margeke.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
*als je je e-mail adres invult..
krijg je automatisch een berichtje als ik een nieuw log geplaatst heb!
* wil je iets van mijn weblog overnemen: prima, mail me dan svp, zie mailformulier hier onder.
* ben je onder aan de pagina: home aanklikken en je bent weer bovenin.
 
Klik hier als je me wilt mailen.
 
Op deze plek
vind je mijn belevenissen,
gedachten,
vragen,
en soms 
antwoorden.
 
Ik ben een 
kind van God,
geliefde,
(schoon) dochter,
(schoon) moeder,
oma,
vriendin,
zus, tante,
gemeentelid.

Lees lekker mee,
ik zou het fijn vinden
als je een reactie
achterlaat!  
 

kettingen en andere sier
 
 
 
 
dit is een van de kettingen die JUDITH OORDT gemaakt heeft.
 Wil je meer zien, wil je bestellen
 kijk dan hier

 

Laatste artikelen

Best lezers,

 

Na lang nadenken en enig gepuzzel heb ik toch besloten niets meer met dit weblog te gaan doen. Het blijft voorlopig nog wel bestaan, er komen alleen geen nieuwe berichten meer bij.

Ik ben niet uitgeschreven of uitgedacht. Wel  heb ik een andere plek gekozen voor mijn schrijfsels, en wel op

 

www.maahtje.wordpress.com

Ik hoop jullie daar te ontmoeten!

 

Margeke

Reacties
Al een tijdje zie ik het voor me... aantal blogs 699. Dit is dus nummer 
 
 
Intussen is er bij punt.nl van alles aan de hand. Er wordt hard gewerkt aan het verhuizen van alle weblogs. Het wordt een ander domein. Of meer achter de schermen wordt veel anders. Ik zit te dubben, ga ik over naar het nieuwe uiterlijk? Ga ik ergens anders opnieuw beginnen?
Er zijn belangrijkere dingen om over na te denken, toch houdt het me wel bezig.
Ik weet niet zeker of de 'abonnees' meeverhuizen, oftewel, of jullie melding krijgen van de verhuizing. Daarom kondig ik het nu maar aan. 
Als ik uitgedacht ben, meld ik me weer. Voor nu in ieder geval bedankt voor jullie meelezen, reageren enzoverder! 
Lees meer...   (2 reacties)
Een geweldig lied, dat tijdens de driedaagse gedraaid werd en een heel bijzonder moment markeerde...
 
 
Lees meer...   (3 reacties)
Er liggen een stuk of zes kranten en een paar tijdschriften op me te wachten. Ze moeten maar even geduld hebben. Mijn hoofd is nog vol van de afgelopen dagen.
Drie dagen op stap met alle collega's van "ons" bedrijf, Professionals in NAH. 
Een bedrijf dat hoe langer hoe meer mijn en ons bedrijf is geworden, heb ik in de afgelopen dagen gemerkt. 
Het was geweldig om met zo'n 120 mensen bij elkaar te zijn. Bij de vorige driedaagse, in 2010, waren ongeveer 60 collega's. Ik had me toen (o.a.) ten doel gesteld aan het einde van de tijd alle namen te kennen. Dat lukte me.
Deze keer zou me dat niet weer lukken, ik heb het niet eens geprobeerd. 
 
We waren in Almen, in een prachtig conferentieoord
Drie dagen luisteren naar boeiende mensen, zowel in de lezingen als in contacten onderling. De inhoud van de lezingen borrelt nog wat na en komt misschien als blog bovendrijven. In ieder geval genoeg stof tot nadenken.
Of inspiratiestof voor nog te lezen boeken en te bekijken films. 
 
Behalve spreken en luisteren mochten we workshops volgen. Zoiets als therapeutisch dansen. Dat was iets 'eng' dacht ik, en ik vond dat ik maar eens iets engs  moest doen. Grenzen enzo....
Och, wat geweldig, het therapeutische bleek buikdansen te zijn... Twee uur lang gezwoegd en pasjes en bewegingen geleerd. Wat een leuke ervaring was het! Ik had geen spierpijn, toch nog niet aktief genoeg geweest? Maakt niet uit, het was super! 
 
We deden een teamopdracht. Twee jaar geleden moesten we een kip uit een boom plukken, deze keer moesten we een ei uit het raam gooien. Dat was wel ingewikkelder dan  het zo lijkt! 

 
Gisteravond was er een spetterend feest, met muziek uit 'mijn tijd', die de beste tijd was. (leerden we vanmorgen in een lezing van Douwe Draaisma). Een feest met muziek en "stukjes". Onze 'bazen' werden welverdiend in het zonnetje gezet. Ze mochten genieten van alle creativiteit. 
 
 
 
 
Vanmorgen hadden we de laatste lezing. Een bijeenkomst waarvoor we iemand uit mochten nodigen. Voor mij was dat geliefde. De zaal zat nu helemaal vol. Ook wel grappig om te zien wie bij wie hoorde.
 
 
 
 
Nu weer terug in de bewoonde wereld. Op een dag die een bijzondere dag is, met heel verschillende kanten. 
Mooie dagen om op terug te zien! 


Lees meer...   (3 reacties)
Gister zag ik hem aan het werk. Zelden zo'n ijver en doorzettingsvermogen gezien. Wat een afstanden werden er afgelegd om het passend te maken.
Nu zit hij te wachten op de dingen die gaan gebeuren. Misschien komt er een rijkvoorziene dis. Of zou het hier ook al crisis zijn? 
Ik ben bang dat het erg lang zal duren voor er te eten valt. Vanavond zullen we er wat aan doen, dat wil zeggen, ik zal er iets aan laten doen. Jammer dat dit levenswerk vernietigd moet worden, noodzakelijke ingrepen noemen we dat. Dat lijkt wel prinsjesdagtaal....
 
 
Lees meer...   (3 reacties)
Als ik de trein uitstap hoef ik niet te kijken welke kant ik op moet lopen, het enige wat me te doen staat is de grijze hoofden volgen. Zo beland ik vanzelf op de plaats van bestemming. Dat al die grijze hoofden vervolgens in lange rijen voor de kassa moeten wachten, en mijn baas , collega en ik met een vip pasje snel door de poortjes kunnen, ontlokt me een brede glimlach.
 
We lopen de grote hallen door, op weg naar onze stand. Dit is de plek voor deze dag. Voor het eerst sinds het bestaan staat Professionals in NAH op de 50+beurs. Drie dagen  zijn er al geweest. Dagen waarin al veel gesprekken zijn gevoerd, wordt me verteld. Vandaag ben ik aan de ‘beurt’ om ons bedrijf, ons werk meer bekendheid te geven. (niet dat ik ervoor aangewezen ben, ik heb me zelf enthousiast aangemeld). We hebben pennen om uit te delen. Bijzondere pennen. Die pennen maken het aanspreken van mensen makkelijker: “Mag ik u een pen aanbieden? Hier staat op wie wij zijn, wat we doen en waar u ons kunt vinden”. De een pakt het aan en loopt door, de ander blijft kijken, ziet de woorden NAH staan en reageert daar op. De manier hoe gereageerd wordt is heel verschillend. De een zegt: dat ken ik al te goed, en neemt de benen. Het lijkt soms op vluchten. De ander voelt herkenning en erkenning. Wil zijn of haar verhaal kwijt. Wat vertellen mensen soms makkelijk hun verhaal. “Ik sta hier wel, maar ik loop hier in reservetijd. Ik had nog twee jaar en die zijn al voorbij. Ik heb een hersentumor”. Ehhhhh…… wat hierop te zeggen? Het eeuwige woord “sterkte” vind ik te banaal. Och, je hoeft niet altijd iets te zeggen.
Een ander meldt dat zij is gereanimeerd en helemaal gezond is. Het schijnt dus toch mogelijk te zijn, een geslaagde reanimatie. Overigens was deze reanimatie in een ambulance, dan is alles binnen handbereik.  Weer een ander is nog vol verdriet door het overlijden van de partner aan een hersenbloeding. Mensen vragen informatie, willen hulp, willen een praatje, willen een pen. Veel menen willen een pen, want ze sparen pennen.
Wij doen ons best om veel te vertellen over ons bedrijf. Houden we klanten over aan deze beurs? We gaan ver in het overtuigen van bezoekers....
 
 
 
Tussen de bedrijven door loop ik een rondje over de beurs. Een hal vol stands over reizen, ver weg en in eigen land. Reizen alle vijftig plussers en zijn wij de uitzonderingen? In een volgende hal zijn stands over verzorging te vinden.  Typische beurszaken als schuursponsjes om te ontharen zijn daar bijvoorbeeld te vinden. Ooit dacht ik dat dat zou werken en kocht ze ook, om ze vervolgens na een keer gebruik onder in een la te gooien. Er is voorlichting over scootmobiels en trapliften te vinden. Er wordt reklame gemaakt voor notarissen, en voor nog veel meer dingen. Wat een wereld voor vijftig plussers! Tussen alle commerciële geweld staat een stand van Christenen voor Israël. Ik doe nog gauw mee met een wedstrijd met als hoofdprijs een reis naar Israël.  Het is overal  een drukte en geroezemoes. Na vier uur wordt rustiger. Mensen zien er moe uit, inclusief ikzelf. De behoefte aan gesprekken wordt minder, mensen lopen snel door.
Wat een dag! Gaaf al die gesprekken! Bijzonder om zo’n beurs mee te maken. Ik ben er nog niet aan toe om gewoon als gast te gaan. Zo in een stand was geweldig om te doen. Na afloop hebben we samen met collega’s gegeten. Daarna weer in een volle trein, richting huis.  
 
Lees meer...   (2 reacties)
Scheiden doen we samen!   Dat schalde onlangs door mijn auto en eerlijk gezegd wist ik niet wat ik hoorde! Scheiden doen we samen. Klinkt als het nieuwste uitje. Of spelletje.
 
Het is vandaag de dag van de scheiding, en daar was een reclamespotje voor, met deze tekst. Gaan we iets oppoetsen en zo mooi proberen te maken, terwijl het (doorgaans) rouw en rauw is?
 
Scheiden. Het lijkt wel of er een epidemie van scheidingen is. In onze gemeente, in de collegakring. Stellen gaan uit elkaar, om wat voor reden dan ook.  Of denken erover om uit elkaar te gaan, omdat er niet meer samen te leven valt, omdat de liefde verdwenen is, omdat er een nieuwe liefde gevonden is.
 
De meest bijzondere reden die ik hoorde was: God wil niet dat ik ongelukkig ben, en ik was ongelukkig in mijn huwelijk, dus het kon, dat we gingen scheiden. Hoeveel mensen door deze scheiding ongelukkig werden weet ik niet. Helemaal helder vind ik de redenering niet.
Heftig en soms moeilijk, al deze dingen. Ik wil mensen die gescheiden zijn niet veroordelen. Te goed weet ik hoeveel ellende en verdriet er ook binnen huwelijken kan zijn. 
 
Vandaag is het de dag van de scheiding. Ik hoop dat jij en ik deze dag niet ‘nodig’ hebben!  

Lees meer...   (2 reacties)
Gisterochtend gingen we naar de kerk en vierden we het avondmaal. Op zich niet iets nieuws of heel bijzonders. Al blijft het vieren van het avondmaal en het herdenken van de dood van de Here Jezus iets speciaals.
Na de dienst ging ik naar Hiernaast
Beter gezegd, naar de wijk Pathmos, waar het zomerfeest gehouden werd. We hadden deze keer geen kraam, wel een terrasje gemaakt. Er was gratis koffie en thee.
Het weer was geweldig. Er was een gezellige drukte op de markt. Veel kraampjes, met veel handgemaakte spullen. Of overtollige spullen. 
Niet alles was wat het leek. We waren er nog geen uur of er was een fikse ruzie. Zoals dat zo fraai verpakt heet: in de relationele sfeer. Er vloeide geen bloed. slechts etiketten over en weer. Het verstoorde de sfeer, we merkten het, er werd over gepraat, de politie kwam langs.
We raakten in gesprek met heel verschillende mensen. Mensen die God in hun leven kennen, die daaruit leven. Mensen die Hem niet kennen en niet willen kennen.
Mensen die een kopje koffie wilden hebben, of juist niet. 
Er was een jongetje dat graag wilde leren breien. Het lukte hem, en hij was apetrots! Hij was helemaal blij. Plotseling stond er een oud-collega voor mijn neus, ook op zoek naar ??
De tijd vloog voorbij. Tegen vieren moesten we de boel afbreken. 
Daarna gingen we naar de kerk. Opnieuw werd het avondmaal gevierd. De preek was mooi, over psalm 131. Mijn favo psalm! Rust vinden bij God.
Na alle onrust van de dag, rust in de kerk. 
 
Lees meer...
Afgelopen zondag werd Floor gedoopt. Het was een bijzondere dienst. Blijdschap en weemoed lagen naast elkaar. 
De preek ging over psalm 145, een loflied van David: elke dag opnieuw wil ik u prijzen, uw naam loven tot in eeuwigheid: "Groot is de HEER, hem komt alle lof toe". 
 
Stijn mocht zijn zusje de kerk indragen, Mees wilde graag de kerkdienst bijwonen en was dus duidelijk aanwezig. Mart bekeek alles, zoals hij meestal doet. 
 
We mochten luisteren naar het dooplied dat door Sela gemaakt is en door muzikale mensen uit Hengelo uitgevoerd werd. Het lied werd begeleid door een mooie powerpoint presentatie met foto's van Floor en Loes, er werden twee meisjes gedoopt. 





Lees meer...   (6 reacties)
Vanmorgen vroeg ging de telefoon... het langverwachte bericht kwam: Floor is geboren! 
En alles is goed! Wat een feest, vooral voor onze kinderen natuurlijk, en wij mogen delen in de feestvreugde! 


 
De eerste kennismaking was vanmorgen in het ziekenhuis. Gelukkig mochten moeder en kind al snel naar huis. Daar wachtten een paar ongeduldige broers op hun zusje. Ze waren nog niet zo gewend aan een zij, regelmatig klonk het: wat doet hij? Bijzonder om te zien hoe Stijn, Mart en Mees helemaal op hun eigen manier reageerden op Floor. Leuk om dat min of meer te kunnen voorspellen. Gaaf om je kleinkinderen zo te  kennen.
Het is een heel bijzondere dag. Zo bijzonder, nu een meisje, na alle zonen en kleinzonen (die we overigens niet zouden kunnen missen). En toch, voelt dit anders. 
We merken dat emoties weer boven komen, herinneringen aan zoveel jaar geleden. Ze mogen er zijn, die emoties, het is goed. Dankbaarheid voert de boventoon! 


Lees meer...   (2 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl