margeke.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
*als je je e-mail adres invult..
krijg je automatisch een berichtje als ik een nieuw log geplaatst heb!
* wil je iets van mijn weblog overnemen: prima, mail me dan svp, zie mailformulier hier onder.
* ben je onder aan de pagina: home aanklikken en je bent weer bovenin.
 
Klik hier als je me wilt mailen.
 
Op deze plek
vind je mijn belevenissen,
gedachten,
vragen,
en soms 
antwoorden.
 
Ik ben een 
kind van God,
geliefde,
(schoon) dochter,
(schoon) moeder,
oma,
vriendin,
zus, tante,
gemeentelid.

Lees lekker mee,
ik zou het fijn vinden
als je een reactie
achterlaat!  
 

kettingen en andere sier
 
 
 
 
dit is een van de kettingen die JUDITH OORDT gemaakt heeft.
 Wil je meer zien, wil je bestellen
 kijk dan hier

 

Vanmorgen vroeg ging de telefoon... het langverwachte bericht kwam: Floor is geboren! 
En alles is goed! Wat een feest, vooral voor onze kinderen natuurlijk, en wij mogen delen in de feestvreugde! 


 
De eerste kennismaking was vanmorgen in het ziekenhuis. Gelukkig mochten moeder en kind al snel naar huis. Daar wachtten een paar ongeduldige broers op hun zusje. Ze waren nog niet zo gewend aan een zij, regelmatig klonk het: wat doet hij? Bijzonder om te zien hoe Stijn, Mart en Mees helemaal op hun eigen manier reageerden op Floor. Leuk om dat min of meer te kunnen voorspellen. Gaaf om je kleinkinderen zo te  kennen.
Het is een heel bijzondere dag. Zo bijzonder, nu een meisje, na alle zonen en kleinzonen (die we overigens niet zouden kunnen missen). En toch, voelt dit anders. 
We merken dat emoties weer boven komen, herinneringen aan zoveel jaar geleden. Ze mogen er zijn, die emoties, het is goed. Dankbaarheid voert de boventoon! 


Lees meer...   (2 reacties)
 
 
Ik ben Mees en ik ben bijna anderhalf. Ik ben aardig en vriendelijk en rustig, vooral als mijn buik lekker vol zit. Voor eten mag je me altijd wakker maken. Ik voel me helemaal prima, ben al heel lang niet meer ziek geweest!
De wereld is groot en mooi, en ik ben druk bezig die te ontdekken. Ik klim en klauter overal op. Je moet me niet in de kinderstoel zetten, daar klim ik toch lekker uit. Op de glijbaan in onze tuin klimmen is ook erg leuk, alleen weet ik nog steeds niet hoe ik er dan weer af kan. Dan roep ik gewoon mijn mama en komt het weer goed. Ik zie dat alle mensen rechtop staan en zo vooruit komen. Wat lastig lijkt me dat! Kruipen is veel makkelijker, dan zie je tenminste waar je tegenaan botst. Het liefst speel ik de hele dag met autootjes, kruipen is dan praktisch, hoe moet je daar anders mee spelen?
Er is nog veel te ontdekken, geloof ik. Als ik de verhalen van mijn grote broers over school hoor, heb ik geen idee waar ze het over hebben. Wil ik het wel weten?
Met mijn bril op kan ik iedereen bekijken en kan niemand zien wat ik denk. Ik vind mezelf best wel stoer zo. Toch?
Lees meer...   (4 reacties)
Zodra ik wakker word voel ik het al: spierpijn... Mijn schouders en armen voelen aan als van een negentigjarige. Dat wordt dan een inactieve dag. Als ik onder de douche sta zie ik blauwe plekken op mijn benen. O ja, dat was vroeger ook al zo, herinner ik me.
Andere herinneringen komen binnen. De leuke en gezellige middag van gisteren. Op verzoek van onze kleinzonen een bezoek aan een speeltuin/ mini pretpark in de omgeving. 
We waren er om twaalf uur en werden door de regen om een uur of vijf verdreven. Uiteraard veel te snel, in de ogen van de jongens. 
Wat we allemaal gedaan hebben?
Eerst gingen we in dit "ding", calypso heette het, geloof ik. De eerste keer vond ik doodeng, daarna ging het al snel beter. De jongens waren er niet uit te krijgen. Vooral Stijn was helemaal onder de indruk! Hij raakte er aan verslaafd, volgens zijn opa. Waarop Mart toch wel even wilde weten wat dat is: verslaafd.
 
Stijn had geen tijd om alle attracties te proberen, deze was favoriet!
 
 
Behalve de autozwaaier, was er deze. Zag er tamelijk onschuldig uit, vond ik. Tot ik er in zat..... br.. ik had er spijt van! Niet meer! 
 
  
 
Gelukkig waren er attracties voor alle leeftijden. Met enige nostalgische gevoelens beklommen we de schommel. Opa en oma kwamen weer helemaal tot rust. De jongens hadden het snel bekeken, dit ging te langzaam...
 
 
 
Die blauwe plekken? Die liep ik op in de botsautootjes. Ik deed het ook helemaal niet goed, ik maakte veel te veel botsingen. 
 
 
 
Lees meer...   (1 reactie)
Gister was weer een onthaastingsdagje. Een dag voor de kleinkinderen zorgen is een dag in een klein wereldje leven. Precies dat wereldje waar ik vroeger graag uit wilde ontsnappen en waarvan ik nu zo kan genieten.
Ik was nog maar net binnen, of ik kreeg een vriendenboekje in handen geduwd, met het verzoek van Mart daarin te schrijven. Ik voelde me vereerd en stopte het in mijn tas, zodat ik er thuis mee aan de slag kon. 
 
Het was een warme, lome dag. Ramen en deuren dicht, buiten die warmte, niet binnen. Ik reed naar school om de kinderen weer op te halen. Onderweg kwam Mart met de gedachte dat hij het vriendenboekje terug wilde hebben. Hij wilde het zelf brengen, dat was veel leuker dan dat ik het mee nam.
Vanwege de warmte bleven we maar binnen, hingen een beetje op de bank, keken tv, praatten wat met elkaar. Mart liet zijn fraai beschilderde nagels zien.
"Ha oma", klonk het, "ik heb paarse nagels en jij hebt rode nagels"
Dat viel niet te ontkennen.
"Oma, heet jij alleen maar oma? 
"Ik heet Margé", was mijn reactie. "En opa heet Jan"
"En hoe nog meer dan, heb jij nog een naam? "
Ik noemde de achternaam die ik deze week al vijfendertig jaar gebruik. 
"Echt?" hij keek me blij lachend aan, "zo heet ik ook, dan hebben wij dezelfde naam!"
 
 
Lees meer...   (5 reacties)
Gister was mijn oma-dag. Op verzoek geruild. In de mei vakantie vorige week had ik ook een oma-dag. Dat was een drukke dag, door de vakantie. 
Gister was erg relaxed! 
Mees verraste me door lekker rechtop in de box te zitten. Dat kon hij vorige week nog niet. Alleen zitten vond hij nog niet genoeg. Hij deed verwoede pogingen te gaan staan. We oefenden een paar keer, en na al dit werken was ik aan koffie en een krant toe. 
Even later keek ik en zag een heel trots jongetje! Oma was natuurlijk nog trotser! 
 
 
Lees meer...
 
 
dit mannetje viert vandaag zijn eerste verjaardag. Hij kijkt nog niet heel erg blij op deze foto. Dat is niet zo vreemd, hij had nog last van zijn oren, hij werd geplaagd door een oorontsteking vorige week. We zijn blij dat we deze verjaardag mogen en kunnen vieren!

Lees meer...   (3 reacties)
stilgevallen stem                                   
 
de dood 
van jou mijn kind
brengt niet alleen leegte
maar ook
stilte
 
jouw stem 
heeft nooit 
geklonken
jouw stem 
is nooit
gehoord
 
jouw stem zal
nooit zingen of huilen
juichen of protesteren
lachen
schreeuwen of fluisteren
 
zoveel verhalen 
vallen weg
zoveel verhalen
zullen niet gebeuren
 
verhalen van:
oma, moet je horen
ik moet je iets vertellen.
oma, ik heb een geheimpje
 
zoveel verhalen
stom gevallen
zoveel stilte
nog steeds niet aan gewend. 
 
uit: jij, onzichtbaar bij mij. Marinus van den Berg. 
 
 
Lees meer...   (12 reacties)
Hoera, ik ben weer thuis! De dokter vond het goed dat mama en ik weer naar huis gaan! Nu mag ik weer lekker in mijn eigen bed slapen. Niet meer van die rare ziekenhuisdingen meer, geweldig! We moeten nog wel in quarantaine leven, zei de dokter. Hm, wat dat nu weer is, ik weet het niet, misschien kan papa dat wel uitleggen, die heeft daar vast wel ervaring mee.
 
Dank jullie allemaal voor het meeleven! Oma moet nu zelf maar weer gaan verzinnen waar ze over gaat schrijven. Ik heb mijn best gedaan.
Daág! 
 
 
Lees meer...   (4 reacties)
Dag allemaal!
Van papa mag ik jullie vertellen hoe het nu met mij gaat. Omdat papa nog ziek is, kan hij het zelf niet doen. Ik ben al weer wat meer wakker, dus ik heb wel even de tijd.
Gelukkig heeft de zuster vanmorgen alle slangetjes losgemaakt, ik hoef niet meer aan de monitor, zei ze. Als ik heel goed mijn best doe om te drinken mag dat akelige slangetje in mijn neus er ook uit. Nou, ik vind dat ik al heel erg mijn best gedaan heb, ik heb helemaal niet gespuugd vandaag! 
Ze hebben gelukkig weer wat speelgoed in mijn bed gelegd, ik begon me al te vervelen. Zo saai, alleen maar slapen. Nu wil ik wel eens goed om me heen kijken en zien wie hier allemaal werken. Corinne heb ik al gezien, en misschien ken ik nog wel meer mensen hier. 
 
Mama is hier al vanaf zondag. Gelukkig kwam Wouter vanmiddag even langs, kon zij zich even douchen. Papa ligt op de bank, hoorde ik vertellen. Mart is nog bij opa en oma caravan. Ja ja, hij wel, en ik lig hier maar, opgeborgen.
Stijn mag weer naar school. De mevrouw van de GGD zei tegen de directeur van school dat dit jaar al die dingen niet zo streng hoeven als vorig jaar. Fijn voor Stijn, kan hij zijn letters weer schrijven. Straks kent hij niet alle letters, da's pas lastig. 
 
Ik weet niet hoelang ik hier nog moet blijven. Zondag hadden ze het over de hele week nog. Moet dat echt? Ik wil weer naar huis, naar mijn eigen bed. Ik ben wel blij dat alle mensen weer wat blijer kijken, dat dan weer wel. Al die zorgelijke gezichten, daar werd ik ook verdrietig van. Maar toch, ik heb het hier wel gezien.

Lees meer...   (1 reactie)
 
 
Daar lig ik dan... moegestreden, met sokken om mijn handen.Wie bedenkt zoiets?  Ik hoest en hoest. Door dat hoesten moet ik spugen. Weg is mijn eten, mijn buik is weer leeg.  Dan is papa er, dan is mama er. Mijn broertjes zijn er niet. De een is aan het logeren bij opa en oma. Hij wilde weg uit deze fabriek, zie hij.  Fabriek? Wat moet ik in een fabriek? Mama zei dat ik naar het ziekenhuis ging, dat daar beter voor mij gezorgd kan worden. Dat kan helemaal niet, mama is de beste, die kan wel voor mij zorgen. Eerst komt mama en dan papa en dan Irene en dan oma trein. Maar die kent mij nog niet zo goed.
Waarom laten papa en mama mij hier nu liggen? 
Mijn grootste broer mag niet eens naar school morgen. Omdat ik ziek ben. Ik snap er niets meer van.
Slapen wil ik, alleen maar slapen. In mijn eigen bed. Dit is mijn bed niet. Ik moet huilen maar ik kan het niet. Ik hoor mijn stem niet eens.
Ik moet hier nog een week blijven, hoorde ik vanmorgen zeggen. Dat wil ik niet. Maar wat heb ik te zeggen? Niemand luistert naar mij. Heel zachtjes zei de dokter dat ik de mexicaanse griep heb.  Héél zachtjes zei ze dat. Je mag het niet verder vertellen hoor, want dan wordt iedereen zo paniekerig. Zei ze ook nog, die mevrouw die dokter is. Papa gelooft alles wat ze zegt. Want hij heeft er geen verstand van, zegt hij. Hij heeft alleen verstand van ontslagen enzo. En premies en gouden handdrukken. Hij piept net zoals ik doe, hoorde ik. Als dat maar goed gaat. Weet je wat? Mag hij bij mij blijven, zijn we hier samen!
Mama heeft er wel verstand van, van wat de dokter zegt. Zij is zuster. Nou ja, verpleegkundige, op het buro voor kindertjes. Dus zij moet het wel weten en snappen allemaal. Ja, maar toch, ik lig hier vastgebonden, met een slang in mijn neus. Daar krijg ik eten door. Dat wil ik niet. Ik kan zelf wel drinken, is veel lekkerder. Ook beter voor mijn zuigreflex, zeggen ze.
Het helpt niks als ik zeg dat ik gewoon zelf wil drinken.  Ik kijk ze niet meer aan hoor, ik ga slapen. Als toch niemand naar mij luistert, dan weet ik het wel, ik blijf gewoon de hele dag slapen. Lekker pûh...
Lees meer...   (5 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl