al die gesprekken! Bijzonder om zo’n beurs mee te maken. Ik ben er nog niet aan toe om gewoon als gast te gaan. Zo in een stand was geweldig om te doen. Na afloop hebben we samen met collega’s gegeten. Daarna weer in een volle trein, richting huis.  
 
Lees meer...   (2 reacties)
Scheiden doen we samen!   Dat schalde onlangs door mijn auto en eerlijk gezegd wist ik niet wat ik hoorde! Scheiden doen we samen. Klinkt als het nieuwste uitje. Of spelletje.
 
Het is vandaag de dag van de scheiding, en daar was een reclamespotje voor, met deze tekst. Gaan we iets oppoetsen en zo mooi proberen te maken, terwijl het (doorgaans) rouw en rauw is?
 
Scheiden. Het lijkt wel of er een epidemie van scheidingen is. In onze gemeente, in de collegakring. Stellen gaan uit elkaar, om wat voor reden dan ook.  Of denken erover om uit elkaar te gaan, omdat er niet meer samen te leven valt, omdat de liefde verdwenen is, omdat er een nieuwe liefde gevonden is.
 
De meest bijzondere reden die ik hoorde was: God wil niet dat ik ongelukkig ben, en ik was ongelukkig in mijn huwelijk, dus het kon, dat we gingen scheiden. Hoeveel mensen door deze scheiding ongelukkig werden weet ik niet. Helemaal helder vind ik de redenering niet.
Heftig en soms moeilijk, al deze dingen. Ik wil mensen die gescheiden zijn niet veroordelen. Te goed weet ik hoeveel ellende en verdriet er ook binnen huwelijken kan zijn. 
 
Vandaag is het de dag van de scheiding. Ik hoop dat jij en ik deze dag niet ‘nodig’ hebben!  

Lees meer...   (2 reacties)
Gisteren was ik op zoek naar iets. Iets leuks en kleins om weg te geven. Ik zocht in verschillende winkels. Wat ik precies zocht wist ik niet eens, ik hoopte dat ik iets zou vinden waarvan ik dacht: Yes, dit is het. Uiteindelijk ben ik geslaagd.
Achteraf verbaasde ik me over de hoeveelheid winkels met de enorme hoeveelheden spullen. Wat een keuze! Wat een drukte in die winkels. Wat een prijzen, niet normaal, zo laag. Ik werd er weer eens zeer hebzuchtig van. Dit nog en dat nog, en zo verliet ik de winkel met een volle tas. Was ik helemaal blij? Hm, eerlijk gezegd niet. Ik dacht aan alle grondstoffen en energie die gebruikt waren om dit alles te produceren en vervoeren. Dit soort dingen wordt vast niet in Nederland gemaakt.
 
Ik moest denken aan een boek dat we onlangs kregen en dat ik onmiddellijk gelezen heb. Want (deels)  meegelezen toen het boek nog een manuscript was. Bijzonder!
Ik heb het over het Prullarium, geschreven door Ernst Bergboer. 
 
 
Het boek gaat over Tjalk Zwerk, hij is verwoed verzamelaar. Verzamelaar van prullaria. Zijn levensdoel  is het vinden van het Prullarium. Dat vindt hij, en dan gebeurt er van alles. De politiek bemoeit zich ermee, en dan gaat het mis. Er is een politieke partij in opkomst, de partij der Paljassen, met een zeer bijzondere leider. Het Prullarium komt in een museum te staan, maar niet voor lang, het wordt gestolen. Hebben de Hunnen dat gedaan, of was het een van de Onzen? De clou van het verhaal is niet alleen het verhaal, je blijft denken en puzzelen.

 
Ik zet dit even in een paar zinnen neer. De stijl van het boek is veel breder en weidser. Er worden geweldige nieuwe woorden gebruikt. De woorden buitelen over elkaar heen, soms wat teveel naar mijn smaak. Maar ja, als ik iets in twee woorden kan zeggen, zal ik het niet in vier woorden doen, dat zegt al genoeg. 
 
Wat mij betreft: lezen en genieten!
 
 
Lees meer...
 Hieronder de aankondiging voor een workshop. Een heel gave workshop, zo weet ik uit ervaring. Nog niet volgeboekt, tot 20 mei kun je je opgeven. 
Wil je er meer over weten, kijk dan hier


Lees meer...   (3 reacties)
Vanmiddag fietste ik naar huis. Na een gezellige lunch en wandeling met vriendin B. Onderweg kwam ik een ex-collega uit mijn ziekenhuistijd tegen. "Hé", zei ze, "jij hier? De reünie is de andere kant op hoor."
Ik reageerde verbaasd. Reünie? Ik had geen idee waar ze over sprak.
Bleek dat er inderdaad vandaag een bijeenkomst was van mensen die op de intensive care gewerkt hadden. Ik was echt uitgenodigd, via Linkedin. Alleen is die mail nooit aangekomen.
Ik werd gevraagd om mee te gaan, het was in het dorpje waar ik net vandaan kwam. 
Dat ging me te snel. Bovendien stond er een golf clinic op het programma, waar ik niet zo heel veel zin in had. Ik ging eerst maar eens naar huis, om te bedenken wat ik wilde.
Uiteindelijk ben ik er wel geweest, heb meegegeten, er was een barbecue. 
Dat was erg lekker en het was erg gezellig. Even bijgepraat met een aantal exen. Horen  hoe het met iedereen ging. We waren allemaal gegroeid, in de breedte. Er waren heftige dingen gebeurd. Er was een weduwe, een ander was ernstig ziek en daardoor niet aanwezig, weer een ander had een CVA meegemaakt.
Jammer was dat er niet heel veel mensen waren. 
Toch bijzonder, om op deze manier naar een reünie te gaan. Als ik lang van te voren was uitgenodigd, had ik zeer waarschijnlijk gezegd dat ik er niet naar toe zou gaan. Juist door het onverwachte was het erg leuk! 
Lees meer...   (1 reactie)
Vandaag was het de Europese dag van de beroerte. Nooit geweten dat het een Europese dag is. Ik mocht samen met een collega in het ziekenhuis in Winterswijk op een informatie markt staan. De dag begon al vroeg, om kwart voor negen moest ik er zijn.
We probeerden onze kraam mooi te maken en we konden beginnen.
 
 
 
Officieel begon het om half tien. Voor die tijd stonden er al mensen in de rij. Je kon je bloedsuiker en je cholesterol gehalte laten prikken en je bloeddruk meten, en gewicht en lengte bepalen. Dit alles onder het motto: meten is weten. Het was enorm druk! Ik hoorde dat er mensen waren die twee uur nodig hadden om dit circuit te doorlopen. Dat zou mij te lang hebben geduurd, eerlijk gezegd. 
Onze kraam stond in de looproute richting diëtiste. Dat was erg handig, er werd voortdurend gevraagd of collega en ik diëtistes waren, nee, dat niet. We maakten van de gelegenheid gebruik om te vertellen waar we dan wel van waren en wat ons werk is.
Het was bijzonder om te merken dat mensen dan gaan vertellen wie er in hun omgeving een beroerte of iets dergelijks heeft gehad. Bijna altijd in hun omgeving, niet zelf. 
Het was ook bijzonder om verhalen te horen. Verhalen van mensen die alleen zijn en misschien wel voor het eerst deze dag hun stem gebruikten. Mensen die alle titels van onze boeken opschreven, omdat er zoveel boeiende boeken zijn over hersenen en de werking. En over wat er mis kan gaan en wat voor gevolgen dat heeft.
Ik vond het een boeiende en vermoeiende dag. Heeft het wat opgeleverd, zo vraagt de calculerende mens zich af. Dat weten we niet, in ieder geval hebben we toch wel veel over ons bedrijf kunnen vertellen. 
Lees meer...   (1 reactie)
Koninginnedag vandaag. Daar heb ik niet zoveel van meegekregen. Geen kinderen meer op school, geen kleedjesmarkten meer. Klinkt als heimwee. Dat heb ik niet, ik moest er alleen vandaag weer aan denken, aan de spelletjestijd.
 
Het was genieten van het heerlijke weer, en tegelijk eindelijk eens bezig zijn in ons tuintje. Hoogste tijd! 
Nadat ik gewerkt had wilde ik in mijn luie stoel gaan zitten.... gelukkig keek ik nog even voor ik neerplofte.. mijn plaats was ingenomen door een slakje. Wat een mooi beestje!
 
 
Lees meer...   (2 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl