margeke.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
*als je je e-mail adres invult..
krijg je automatisch een berichtje als ik een nieuw log geplaatst heb!
* wil je iets van mijn weblog overnemen: prima, mail me dan svp, zie mailformulier hier onder.
* ben je onder aan de pagina: home aanklikken en je bent weer bovenin.
 
Klik hier als je me wilt mailen.
 
Op deze plek
vind je mijn belevenissen,
gedachten,
vragen,
en soms 
antwoorden.
 
Ik ben een 
kind van God,
geliefde,
(schoon) dochter,
(schoon) moeder,
oma,
vriendin,
zus, tante,
gemeentelid.

Lees lekker mee,
ik zou het fijn vinden
als je een reactie
achterlaat!  
 

kettingen en andere sier
 
 
 
 
dit is een van de kettingen die JUDITH OORDT gemaakt heeft.
 Wil je meer zien, wil je bestellen
 kijk dan hier

 

Laatste artikelen
Vandaag is het de verjaardag van dit jongetje.Twee is hij alweer geworden.

 
 
Donderdag mocht ik weer voor hem zorgen. Altijd weer speciale dagen. Leuk om begroet te worden met de mededeling dat ik niet een echte oma lijk. "Want de andere oma's hebben veel meer strepen in hun hoofd", dat zag en vond Mart. Niet helemaal eerlijk natuurlijk om met zijn twee overgrootoma's vergeleken te worden. Vervolgens vertelde Mart dat hij mij Fleur ging noemen, dat was mooier dan oma. Dit gebeurde allemaal voor schooltijd. 's Middags moest ik er aan wennen met Fleur aangesproken te worden. 
De schooltijden zijn de rustige uurtjes van de dag. Mees vermaakt zich prima. Hij begint met de bakken speelgoed om te kiepen, twee auto's van de stapel te pakken en over de vloer te racen. Daarna wordt er gelezen, de stukken vliegen eraf. Toch fijn dat het oude speelgoedfolders zijn. Tijden kan hij er mee bezig zijn. 
 
Daarna is het tijd om onszelf uit te laten. Deze keer gaan we op de fiets naar het centrum van de stad.Mees zit achterop en vindt het leuk om op mijn rug te tikken. Dan tik ik op zijn been, hij weer op mijn rug en zo fietsen we gezellig. 
In het centrum til ik hem uit zijn stoeltje. De tijd die ik nodig heb om de fiets op slot te zetten gebruikt hij om naar het  midden van de straat te lopen. Gelukkig was het voetgangersgebied. In de winkel vermaakt hij zich uitstekend, hij wil er niet eens uit. Een boek met graafmachines is de grote trekpleister. Ik vind dat ik moet kijken wat de laatste mode is en we lopen een boetiekje in. De verkoopster begroet hem met de woorden: hé stoere man, wat ga jij uitspoken? Een dame met vooruitziende blik, Mees heeft binnen een minuut de vier teddyberen die op een bankje liggen, op de grond  gegooid. Hier kan ik mijn studie niet voortzetten, we gaan weer naar huis.
 
Al deze dingen zijn toch wel vermoeiend merk ik, als ik op de terugweg een hoofdje tegen mijn rug voel bommelen. Als we thuis zijn eten we snel nog een boterhammetje en dan kan onze siësta beginnen. Ik breng hem naar bed. Terwijl ik hem verschoon begint de buurman in de muur te boren. Nog nooit heb ik Mees zo bang gezien, ik til hem op en hij klemt zich helemaal aan mij vast. Och, dat kan ook nog. Dit is dan het jongetje dat niet geknuffeld wil worden en niet aan de hand mee wil lopen. Mijn hart smelt. Gelukkig blijft het bij deze ene booractie en kan hij rustig gaan slapen. 
Oma doet haar ogen ook even dicht. Fijn zo'n dag zonder afspraken en andere zaken! 
Lees meer...   (3 reacties)
Heerlijk zo'n week vakantie! Eindelijk tijd om echt in een boek te duiken en te blijven lezen, in plaats van zo af en toe een paar bladzijden.... Vorige week dook ik in een keukenmeidenroman. Een beetje vreemde titel, de oorspronkelijke titel is "The Help" en zo heet de film die naar aanleiding van dit boek is gemaakt, ook.
Het boek speelt in de 60er jaren in Missisipi, Amerika. In die tijd kwam het nog veel voor dat rijke blanke dames een zwarte huishoudelijke hulp/kindermeisje hadden. Die hulp werd (vaak) uitgebuit. Dat niet alleen, ook vernederd en dom gehouden. Het boek vertelt het leven van een paar van die hulpen en een blanke vrouw. Zij, Skeeter, gaat een boek schrijven, over.... zwarte hulpen. Hoe dat allemaal verloopt.. hopelijk heb je tijd, als je begint moet je doorlezen! 
 
 
Lees meer...   (2 reacties)
Vorige week zagen we de film "Intouchables". Een geweldige film! Het is een franse film, over een gehandicapte man die een verpleger nodig heeft. De man is een aristocraat. De verpleger die aangenomen wordt is afkomstig uit een sloppenwijk. Grotere verschillen lijken niet te bestaan. Uiteindelijk ontstaat een vriendschap die jaren duurt. De film is gebaseerd op feiten. 
Het is een film met een  lach en een traan. Absolute aanrader. Hij draait nog in het plaatselijke filmhuis, reserveren aanbevolen. Er zijn overal volle zalen, ik las ergens dat in Frankrijk meer mensen naar deze film gingen dan naar de film over de Titanic. 
 
 
Lees meer...   (4 reacties)
Vorige week waren we even een midweekje weg. Heerlijk! Via deze site boekten we een huisje in Noordwijk. Even een paar dagen weg uit de hectiek van alle dag. Het klinkt zo cliché, toch ervaren we het wel op deze manier. Het zijn drukke en emotionele tijden geweest.
Het waren een paar dagen van wandelen, slapen, lezen, praten, stil zijn, genieten.
 
 
 
Zoiets als dit dus. Al was dit het enige echt zonnige moment, de rest van de tijd was het grauw en somber weer. Maar ach, waar heb je het dan over. 
Wandelen langs het strand blijft mijn favoriet, daar word ik blij van. Ik was dus erg blij in de afgelopen dagen.
Zoals gewoonlijk had ik teveel boeken meegenomen. Eén boek las ik uit, binnenkort meer daarover.  Voordat je denkt dat ik zwaar depressief ben omdat ik dit fotografeerde, dat is niet zo. Dit beeld maakte wel indruk op me en ik moest denken aan een bijbeltekst waarin staat dat de zee er niet meer zal zijn. Ooit hoorde ik dat het een beeld voor alle ongerechtigheden is, die gaan voorbij, Goddank. Het beeld van bederf bleef me bij, vandaar....
 

Lees meer...
Zo mooi, mooier kan het bijna niet....
Lees meer...   (2 reacties)
Neem, eet,
gedenk,
geloof
dat Ik mijn lichaam voor jou gegeven heb
 
Neem, drink,
gedenk
geloof
dat Ik mijn bloed  voor jou gegeven heb.
 
Bid, dank
wees blij
aanvaard
deze grote genade uit mijn hand.
 
Kom, ga
met Mij
leef vrij
je bent een nieuwe schepping!                
 
Lees meer...   (1 reactie)
Vanavond wordt het in Groningen uitgevoerd, morgenmiddag in Leiden, morgenavond in den Haag. Gisteravond in Doesburg en daar waren wij bij. Voor het eerst sinds een aantal jaren waagde ik me weer aan de Mattheüs. Via vakantieveilingen hadden we zeer goedkope kaartjes. De kerk was om half zeven open, een lange rij grijze mensen stond te wachten. De mooiste plaatsen waren al weg toen wij kwamen.
Dit was een uitvoering van Pieter Jan Leusink. Heel anders dan wat we in voorgaande jaren hoorden en meemaakten. Geen jongenskoor, twee vrij kleine koren, geen alt, wel een counter tenor. Het tempo lag enorm hoog, nog niet eerder stonden we om tien uur buiten.. Het was mooi, het was kunst, in mijn beleving. En het was erg commercieel. Een dirigent die in de pauze handtekeningen staat uit te delen, nog niet eerder meegemaakt. We werden getrakteerd op een dure folder op onze stoelen. In die folder reclame voor alle soorten cd's die PJ gemaakt heeft. Al met al werd ik daar in ieder geval niet enthousiast over. 
Bachs Mattheüs blijft een kunstwerk. Er zingt nog heel wat na in mijn hoofd! 
 
 
Lees meer...
En zo zat ik gisteren weer in de trein, richting Utrecht. Deze keer niet voor een date met mijn zussen, wel voor een fotoshoot. Een shoot die dankzij twitter tot stand was gekomen. Och, wat ben ik toch blij met twitter!
De EO is bezig een nieuwe campagne te ontwikkelen, daar werden modellen voor gezocht, waar ik er een van was. Mensen van allerlei verschillende leeftijden werden in verschillende situaties gefilmd en gefotografeerd.
Ik vond het heel bijzonder om mee te maken! Eerst werd ik gerestaureerd door een visagiste. Daarna begon het filmen. Mijn rol bestond uit het naar een EO programma kijken op een I pad
Zittend in de felle zon, op een Utrechts dakterras. Lastig om tegen de zon in te kijken en voortdurend te horen dat ik te streng keek... Of de opdracht krijgen die ene beweging te herhalen. Beweging? ehh... wat deed ik ook alweer en hoe? Kortom, 'acteren' is niet mijn ding!
 
 

Het foto model zijn vond ik leuker. Opnieuw mocht ik via I Pad tv kijken. Een keer of tien zag ik hetzelfde programma. (eerlijk gezegd nooit eerder gezien)
Er werden veel foto's gemaakt. Daar zullen vast wel een paar goeie tussen zitten.  Nu maar wachten tot dit materiaal gebruikt wordt, ik ben zeer benieuwd naar hoe die campagne eruit zal zien.
 
Lees meer...   (2 reacties)
Afgelopen vrijdag hadden we onze jaarlijkse zussendag. Traditiegetrouw trokken zes zussen richting Utrecht. Iedere keer weer spannend of NS zijn werk goed doet. Of dat er "aanrijdingen zijn met personen", zoals vrijdag tot twee keer toe het geval was. Vertraging en irritatie bij reizigers, onvoorstelbaar verdriet bij achterblijvers, stel ik me zo voor. Wij vierden ons feestje. Het hoort bij de zussendag om een kadootje voor iedereen mee te nemen. Het is weleens gebeurd dat we allemaal kaarsjes gekocht hadden, gingen we met zes verschillende kaarsen naar huis. Dit jaar was Pasen een thema, en groeien. We gingen met paaseitjes, bonbons, chocolade en basilicum en tomatenzaad naar huis.   

 
 
Ook geheel volgens traditie aten we aan het einde van ons samenzijn. Deze keer bij een restaurant waar we nog niet eerder geweest waren. Het was bijzonder lekker en goed verzorgd. Bovenal gezellig. Het gesprek ging onder anderen over trots zijn. Ben je als moeder/ouders trots op je kinderen? (ik herinner me dat ik een blogje heb met de titel: "trotse mama")
Er was binnen een van de gezinnen van de zussen een gesprek over dit onderwerp ontstaan. De een vond dat je dat best mocht zeggen, de ander vond dat het mooier/beter is om te zeggen: dankbaar, want trots associeer je met eigen prestaties. En hoe je kinderen zich ontwikkelen heeft niet zozeer met je eigen inspanningen te maken.  Was ook mijn mening...    Ik zat er later nog eens over na te denken. Ik ben niet zo dol op geboorte advertenties waarin opa's en oma's zichzelf presenteren als de trotse opa en oma, die de geboorte van hun kleinkind aankondigen. Klinkt in mijn oren een beetje raar in deze situatie.  Dan het punt van trots op je gezin. Ik ben opgegroeid in een (kerkelijke) cultuur en gezin van: doe maar gewoon, dat is al gek genoeg. Wie je bent is genade, geen verdienste. Tegelijk werd er wel verwacht dat je je talenten gebruikt, ledigheid is des duivels oorkussen. Opgevoed met de Heidelbergse Catechismus, waarin toch maar staat dat zelfs onze beste werken nog onvolmaakt en met zonden bevlekt zijn. (zondag 24 HC). Het wordt nooit wat met ons… Zou dat een reden kunnen zijn om niet over trots en wel over dankbaarheid te mogen spreken?
 
De laatste jaren ben ik over dit soort dingen aan het puzzelen en nadenken. Is het alleen maar nog steeds de slechte mens? In het nieuwe testament staan verschillende teksten die, naar mijn mening een andere kant opwijzen. Wat te zeggen van de oproepen van Paulus tot een goed leven, bijvoorbeeld in Titus 2 vers 14: Hij heeft zichzelf voor ons gegeven om ons van alle zonden vrij te kopen, ons te reinigen en ons tot zijn volk te maken, dat vol ijver is het goede te doen. Of het bekende vers uit 2 Kor. 5 vers 17: daarom ook is iemand die één met Christus is, een nieuwe schepping. Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen.
 
Ik wil absoluut niet beweren dat je niet meer zondigt of zo. Daarin is de bijbel duidelijk genoeg. Die tijd komt nog! Mijn punt is: we vieren binnenkort Pasen, de overwinning van Christus op de dood. Een nieuw begin, een oproep tot een nieuw leven. Pasen is meer dan vergeving van zonden, het is een ander leven. In hoeverre mag je dan “christusbewust” in het leven staan, beseffen dat God je door Christus ziet. Betekent dat dan dat het alleen nog kommer en kwel en droefenis is? Het is niks en het wordt (hier) niks?
 
Hmmm, en dit alles naar aanleiding van de vraag: blij of trots…..    

 

Lees meer...   (2 reacties)
Eens, een tijd geleden, waren wij twaalfeneenhalfjaar getrouwd. Dat was een feestje waard, vonden we. De hele familie uitgenodigd, met z'n allen naar het speeltuingebouw in onze straat. We deden spelletjes, aten een hapje, dronken een sapje. Maakten een praatje, zagen onvermoede talenten. 
We werden verrast door een geweldig lied van onze kinderen. Een lied met de fraaie titel: "Wij zijn de jongens van Jan en Margé". Het heeft een geweldige melodie, eenmaal gehoord raak je het nooit meer kwijt. Met dank aan onze (schoon)zus. Het lied werd vrolijk aangepast en herhaald toen we vijfentwintig jaar getrouwd waren. 
 
 
 
Dat de tijd snel gaat is natuurlijk een inkoppertje. Als je ervoor staat lijkt het lang, als je terug kijkt verwonder je je over de snelheid waarmee de jaren voorbij gaan. 
 
Zo is het vandaag de dag dat de oudste van Jan en Margé zijn twaalfeneenhalfjarig huwelijk mag vieren. Een tijd waarin veel gebeurd is.
Vanaf hier onze gelukwensen, Gods zegen gewenst voor jullie, samen met de jongens van M&M. 
Lees meer...   (5 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl