Gewoon een foto, van gewoon een vlinder in onze tuin. En toch zo ongewoon en bijzonder.

In deze rustige tijd, alleen een foto. Binnenkort gaan we op vakantie, een week new-wine, een week thuis. Ik heb geen idee of ik voor die tijd nog blog. Voor een ieder: een gezegende tijd gewenst!

 

 

Sonrise is inmiddels 'losgebarsten'. De start was wat lastig, door de enorme regen en onweersbui van maandag. Daarna ging het prima, al waren er vanavond nog "pittige buien", zoals de weermevrouw van tv het omschreef.  

Vanmiddag was er een dramastukje. En aangezien Sonrise bij de tijd is, is daar een filmpje van op YouTube te vinden:

 

Toen ik deze one-liner zag, was ik enorm enthousiast. Er kan niets mis gaan, God luistert toch niet naar valse boodschappen..   Ik dacht vooral aan de duivel als aanklager bij God. Uit de bijbel is bekend dat satan naar God gaat en klaagt over mensen die trouw blijven aan God, en dan wel uit welgemeend eigenbelang trouw blijven.Het meest bekende verhaal is de geschiedenis van Job. Eens rijk, vervolgens in diepe ellende gestort en daarna weer opnieuw rijk gezegend. Al vraag ik me altijd af hoe het zou zijn om weer helemaal opnieuw zoveel kinderen te krijgen.  

Behalve dit verhaal over Job, staat er nog ergens in een van de profetieën een aanklacht van de satan over de kleding van een hogepriester, die vuil was, terwijl die priester voor Gods ogen stond. Ik weet zo gauw niet waar dat staat en ik ben te lui om het op te zoeken. (het is hier binnenshuis nog te warm)

 

 

Maar, nu komt mijn maar bij dit plaatje.... ik denk dat satan nu niet meer in de hemel kan komen om te klagen bij God over mensen..de toegang tot de hemel is hem ontzegd door de overwinning van de Here Jezus.

Nu zit ik me af te vragen wie dan wel kan aanklagen bij God. Zouden andere mensen in hun gebed hun beklag over mij doen? Doe ik dat zelf over andere mensen? Dat is iets waar ik over na ga denken, ik heb daar niet een heel helder idee bij, of ik dat doe.

Ik vraag vergeving voor wat ik anderen tekort doe, dat wel. Of zit ik nu hypocriet te denken?

Of klaag ik mezelf aan bij God? Vergeet ik te veel te vaak dat God al vergeven heeft en niet meer oordeelt?

Wat een stortvloed aan vragen......

Vanmorgen was er (weer) een bijzondere kerkdienst, er werd een volwassene gedoopt en op deze manier lid van de gemeente. Dat is iets dat niet zo vaak gebeurt.  

En aan het einde van de kerkdienst mocht iemand van het Sonrise team iets vertellen over hun werk van de aankomende week. Op veel velden in de stad wordt er gesport en worden gesprekken gevoerd. Heel fijn dat ieder jaar opnieuw een aantal mensen zich hier mee bezig wil houden en (een deel van) zijn vakantie hier aan besteedt.

 

 

Na het praatje mochten we het team toezingen:

 

En vanavond? Dan gaat ook dit team voetbal kijken...

Een goede avond gewenst!  

 

"Vroeger"zei een van onze kinderen nogal eens: wie moppert op het weer, moppert op de Heer". Waarschijnlijk kwamen dit soort kreten tevoorschijn vóór de puberteit. Ik kan me niet zo goed voorstellen dat ware pubers dit soort dingen belijden.
Ik ben overtuigd van de waarheid van onderstaand visje. Toch zou ik willen vragen:

Heer, mag het ietsje minder....

 

 

 

 

In deze dagen die licht zijn, mogen we steeds op het Licht blijven zien!

Wat er ook gebeurt.

Er is zoveel drukte en lawaai..er zijn zoveel zaken die aandacht vragen.

Zaken die meer of minder belangrijk zijn. Of die de een wel belangrijk vindt en een ander totaal niet. Heerlijk, al die verschillen!  

Het voetbal houdt de gemoederen bezig, en de (school)vakanties die al bijna beginnen.

Vakantie die stilte opleveren voor mensen die niet op vakantie kunnen of willen gaan, om wat voor reden ook.

Ik kreeg deze 'poster' in mijn mailbox en plaats het hier.

Een bemoediging voor dagen die niet (meer) zo licht zijn.

Ik hoop voor je dat je licht gezien hebt.

Ik hoop voor je dat je het kunt blijven zien, ook al lijkt het soms donker....

 

 

in deze tijd van droogte, waarin misschien zo langzamerhand mens en dier smachten naar regen.. een beeld van Gods zorg en trouw.   Dit blijft een geweldige bijbeltekst, vooral op deze dag..

 

 

Vandaag was de laatste dag van de zesdaagse introductiecursus van mijn werk. Zes dagen nadenken, theorie lezen (leren hoefde niet zo), casussen inbrengen. Boeiend allemaal! Jammer dat het alweer afgelopen is, zeker omdat we nu als groep leuk op elkaar ingespeeld geraakt waren en elkaar veel minder gaan zien. Maar goed, ik heb weer een getuigschrift aan mijn verzameling toegevoegd.

Vervolgens kon ik vanavond eindelijk de laatste les van de online cursus levensverhaal schrijven wegsturen. Een heel boeiende cursus. Alleen had ik het mijzelf moeilijk gemaakt door pauzes te gaan houden en met andere dingen bezig te gaan. Zo kwam het dat ik er te lang mee bezig was. Nu dus klaar.Tenminste, die cursus, ooit ga ik mijn verhaal opschrijven, denk ik, misschien, wie weet.

Stoppen met schrijven en stoeien met letters doe ik zeker niet. Er ligt al weer een andere leuke opdracht op de plank!  

 

 

Mijn jongste zusje is erg creatief. Bovendien heeft ze (soms) tijd over... die combinatie maakt dat ze nu zoveel kettingen gemaakt heeft... dat ze niet meer zo goed weet wat ze ermee moet.

 

Nou ja, da's ook weer niet zo heel erg moeilijk, ook daar is het www zeer geschikt voor. Dus vandaag maak ik reclame voor haar webwinkel.  

 

Afgelopen donderdag kreeg ik dit boek:

 

 

 

en hoewel het advies van de schrijfster is er tien dagen over te doen, heb ik het inmiddels uit.  

In de Visie van afgelopen week stond een artikel over dit boek en over de "poppetjestherapie", heel erg boeiend.  

Contextuele therapie is de basis voor boek en artikel. Een denkwijze die ontwikkeld is door een hongaarse psychiater met een onuitspreekbare naam. De kern is een doorgaande lijn in geslachten, rekeningen die rouleren, oftewel doorgaan van ouder op kind.

Het is een gedachtengoed waar ik heel erg graag veel meer van zou willen weten. Van dat meer willen weten is tot nu toe nog niet zoveel gekomen, wie weet...

Goed, dat boek.

Ik was er zo enthousiast over dat ik het gisteren aan alle aangevlogen vogels liet zien. De vogels waren aangevlogen voor bbq, die zeer gezellig was!

 

Eén van hen las deze zin:

 

Dat moest natuurlijk even gecheckt worden bij haar oudste zoon, die zes is. Weet jij waar mama het moeilijk mee heeft?

 

Zonder dat hij een seconde na hoefde te denken volgde dit antwoord:  

"ja hoor, als papa al heel vroeg moet werken en jij voor ons alle drie moet zorgen"

hm... dat was aardig in de roos! Ook op praktisch gebied voelen kinderen blijkbaar aan wat ouders nodig hebben!

 

je vrijheid te pakken.  

wat doe je als je jarig bent en niet zo van verjaardagen houdt? Wat is dat toch een raar fenomeen, een verjaardag.Als kind keek ik er eindeloos naar uit en ik herinner me dat de dag zelf, of het feestje, dan toch tegenviel. In mijn dromen was het mooier dan in het echt. Later had ik nooit zo'n grote vriendengroep, iets wat min of meer mijn eigen keuze was. Als ik jarig was, vond ik het weer minder, dan wilde ik ook een hele huiskamer vol visite, zoals ik bij anderen zag. Kwam ik bij die anderen vandaan, na zo'n grote koffieochtend, dan vroeg ik me weer af wat daar nu de lol van was. Kortom, keuzes maken en nadenken, blijft ingewikkeld.

 

Vandaag mag ik vieren dat ik weer een jaartje ouder ben. Op zich niets om te vieren, ouder worden, want eigenlijk is dat niet zo leuk. Maar vooral na de bijzondere eerste pinksterdag die we dit jaar hadden, dankbaarheid en blijdschap dat we dit in gezondheid mogen vieren!  

Dus vanmorgen vriendinnen op de koffie, vanmiddag gezellige middag met geliefde, vanavond de invulling van de donderdag zoals we dit vanaf vorig jaar november doen: de avond van verlangen.  

Met een aantal gemeenteleden bij elkaar komen, samen zingen, bidden, lezen, praten, over Wie God voor ons is en wil zijn. Zo gaaf om elkaar te ontmoeten!

Dat gaan we vanavond ook weer doen, deze keer bij ons thuis.  

Er is wel een geduchte concurrent vanavond... we zien wel wie er meer trekt...

"gepikt" (via het blad Visie)   uit het boek: Doe iets! Een bevrijdende visie op de wil van God. Geschreven door Kevin de Young.

 

Opnieuw hebben we een merel nest onder de carport. Deze keer ging het goed en werden ze niet aangevallen door 'vandalen', die ook maar gewoon hun aard volgen...

 

 

 

 

In de afgelopen weken heb ik regelmatig iets voor de laatste keer gedaan.  

Zo was er de laatste van vier huwelijksvoorbereidingsavonden. Goede en gezellige avonden, die we in steeds wisselende samenstelling doorbrachten. Wat zijn agenda's toch snel vol...

 

De laatste vergadering van de jeugdcommissie, waar ik voorzitter van was. De vergaderingen zullen nog wel door gaan, echter met een andere voorzitter, ik heb de hamer overgedragen.

De laatste vergadering van de stuurgroep in de kerkelijke gemeente.

We hebben hard gewerkt, vinden wij zelf. Een aantal voorstellen zijn gedaan, we hopen in het nieuwe kerkelijke seizoen met een andere wijkindeling te beginnen en in kleinere groepen aan de slag te gaan.

We hebben de laatste keer "onze" jeugdgroep aan huis gehad. Een heel seizoen hebben we gewerkt met veertien-vijftienjarigen. Ons geprobeerd in te leven in hun leefwereld. Geprobeerd Gods liefde te laten zien en proeven. We hebben het ervaren als een fikse klus. Niet een klus om volgend seizoen weer te gaan doen.

 

Zo lijkt het alsof in een keer allerlei dingen wegvallen. Een raar idee.  

Het betekent enerzijds rust, in de zin van vrije tijd, geen voorbereidingen meer voor vergaderingen etc. Anderzijds, ik vind het heerlijk van allerlei zaken op de hoogte te zijn, en mee te denken (of is het te bemoeien?).  

Dat vervalt nu dus.. is ook weer wennen.  

Eerlijk gezegd zit ik alweer te puzzelen en te denken wat ik volgend seizoen ga doen. Waarom is gewoon uitrusten en wachten op wat er op mijn pad komt zo moeilijk?

 

Hebben jullie dat ook, of ben ik de enige rusteloze figuur?

Elke dag krijg ik een korte overdenking in mijn mailbox. Ze zijn te vinden op www.tijdmetjezus.nl . Of ze, zoals ik, toegestuurd krijgen.  

 

Gister kreeg ik deze:

 

Zoals de bergen Jeruzalem omringen, zo omringt de HEER zijn volk van nu tot in eeuwigheid. (Psalm 125:2)

Omringd door de Heer
Als je bezorgd bent of moedeloos, als je niet weet wat je moet kiezen of welke weg je moet gaan, dan is het zo belangrijk om te weten en te ervaren dat de Heer om je heen is. Zoals de bergen om Jeruzalem heen zijn, zo omringt God die jouw rots is jou. Dat geeft een gevoel van veiligheid en vertrouwdheid. Het is ook iets groots: bergen zijn indrukwekkend en majestueus. Als je ernaar kijkt zie je weer je eigen kleinheid en zul je ook weer leren om je zorgen te relativeren. Wees niet bezorgd, zegt Jezus. Laat de Heer je omringen!

Dank u, Heer, dat u om me heen bent zoals machtige bergen. Leer me uw grootheid te zien en me bij u veilig te voelen.

Zo mooi! Niet alleen deze tekst, vooral het feit dat ik dit midden in de nacht las. Ik kon weer eens niet slapen... soms ga ik dan even surfen... zoals nu dus. Het eerste dat ik las was deze tekst. Geweldig toch!  

 

nadat ik gisteren toch maar eens (eindelijk) op een vrouw gestemd heb.. past deze er nog wel bij.... maar ach, wat een dramatische verkiezingsuitslagen, om verdrietig van te worden...

 

 

Het lijkt aanvankelijk een zoete inval

van heerlijk likken aan het scherm,

weken alleen maar ijsjes eten,

de mediagetrainde neuzen cijfers geven.

 

Maar het wordt slikken van debatvenijn en  

voetbalpeilingen met non-stop de finale

kansen die gecreëerd zijn. De kansen die je weer

laat liggen. Zoals het rode potlood in het hok.

 

Schrijf op: het is verplicht om te gaan

stemmen alleen al wegens mensen zonder stem

die in gevangenissen en containers

 

geen rechten hebben en de droom vergeten

om in vrijheid op een terrasje ijs te eten.

 

Ria Borkent.  

wie hard werkt verdient beter

 

staat met koeienletters te lezen op verkiezingsposters.

 

Een goede vondst, dat wel. Verdien je beter, (meer) àls je hard werkt? Of zou het zo moeten zijn dàt je meer/ beter verdient als je (hard) werkt, en zouden niet werkenden eigenlijk minder moeten krijgen?

Leuk puzzelen zo. Maar, wat is hard werken? De hele dag achter de lopende band werken, lijkt mij best hard werken. De hele dag achter een bureau zitten kan dat ook zijn. Uiteindelijk zal iedereen vinden dat hij/ zij hard werkt.

Dus iedereen verdient beter? Wat dan?

En wat dan als je niet kunt werken? Zoals Piet, waar ik gister over schreef. Nu wordt voor hem gezorgd en krijgt hij wat hij nodig heeft, dus is hij niet helemaal het goede voorbeeld. Ik ken ook mensen die dolgraag zouden willen werken maar het niet kunnen. Zij moeten rondkomen van een uitkering. Zij verdienen beter.......

Gefeliciteerd met de doping, kregen wij te horen toen onze jongste zoon gedoopt werd.  

Vandaag was er weer een "doping", deze keer werd onze jongste kleinzoon, Mees, gedoopt.  

Het was een bijzondere dienst, waarin ook avondmaal gevierd werd. Beide sacramenten in een dienst. De tekst waarover gepreekt werd was Johannes 1 vers 16:

 

Uit zijn overvloed zijn wij allen met goedheid overstelpt.  

Ria Borkent. (uit de Reformatie)  

Eindelijk lag hij op de mat... HET boek.

Een aantal maanden geleden stond er een artikel in onze regionale krant. Er zou een boek komen over het schrijven van levensverhalen. Aan de hand van ervaringen van mensen zou bekeken worden wat het met iemand doet om terug te kijken op je leven.Helpt het om dingen op te schrijven, krijg je meer zicht op je leven, kom je tot rust?

Er was een pilot project, een aantal mensen deed alle oefeningen uit het boek, onder begeleiding van een psycholoog. Ik deed in het najaar mee aan deze pilot en ik vond het heel erg boeiend en heb er van geleerd. Leerde om anders tegen sommige dingen aan te kijken, bedacht dat ik toch actiever op zoek wilde naar werk.  

Nu is het boek klaar, het ziet er mooi uit. Alle tekst die ik alleen nog maar als word-bestanden zag, nu fraai gedrukt. In het boek staan ervaringen van een aantal deelnemers van de pilot. Heel bijzonder om je eigen tekst gedrukt te zien!  

 

 

 

Gisterochtend werden er in de dienst een aantal ambtsdragers bevestigd. Ouderlingen en diakenen. In de preek werden zij geschenken genoemd, aan de hand van een tekst uit Efeziërs, hoofdstuk vier, vers 8: "toen Hij (Jezus) opsteeg naar omhoog, voerde Hij gevangenen mee en schonk Hij gaven aan de mensen". Een mooi beeld, ambtsdragers als kado's. Zo genoemd worden betekent voor een ambtsdrager dat je werk maakt van je ambt en voor gemeenteleden dat 'wij' hen met open harten mogen ontvangen. We moeten hen zien zoals ze werkelijk zijn, afgevaardigden van Christus.

Eerlijk gezegd vind ik het niet altijd makkelijk dat op deze manier te zien. Voor mij was het af en toe een fopkado, waar ik niet altijd weg mee wist.

Gods Geest werkt, hoe en waar dan ook. Zo graag zou ik dat dan weer na willen rekenen, wat lang niet altijd kan. (of hoeft)

 

's Avonds gingen we naar een bijeenkomst (Crosslight XL) waar een voor ons bekende sprak, voor een live verslag, luister hier:

Voor mij/ ons niet een helemaal nieuw verhaal. Voor vrienden die met ons mee gingen (ook kado's, vrienden) wel. De tijd voor napraten ontbrak, dat komt nog.

 

Dit verhaal zette me opnieuw aan het denken. Opnieuw een kado!  

 

Jongste en een na oudste vogel waren dit weekend op kamp. Uiteraard hoort bij een kamp een bonte avond.  

Zie hier de resultaten:

 

 

Het is maandagochtend, tien uur. Ik zit in de keuken. Het water in de vaatwasser klotst, de motor maakt zijn zoemende geluid. In de bijkeuken staat mijn wasmachine.  De was erin, een wasmiddel toevoegen, een wasprogramma kiezen. Ik heb dit hele repertoire al afgewerkt vanmorgen. Het wachten op schone was kan beginnen.    Tevreden zit ik achter mijn laptop, een kop koffie binnen handbereik.

Maandag: wasdag. Dat was het vroeger, dat is het ook voor mij nog steeds, ik ben een gewoontedier. Voor het overige zijn er weinig overeenkomsten.

In gedachten ga ik terug naar die lange maandagochtenden:

 

Ik zie mijn moeder in de keuken staan, een grote houten tang in haar hand, ze heeft haar jasschort weer aan.   Ze roert in een grote zinken ketel, die op het gasstel staat.   De ketel is heel erg groot, het past allemaal net. Het water borrelt en pruttelt. Het wasgoed moet goed onder water blijven, daar is die tang voor. Damp zwiert door de keuken, maakt de ramen dicht, maakt het haar van mijn moeder vochtig. Ik ruik de maandagochtendlucht, geen lekkere lucht. Zo zoet, zo zwaar, ik word er bijna misselijk van. Ik loop weg, naar mijn eigen tafeltje in de kamer, ik ga maar weer puzzelen, het is een leuke puzzel, allemaal dieren in een bos. Ik heb hem op mijn verjaardag gekregen. Ik kan hem nu al heel snel maken,  dat is wel een beetje jammer. Ik ben al weer helemaal klaar. Mijn moeder nog niet, ik ga maar eens even vragen hoe lang het nog duurt. Moeder wordt een beetje boos, ze zegt dat ik nog moet gaan spelen. Ik ga weer naar binnen, waarom is het toch maandag? Het is toch helemaal niet fijn als moeder zo druk is? Moeder draagt nu samen met vader de emmers met was naar buiten. Het zijn vast hele zware emmers. Want anders zou moeder het wel alleen kunnen doen, ze is best wel sterk. Wel fijn dat vader vanmorgen thuis is. O, maar als hij vanmorgen thuis is, moet hij vanavond werken.

Vanmorgen heeft vader eerst de wasmachine klaar gezet.

 

 

 

Moeder kan dat niet, daar is die machine veel te zwaar voor, gelukkig is mijn vader heel sterk. Nu moet de was een poos in de wasmachine en dan gaat moeder met de tuinslang water in de teil sproeien. Dat vind ik heel erg leuk, ik sta er heel dicht bij. Moeder duwt de was maar heen en weer. “De zeep moet eruit”, zegt ze, “dan kan ik het daarna in de wringer doen”. Ja, dat weet ik nu wel, ik kijk iedere maandag en ik puzzel ook iedere maandag. Vandaag boffen we, het is mooi weer, nu mag ik helpen de was buiten op te hangen, ik geef de washandjes aan. Dan moet ik wel goed oppassen waar ik loop, ik mag niet op de randjes van het grasveld lopen. O, daar komt vader al aan: ‘Margeke’, zegt hij, ‘denk aan de randjes, daar mag je niet op lopen. Ik wil de randjes graag netjes houden’. ‘Vader, doet u dan weer touwtjes langs de randjes’, vraag ik, ‘dan loop ik er niet meer op’.   Daar moet vader om lachen, hij vindt dat ik groot genoeg ben om er zelf aan te denken. De randjes moeten recht blijven, denk ik steeds, net zo recht als de waslijnen zeker.. en omdat die lijnen zo recht zijn hangen we vanzelf de was ook heel netjes op. Het is een vrolijk gezicht, al die wapperende handdoeken en lakens. Ik ben trots dat ik moeder geholpen heb. Moeders grote dochter. Morgen gaan we strijken en dan mag ik de zakdoeken strijken, op mijn eigen strijkplank en met mijn eigen strijkijzer! Moeder heeft het zo druk, ze vindt het vast heel fijn dat ik haar kan helpen. Nu gaan we eerst nog samen schrobben achter het huis. De tegels zijn lekker nat van het waswater dat uit de wasmachine is gekomen. Heerlijk, dat gesputter met water! Ik hoef gelukkig niet meer te puzzelen. De was is klaar!

 

Ik schrik op uit mijn mijmeringen door het gepiep van mijn eigen wasmachine. Zittend de was doen, wat een verschil. Wat doe ik met de was? Zal ik het buiten hangen, aan mijn scheve droogmolen? Ik herinner me de geur van buitenwas. Ik herinner me ook de stugheid van buitenwas. Ik kies voor comfort en ga voor de droogtrommel.    

laatste zin van het gedicht van de dichter des vaderlands over de gebeurtenissen van gisteravond:

 

is ieder vogelvrij  

Het hek was van de dam... zei de verslaggeefster, die op de Dam stond. Was dat nu een slimme verspreking, of volkomen naïef?

Geen idee, het klonk in ieder geval bijzonder.

 

Wat kan er snel iets gebeuren en paniek ontstaan. Niet zo heel verwonderlijk na de koninginne dag van vorig jaar. Goddank dat er geen ernstig gewonden zijn.

En volgens goed nederlands gebruik volgde er een persconferentie waarin veel werd gesproken en weinig gezegd.  

Een raar begin van bevrijdingsdag!  

 

 

 

 

Af en toe loop ik naar de schuur. Daar staat namelijk mijn nieuwe fiets. Een fiets die ik zaterdag gekocht heb. Deze:

 

Afgelopen donderdag was ik onderweg naar het adres waar ik wekelijks op bezoek ga. In mijn fietstas een aantal tijdschriften. Ik dacht: als mijn fiets nu gestolen wordt, heeft Hennie deze week geen Libelles. Vervolgens ging ik even naar de bibliotheek, die halverwege de route ligt. Een kwartier later stapte ik de bieb uit. Hé, daar gaat mijn fiets, dacht ik. Mijn fietstassen maken mijn fiets zeer herkenbaar.

Er zijn meer fietsen met dit soort tassen, ik verwierp de gedachte snel. Ik wilde mijn fiets pakken, maar werkelijk, hij stond er niet meer....  

Dat werd dus geen bezoek aan Hennie.  

Heel bizar eigenlijk.. denken over die tijdschriften, denken dat ik mijn fiets voorbij zie komen. Boos en verdrietig was ik, mijn fiets stond op slot! Het was niet mijn eerste fiets die gejat werd.

Waarom blijven mensen niet van de spullen van anderen af?

 

Zaterdag hebben we een nieuwe fiets gekocht. Goeie verzekering erbij. Extra kabelslot erbij en nu maar hopen dat ik lang plezier van mijn fiets heb!

om toch nog weer een paar foto's te plaatsen..  

En even "bij te praten". De nacht dat Stijn en Mart hier sliepen was tamelijk heftig. Ze sliepen namelijk niet. "Hoeveel klokken rond nog, oma, voordat we naar huis mogen?", zo klonk het tot een uur of vier. Daarna sliepen we toch nog.  

Donderdagochtend moesten we uiteraard snel ons klaarmaken en naar huis om de baby te bekijken. Onderweg werd me uitgelegd hoe dat ging, als een baby eruit kwam. Mart informeerde belangstellend of ik weleens een baby in mijn buik had gehad.  

Het was grappig om te zien hoe verschillend de beide broers reageerden. De een rende onmiddellijk naar boven, de ander moest nog wat acclimatiseren.  

De een moest gelijk proberen hoever je een vinger in de mond van Mees kunt stoppen en uitvinden hoe draaibaar babyvoetjes zijn, de ander stond alleen maar te kijken.

 

 

En als je broertje in bad gaat geef je hem iets van jezelf. Plastic dieren zijn Marts favoriete speelgoed, logisch dat je dat dan aan Mees geeft...

Hier is hij dan, kleinzoon nummer drie! Eer aan Hem die zorgde.

Moeder en zoon (en vader)   maken het goed.

Zijn grote broers liggen nog heerlijk te slapen.... des te groter is morgen de verrassing!

 

 

500  

 

Vanmorgen zag ik dat mijn 500e blogje aanstaande was. Ik dacht: leuk, dan wacht ik tot de baby bij oudste vogel geboren is, dat wordt dan het 500e blogje.

Maar ja, het is nog niet de tijd voor de baby.

Vanmiddag ging ik, zoals vaker, naar hun woonplaats, om de middagdut van oudste vogelsvrouw te sponsoren.

Ze lag nog maar net in bed, en kwam alweer beneden. Ze had het gevoel dat de baby het tijd vond om te komen... en nu zitten we hier te wachten....

Mart en Stijn liggen hier te slapen, nadat ze pizza hebben gegeten, in bad zijn geweest en een spelletje hebben gedaan. Gelukkig vielen ze snel in slaap. Al vond vooral Stijn het wel heel spannend allemaal. Daarin is hij niet de enige.  

 

Wachten duurt lang....

Al dagen lang zit deze vogel te broeden. Opnieuw een nest, op de houtvoorraad in onze carport. Vorig jaar was daar eveneens een nest. Een heel mooi nest. Helaas was het na verloop van tijd leeg, geen vogeltje te zien. Er waren wel jonge vogeltjes, maar zij hebben de strooptocht van een of ander dier niet overleefd.

Wel bijzonder dat er op dezelfde plek weer een nest is. Zouden het dezelfde vogels zijn, vragen wij ons af? Hadden ze heimwee? En hoe gaat het deze keer? Overleven de vogels het nu wel?

Dit genestel levert een gevoel van spanning op.  

 

 

 

En over nesten enzo gesproken.... onze jongste vogel heeft het ouderlijk nest weer opgezocht en zijn zolderkamer weer in bezit genomen.

De reden?

Een baan. Sinds vorige week heeft hij een (weliswaar tijdelijke) baan, in zijn eigen vak. Hij is nog bezig met inwerken. Deze baan duurt tot het eind van het jaar. Daarna ziet hij wel weer verder. In ieder geval geldt de reden: geen ervaring, niet meer bij evt. volgende sollicitaties.  

 

 

 

Aanhakend op het vorige blogje...........

 

 

Gisteravond lazen we Handelingen 12 vers 1-19 . Petrus die gered werd uit de gevangenis door een engel. Bewakers die dit met de dood moeten bekopen. Mensen die vol vuur en overgave bleven bidden voor de redding van Petrus.

Als hij dan uiteindelijk vrijgekomen is en aanklopt in het huis waar men zit te bidden, laat het dienstmeisje hem voor de deur staan, ze kan niet geloven dat hij het werkelijk is.  

Gebedsverhoring en niet kunnen geloven dat je gebed verhoord is.

Ik zat me af te vragen of ik dit herken, wel verhoring krijgen en niet zien dat mijn gebed verhoord is. Ik kreeg dezelfde avond een antwoord op deze vraag.

 

 

 

Al een hele tijd ben ik in gesprek met iemand die een moeilijk leven heeft. Heel vaak gaan onze gesprekken over wie God is, en wie Hij ook voor haar wil zijn. Over hoe ze in het leven staat en veel van dit soort vraagstukken. We bidden vaak om inzicht en vertrouwen.

En werkelijk, gisteravond viel er ineens iets op de juiste plaats. Een heel verhelderend inzicht werd zichtbaar en dat geeft weer ruimte, moed en energie om verder te gaan!

 

God is zó groot!

 

Een foto van de vulkaanuitbarsting in IJsland. Alle luchtverkeer ligt nog steeds voor het grootste deel stil. Zo hoorden we vanmorgen van een bekende die vast zit in China. Een groot deel van de wereld ligt stil. Ik vraag me ook af wat het voor gevolgen heeft, of gaat krijgen, voor de bevoorrading van winkels. Of wordt alles over de weg vervoerd?

Hoe kwetsbaar zijn onze menselijke systemen. Ik heb maar steeds deze psalmregels in mijn hoofd: Die in de hemel troont lacht, de Heer spot met hen.  

Psalm twee vers vier. In deze psalm gaat het over de wereldmachten die samenspannen tegen de Heer. Mensen bedenken van alles en denken hun systemen kloppend en goed te hebben.

Eén vulkaanuitbarsting, en zie de gevolgen.  

Overigens was er op een journaal iemand die vertelde dat een uitbarsting van deze vulkaan een grote hongersnood tot gevolg in de achttiende eeuw.....  

Vanmorgen klonken geen overdonderende orgelklanken maar zachte pianotonen toen we de kerk inliepen. Wat een rust!

Deze keer werd niet droog de tien geboden voorgelezen maar een versie die werkelijk ons eigen leven raakte. Wat te denken van: heb ontzag voor wie boven je geplaatst is, en ouders, heb oog voor je wie je kinderen zijn. Of: denk eraan, het gras is echt niet groener bij de buren?  

 

Op het doopvont stond een vaas met veel rode rozen. De dominee vertelde dat die na de dienst uitgedeeld werden. Hij vertelde er niet bij aan wie.....  

De preek ging over Johannes 21 vers 15-19, waar de Here Jezus aan Petrus vraagt of hij Hem werkelijk liefheeft. Waar Petrus de opdracht krijgt de lammeren te weiden.In die preek werd eerst een beeld gegeven van Petrus. Mooi, zoveel als er over hem geschreven is in de bijbel.  

Vervolgens ging het verder over de liefde. De liefde van Jezus voor ons. Liefde die bloed kostte en pijnlijk kan zijn. Liefde die gevend is. Niet alleen voor Petrus, ook voor ons, zie bijvoorbeeld 1 Johannes 4 vers 1-10.  

 

 

Na de preek werden de rozen uitgedeeld. De pubers waren de gelukkigen. Een groep die het moeilijk kan hebben, zo dacht de predikant.   Veel fietsen waren versierd met een rode roos, zagen we toen we naar huis fietsten!

Gisteren was het hier prachtig weer. De perfecte dag om een wandeling te maken, te geocachen, bij te praten en te beginnen met de bestseller die geschreven gaat worden.

Zo dachten Yvonne en ik en we gingen vervolgens aan de wandel. In dit deel van het land is het maar een kort stukje rijden om in de natuur te belanden.We liepen helemaal in Duitsland.

Onderweg zagen we al reeën in de wei.   We wandelden acht kilometer en deden daar een uurtje of twee over. Want we gingen ook nog geocachen (schrijf ik het zo goed?) . Nooit eerder gedaan, en toch heel leuk.

Al bleek het ingewikkeld te zijn de juiste coördinaten in te voeren. Op de een of andere manier heb je daar toch mannelijke logica voor nodig en was de onze niet toereikend. Uiteindelijk vonden we nog wel twee caches. Tjonge, ik heb toch heel wat bijgeleerd!

Eén van de doelen die we ons gesteld hadden was schrijven. We zagen zoveel om ons heen en hadden zoals gewoonlijk weer zoveel te kletsen dat er van schrijven niet(s) terecht kwam... Multitasken lukt kennelijk niet altijd.

Wel zagen we echte kikkers, ving Tommi bijna een konijn,

 

zagen we vogels vliegen, (heel bijzonder, vliegende vogels) en weten we nu nog niet of we een buizerd hebben gezien.

 

 

Och, die stadse mensen toch... Wat voor vogel het ook was, het was in ieder geval een mooie!

Zo hebben we onze accu's op weer opgeladen!

 

Vanmorgen zat deze in mijn mailbox:

 

Voor vandaag: kracht en inzicht gewenst!  

 

Afgelopen dagen was ik niet zo heel erg aanspreekbaar. Ik had me verstopt in een boek. Om pas weer tevoorschijn te komen toen ik het uit had.

Een boek waar al erg veel over geschreven en gesproken is. Een boek dat erg mooi geschreven is, vind ik. Zulke mooie zinnen!  

 

   

deze spreekt me enorm aan!  

Het lijkt wel of ik me verveel, twee blogs op één dag... Bij mijn krant uitpluissessie las ik dat vanavond voor het eerst Eva-tv op de buis is. Geen idee of dat "mijn" programma gaat worden.

De presentatrice wil laten zien dat iedere vrouw een verschil kan maken. Prachtige zin, waarbij ik wel graag een ondertiteling wil hebben.

Vanavond is er een portret van een vrouw die een stichting heeft opgericht (het Middelpunt) die begeleiding biedt aan gezinnen met een kind met een beperking.  

Een zeer boeiende vrouw, vond ik, tijdens de training die we ooit samen volgden, was het een plezier met haar te werken en praten. Ik zit met een kopje koffie voor de buis vanavond!

 

Of mijn rubriek voor deze blog de goede is, zal ik een andere keer melden...

Eigenlijk zou ik op dit moment Lunteren binnenrijden, zo was mijn plan voor deze dag. De vrouwendag van het CGMV, met als onderwerp genieten, was mijn doel.  

Vannacht kon ik weer niet slapen, mijn hoofd was helemaal vol na een intensieve, fijne avond.  

Ik lag te denken aan de avond en aan deze dag. Wat het me kost, dat is bekend, wat het me op zou leveren een vraag. Ik besloot die vraag niet te gaan beantwoorden.  

Ik ging weer naar bed, deed de wekker uit en draaide me nog eens heerlijk om.  

De dag ligt voor me. Het thema blijft hetzelfde. Voor de invulling ben ik nu zelf verantwoordelijk.

 

 

 

 

Ik hoop dat jullie (ook ) kunnen genieten!

(op sestra stonden de kaarten voorheen in een wat beter formaat en uitvoering, nu kan ik ze alleen maar heel klein vinden, vandaar de mindere kwaliteit)

Ik dacht: kom, laat ik eens een originele titel bedenken. Ik voel me erg origineel, vandaar waarschijnlijk. Nu is het alweer maandagavond en hebben we een paar drukke dagen achter de rug. Met op vrijdagavond een heel mooie kerkdienst, daarna oefenen voor de zondagmiddagdienst.

Zaterdag was zo'n dag waarop nog van alles gebeuren moest, terwijl je dan wel in je achterhoofd hebt dat het stille zaterdag is. Een dag die zo bijzonder is.

Een dag die toch voorbijgaat met allerlei gedoetjes. 's Avonds de uitvoering van het paasoratorium, die heel mooi was. Al zat ik op hete kolen doordat ik vergeten was mijn telefoon uit te doen en bang was dat dat ding teveel lawaai zou maken als ik hem alsnog uit zou doen.. Hoe moeilijk kun je doen?  

Het was heerlijk zingen, we kenden het allemaal heel goed en dat maakt dat je heerlijk ontspannen bezig bent. Ik stond er tenminste wel relaxed. (ja, behalve die telefoon dan). We kregen veel complimenten, dat was gaaf.  

Gisteren hadden we twee kerkdiensten, en een sing-out na de ochtenddienst. In die sing-out merkte ik dat ik meer kuddedier ben dan ik wil weten. Ik blijf het lastig vinden te gaan staan als iedereen zit, en ik eigenlijk wel wil staan. Op enig moment was een van de muzikanten ons zittend zingen zat en porde ons op te gaan staan en deed ik braaf mee. Na verloop van tijd werden we geactiveerd tot meeklappen. Daar had ik geen zin in, of eigenlijk had ik geen zin om dat op commando   te doen. Dus nee, ik deed niet mee.

Gistermiddag deed de cantorij weer mee aan de dienst, voor ons de eerste keer. Het zingen ging wel leuk, en dat was het. Ben er nog niet helemaal uit wat ik er verder van vind. (ik moet overal wat van vinden). Ja, we hebben ook nog twee preken gehoord, die allebei over pasen gingen... helaas, meer kan ik er niet van na vertellen.

Vandaag was het lekker tuinweer, zodat ik eindelijk de winterdrab en troep uit de tuin heb verwijderd. Dat staat weer een stuk gezelliger.  

Dat was het wel, och wat saai en och wat gezellig, mijn moeder was hier de afgelopen dagen, dat was goed, oudste vogel kwam nog even buurten met zijn vogeltjes. Jongste vogel was hier, tweede vogel kwam nog langs.

Waarom zou je weggaan als het blijven leuker is?

In het negende uur gaf Jezus een schreeuw en riep luid: ‘Eli, Eli, lema sabachtani?’ Dat wil zeggen: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten?’ (Matteüs 27:46)

Verlaten
Goede Vrijdag vieren betekent: er intens verwonderd over zijn dat Vader, Zoon en Geest voor een tijd de gemeenschap verbreken om ons op te kunnen nemen in hun gemeenschap. Want Jezus wordt verlaten opdat wij nooit meer verlaten zouden worden. De zonde als het grote obstakel dat verbondenheid onmogelijk maakt, wordt weggedragen aan het kruis. Goede Vrijdag vieren is: er intens blij over zijn dat God ons niet alleen laat. Wees verbijsterd over de verlatenheid van Jezus op aarde en verheugd over onze toegang tot de hemel: de verbondenheid met de drie-enige God.

Drie-enige God, dank U voor onze verlossing van zonde en verlatenheid.