Vorige week vrijdag gaven we ons concert. Het was een heel mooie avond, het zingen ging goed. Zo kregen we van publiek en componist (Dirk Zwart) te horen. Bijzonder om een werk uit te voeren als je weet dat de maker in de zaal zit.
Op de generale is er een film gemaakt, door een van onze vogels
Nog als vervolg op mijn vorige blogje, een geweldige tekst:
"Vergeving breekt de keten van oorzaak en gevolg. Hij die jou vergeeft -uit liefde- neemt de consequenties van wat jij gedaan hebt op zich. Vergeving brengt daarom altijd een offer met zich mee"
Als jij vergeving ontvangen hebt, kun jij dan anderen
vergeven? Misschien denk je aan de
gelijkenis uit Matteüs 18. Een man is veel geld schuldig aan zijn heer. Tienduizend
talent, staat er. Heel erg veel geld. Teveel geld om terug te betalen. De man
vraagt en krijgt kwijtschelding van de schuld. Zo’n groot cadeau maakt je mild,
denken we. Als de man naar buiten loopt,
ziet hij iemand die hem nog geld schuldig is. Honderd denarie. Niet zo heel veel geld. Toch eist de
man, die zo even de vrijheid gekregen heeft, die honderd denarie op. Omstanders zien
wat er gebeurt, zij weten hoe de vork in de steel zit en brengen de man naar de
heer. Deze wordt kwaad: hoe bestaat het, zelf zoveel genade ontvangen en
vervolgens genoegdoening eisen van een ander. De man gaat alsnog de bak in, hij
moet alles, tot de laatste cent, terugbetalen.
Een bekend verhaal. We snappen de bedoeling. Tuurlijk, God
heeft ons vergeven, nu moeten (mogen?) wij anderen vergeven. Doen we!
En toch vraag ik me af of we dat werkelijk doen. Of we
werkelijk leven als vergeven kind. Ik merk dat ik rekeningen bij houd. Als ik
een ander zoveel gegeven heb moet die ander mij toch wel iets teruggeven. Ik hoor
het anderen zeggen: ik stop met dat contact, het levert me niets op.
De liefde kan niet van één kant komen, zo heet het. Als er iets
is dat van één kant komt, is het juist de liefde van God! Besef ik werkelijk de
grootheid van die liefde? Ik denk wel eens dat ik het in theorie wel weet. Vervolgens
is de praktijk anders. Durf ik te leven als verlost kind in de vrijheid die God
gegeven heeft? Hoe belangrijk is het dan nog bij te houden wat jou aangedaan
is. Of waarin jij tekort gekomen bent? Soms ben ik druk met bij te houden wat ik
niet gekregen heb. Dat kan een behoorlijke administratie zijn die veel tijd en
energie kost.
Verspilde energie.
Het is jammer, misschien wel zonde om energie te verkwisten.
Mijn voornemen voor 2012 is dan ook geen energie te verspillen!
Aan het einde van het jaar kijken we terug naar alles wat er gebeurd is. In alle jaaroverzichten worden we geconfronteerd met alle gebrokenheid en ellende die er is. Het lijkt soms beter te gaan, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat nieuw niet altijd beter is. Zoals in sommige landen in in het midden oosten.
En zo zijn de kerstdagen alweer voorbij. Het waren goede dagen! Gister waren we samen, voor het eerst sinds 35 jaren. Een bijzondere en goede ervaring. Vandaag waren we als gezin bij elkaar, een traditie die al jaren bestaat. We aten, we dronken, we wandelden. We waren creatief:
Ieders handafdruk en meest geliefde bijbeltekst. Het was gaaf om daar zo samen mee bezig te zijn!
Zo heel langzaam aan beseffen ook wij dat het binnenkort kerstfeest is. Ik realiseer me dat we ook dan eten en drinken nodig hebben en dat enige actie gewenst is. Nu nog nadenken welke.
Lang geleden vond ik dit filmpje, mooie aanloop op de kerstdagen....
Maak een beker chocolademelk, liefst met een vette toef slagroom, ga er even rustig voor zitten en geniet mee!!
Vandaag was de dag dat we pa mochten begraven. Wat zal ik er over vertellen?
Het was een min of meer traditionele begrafenis. Condoleren, samenkomst, begraven, koffie, (zonder cake), napraten. Naar huis gaan.
De samenkomst hadden we met z'n allen (als kinderen) ingevuld. De tekst was psalm 91, dat was de laatste psalm die pa in het ziekenhuis hoorde. Zijn wijkouderling las het voor, hij beaamde het. Een mooie psalm! Zitten in de schaduw van de allerhoogste.
Hierna naar de begraafplaats, waar het echte begraven plaatsvond. We zongen eerst de apostolische geloofsbelijdenis.Terwijl we dat zongen hipte een roodborstje in het rond het graf. Een mooi gezicht! Alsof we op zijn terrein waren. Alsof het ons iets wilde zeggen.
Na het zingen werd de kist neergelaten en gooiden we er zand op.
Nu ligt er weer een lichaam te wachten op de jongste dag....
Evenals vorig jaar is er dit jaar een lezerskoor van dagblad Tubantia. Vorig jaar twijfelde ik of ik mee zou doen. Dit jaar niet. Vier zaterdagochtenden zijn we bezig geweest om de partijen in te studeren. Bijna vierhonderd mensen hebben zich opgegeven om mee te doen.
De eerste oefenochtend zonk de moed me bijna in de schoenen. Meezingen lukte niet, ik vond het al een hele prestatie als ik op het goede moment aan het einde van een lied was...
Nu, na vier weken gaat het wat beter. Flink oefenen helpt echt. Al is er in de afgelopen week niets van oefenen gekomen.
Vanavond is de uitvoering! Dit zal in de Jacobuskerk zijn. De kaarten zijn uitverkocht. Luisteren kan via internet: www.reisopera.nl of www.jijenoverijssel.nl
Dit zijn van die dagen die voorbij snellen. Dinsdag is er van alles geregeld en afgesproken. De datum voor de begrafenis, (maandag 11uur samenkomst). De kaarten zijn gemaakt, gedrukt, nog een keer gedrukt, omdat de postcode niet klopte. Hebben zeven mensen naar gekeken, uiteindelijk ziet onze jongste vogel de fout. Kaarten dan maar opnieuw laten drukken. Met z'n allen zorgen dat de kaarten op de post kunnen. Advertenties doorgestuurd. Liturgie getypt.
Samen nagedacht over een toespraak over pa voor de samenkomst.
Intussen toch ook maar wat werken, niet omdat ik zo onmisbaar ben, wel omdat het goed is even uit dit gebeuren te zijn.
Zit ik dinsdagmiddag in mijn auto om dan te horen dat er in Luik iemand zich niet kon beheersen en dood en verdriet zaaide. Het leven gaat door en de wereld draait door, zo lijkt het. Tegelijkertijd ben ik in gedachten bezig met het gebeuren in een Almelose supermarkt. Wat bezielt mensen?
We zijn met van alles en nog wat bezig in de familie. Dat is goed. Wat er in de wereld gebeurt, ver weg en dichtbij, het is er wel en toch ook weer niet.
We zijn blij en dankbaar met alle liefdevolle reacties die deze kant opstromen. Te weten dat je niet alleen bent en staat is gaaf!
De oude man, die mijn schoonvader was, is niet meer (hier). Hij mag zingen voor Gods troon!
Gisteravond is hij heel rustig overleden. Zijn vrouw hield zijn hand vast, zacht en kalm is hij doorgegaan naar een beter leven. Niet meer de zwoegende ademhaling, de onrust. Dat alles is voorbij, Goddank.
Wat komt en steeds meer merkbaar zal zijn is de lege plek.
Vandaag is de dag dat we alles moeten organiseren en bedenken. De invulling van de dienst, de kaarten, en wat er nog meer bedacht en gedaan moet worden.
Gisteravond waren we al bij elkaar, voorzover mogelijk. Vandaag verder. We rekenen op Gods kracht en hulp.
In de afgelopen tijd heb ik een paar fraaie woorden met bijzondere betekenis geleerd. Je moet oma thuislaten. Gebruik nivea. Neem anna mee. Gebruik lsd. Leuk om te puzzelen.
Goed, daar gaan we: oma staat voor: oordelen, meningen en argumenten.
Nivea = niet invullen voor een ander, Anna: altijd navragen, nooit aannemen. Lsd tenslotte is: luisteren, samenvatten en doorvragen.
Goede woorden, die zeer bruikbaar zijn. Waarschijnlijk herkenbaar. Ik merk dat ik vaak invul voor een ander: hij zal wel (weer) geen zin hebben, of zo iets. Het is goed om je dit soort dingen bewust te zijn, is mijn mening. Luisteren en samenvatten en vooral doorvragen is ook al zoiets. Heeft de ander net zo'n beeld bij een woord als jij? Voor de een is vakantie het beklimmen van bergen, voor de ander eindelijk eens ongestoord een boek uitlezen. Huwelijken zijn gestrand door dit soort verschillende beelden..
Dit soort dingen kom je veel tegen in het gewone leven, dan zijn ze vaak herstelbaar,of bespreekbaar, neem ik maar aan. Gaat het over leven en dood, dan wordt het een stuk ingewikkelder. Vorige week heeft er een gesprek plaatsgevonden op de afdeling waar de oude man ligt. Belangrijke zaken zijn uitgesproken. Over en weer is er meer duidelijkheid gekomen. Dat was goed en zinvol. Misschien alleen iets aan de late kant......
De oude man mag in zijn bed blijven liggen. Hij hoeft niet(s) meer. Het is goed zo.
De oude man zit in zijn stoel. Zijn hoofd zakt naar voren.
Zijn borstkas gaat in een niet te tellen frequentie op en neer. Hij zit
gevangen in een net van slangen. Langzaam drupt het infuus. De pomp voor de
sondevoeding maakt zijn monotone geluid. Aan de stem hoort hij wie er binnenkomt.
Dat hij hier nog zit
had niemand verwacht en hijzelf niet gehoopt. Vorige week zaterdagmiddag leek het alsof het einde van zijn leven gekomen was. Dat was
de boodschap van de dienstdoende arts. Voor de zesde keer in korte tijd werd
hij in het ziekenhuis opgenomen. Iedere
keer tot stikkens benauwd. Longen die steeds minder doen wat ze moeten doen.
Longen geteisterd door roken en ouderdom.
Zaterdagavond was de situatie wat rustiger. De antibiotica
deden wat ze moesten doen. Weer een paar dagen later kreeg de oude man een maagsonde.
Dat moest. Hij kon niet meer slikken, alleen nog verslikken. Een van de weinige dingen in het leven waar
hij nog plezier aan beleefde, is definitief weggevallen. Zoals zoveel dingen.
De oude man wil zijn bed weer in. Dat zegt hij tegen de
verpleegkundige. Zij vindt dat hij nog heel even op moet zitten. Dat is
namelijk goed voor zijn conditie. Hij vraagt hoe lang heel even is. Zij
verstaat hem niet. Hij schreeuwt het nu uit: hoe lang is heel even? Van dit
soort benadering is ze niet gediend en dat laat ze duidelijk merken. Heel even blijkt een kwartier te duren. De
oude man wordt weer in bed geholpen. De werkelijkheid is: gehesen.
Het liefst wil de oude man naar huis. Nog liever: naar
HUIS. Dat is zijn hartenwens. Zijn Schepper ontmoeten. Eeuwig leven, zonder
pijn en verdriet. Hij moet nog wachten voor die wens in vervulling gaat. Heel
even?
Het woord dat de titel is van dit blogje, hoorde ik vorige week in een tv programma. Het betekent zoiets als onbedwingbare lust tot schrijven, vooral ingezonden stukken in kranten.
In mijn hoofd heb ik al heel wat geschreven in de afgelopen blogloze weken. Het kwam er alleen niet uit. Al voel ik niet echt de behoefte in kranten te schrijven!
Waar zou ik mee beginnen? De wereld staat in brand, in Nederland stormt het, of pakken donkere wolken zich samen, althans volgens alle berichten over de economische situatie. Intussen maakt de regering zich druk overasielzoekers die hier niet mogen blijven, of over de vraag of alle ambtenaren wel alle soorten huwelijken willen sluiten. Of andere "belangrijke" maar zinloze maatregelen, zoals daar zijn het afschaffen van PGB's en overheveling van zorg naar de gemeentes, om maar dicht bij huis te blijven.
En hier, in ons huis? Het lijkt wel of we wat voortkabbelen. Of een beetje aan het oefenen zijn voor struisvogels, werkzaam als we zijn in zorg en maatschappelijk welzijn, op de plekken waar de klappen vallen. We kunnen daar niets aan doen, of iets aan veranderen. En och, wat is het belangrijkst in het leven?
Zo leven verder, van het een naar het ander. Vandaag mocht Mart vijf jaar worden, daar mochten we een stukje van mee maken. Dat was genieten!
Afgelopen week had ik herfstvakantie. Even een week niet werken kan erg fijn zijn. Dan doe je nog eens andere dingen dan je normaal gesproken doet. Zoals bijvoorbeeld winkelen.
Dat heb ik uitgebreid gedaan. Dinsdag was het omadag, en de jongens hadden al een heel programma bedacht. Bovenaan stond naar Ikea gaan. Want, als je met oma naar Ikea gaat, valt er meestal wel wat te "organiseren". Een knuffel, bijvoorbeeld. Het maximaal te besteden bedrag werd vastgesteld.Stijn bekeek alle prijskaartjes kritisch en ontdekte een afprijzing. Dat was het helemaal, en zo werd tot de aankoop van twee tijgers besloten. Uiteraard moest er nog een ijsje gegeten worden en zo hielden we alle tradities weer in ere.
Al lange tijd geleden was de woensdag gebombardeerd tot shopdag met vriendin. Het werd nog spannend in de laatste week, zij werd ziek. Wel gaan, niet gaan, dat was de vraag. Uiteindelijk werd het wel, en we genoten van een heerlijke dag. Veel praten, zoals alleen wij dat kunnen, koffie drinken, lunchen, en niet al teveel kopen. Kritisch naar jezelf kijken weerhoudt je soms van aankopen.
Voor vrijdag stond de volgende shopspraak gepland. Met zusje. Deze keer naar Bataviastad. Met de trein naar haar woonplaats, vandaar uit verder per auto. De NS was niet helemaal consequent met de dienstregeling. De trein waar ik uit stapte was een paar minuten te laat, de trein waar ik in wilde stappen, reed op tijd weg. Gevolg: een half uur wachten. We belandden in Bataviastad en gingen winkel in, winkel uit. Eerst om te kijken en zo nodig passen, daarna nadenken over wat wel en niet, en daarna aanschaffen. Mijn oogst bedroeg een paar leuke wintergarderobeaanvullingen. Ook zusje sloeg haar slag, zij het iets minder heftig dan ik. Als besluit van deze zeer geslaagde dag, nog een lekkere maaltijd, met frieten van een ongekende kwaliteit.
Vanmorgen mocht ik met jongste vogel mee. Ik liet me naar Ikea vervoeren, op zoek naar spullen voor zijn huis. Al maanden is hij bezig in zijn huis. Een flat die nogal uitgewoond was, en waar dus heel veel te klussen was. Nu komt de inrichtfase. We waren op zoek naar van alles, maar konden het nog niet zo vinden.Wordt vervolgd dus.
Zomaar eentje die ik tegenkwam...op zo'n dag die voort lijkt te kabbelen, om vervolgens te horen dat er van alles gaande is. De wereld draait door, terwijl voor sommige mensen de wereld stilstaat.
Gister had ik een dagje den Haag. Vanuit deze kant van het land een redelijk lange reis. Milieu bewust als ik probeer te zijn, ging ik met de trein.
Het was niet zomaar een dagje shoppen, al vond en kocht ik hier mijn droomtas.
Dit was mijn uiteindelijke doel:
Hier had ik me voor opgegeven. Om half zes moesten we in een restaurant zijn. Daar zouden we uitleg krijgen, daarna naar de kerk waar de opnames zouden zijn.
Daar zaten we dan, tweehonderd mensen in een niet zo grote bovenzaal. De warmte en spanning stegen. Zonder uitleg vertrokken we naar de kerk. Daar kregen we alsnog uitleg.
Hoe we moesten klappen, hoe we moesten juichen, en hoe het verdere verloop zou zijn.
Eindelijk begon de quiz. Dachten wij. De presentatoren waren er wel, maar er moest nog wat geoefend worden. Het duurde nog even voor we werkelijk begonnen. Er waren vier groepen, noord, oost, zuid, west, ieder aangevoerd door een bekende Nederlander. De ene bekende Nederlander had meer bijbelkennis dan de ander...
Er waren zeven spelrondes. In drie van die rondes speelden de kandidaten uit het land mee, in de andere rondes speelden de BN-er samen met de beste uit het team.
De vragen waren soms best lastig. Of meer dat er een manier van denken was die niet steeds te volgen was. Hoewel, de vraag op welke manier God zich aan Elia liet zien....was voor mij erg makkelijk!
Het was best spannend! Onze regio zat lang op de tweede plaats, om uiteindelijk op de eerste plaats te belanden. Dus "wij" mochten de finale spelen. Helaas, "we" wonnen niet.
We werden met z'n allen onrustig... de tijd gleed tussen onze vingers... het was de bedoeling dat het om negen uur afgelopen was... Het was al ver over tienen voor we weg konden. We kregen nog een flesje water en iets lekkers en een goodie bag, mee en konden gaan, richting station.Gelukkig was ik niet de enige, in colonne liepen we naar het station.We waren herkenbaar aan onze tasjes.
Uiteindelijk was het één uur vannacht toen ik in onze stad aankwam. Geliefde stond me op te wachten.. zoals we hadden afgesproken, maar toen nog met de gedachte dat ik meer dan een uur eerder thuis zou zijn.
Als ik er op terug kijk was het een bijzondere ervaring. Een klein kijkje achter de schermen van de televisie. Wat een mensen zijn er betrokken bij zo'n opname! Wat grappig dat na iedere vragenronde bij gepoederd moet worden.(de presentatoren dan) Wat een tijd kost het om iedere keer opnieuw delen van de quiz te herhalen...
Ik sprak met iemand die zowel vorig jaar als dit jaar meedeed. Zij was zo vriendelijk de weg naar het station te wijzen. Haar gedachte was om volgend jaar maar niet meer mee te doen en dan "gewoon" via de tv mee te spelen. Lijkt me best een goed idee.
Zet twintig
vrouwen bij elkaar en je hoort alleen maar geroezemoes van stemmen. Zet twintig
vrouwen bij elkaar in een theeschenkerij, annex snuisterijenwinkel, en je hoort
geroezemoes afgewisseld met oh’s en ah’s.
Laat vervolgens
die twintig vrouwen een stiltewandeling maken en het is werkelijk stil. Dat was
wat ik gisterochtend meemaakte, een wandeling in stilte met twintig vrouwen,
uit onze gemeente.
We ontmoetten
elkaar op de vroege ochtend, in een theeschenkerij. Waar we koffie met
krentewegge kregen en uitleg over het programma. Daarna gingen we aan de
wandel. We hadden ons goed voorbereid, het aantal paraplu’s was groot. We
verlieten de bewoonde wereld om in een natuurgebied te wandelen. In stilte, met
af en toe een korte toelichting van onze reisleidster.
We hoorden de
woorden uit 1 Koningen 19 over God en Elia. God laat zich zien en horen aan
Elia. Niet in de donder, niet in de storm, wel in een zachte bries. Zo gingen
we de stilte in.
We werden verrast
door de zon die stralend scheen, we warmden ons in zonnestralen. We liepen en
zochten iets wat onze levensballast symboliseerde om dat in een poel te gooien.
We liepen nog een eindje verder om de tocht af te sluiten met stil gebed. Daar
stonden we, twintig vrouwen, uit het drukke leven gerukt, te bidden tot Hem die
ons samenbindt. Op dat moment kwam een zachte bries voorbij…..
Iedere zondag
ontvang ik in mijn mailbox een bericht van Sestravrouw. Een tekst met een
overdenking. De tekst van vanmorgen was 1 Koningen 19.
De titel van deze
blog? Deze vrouw dacht wijs te zijn door laarzen aan te doen. Dat was wijs,
ware het niet dat de laarzen lek bleken.
Dit is de legokerk, die in onze stad staat. Gebouwd in het kader van het Grenswerkfestival, een kunstprojekt dat hier gehouden wordt van 24 september tot 4 oktober.
In die kerk is zondag een dienst gehouden, georganiseerd door een van de gereformeerde kerken. Het was een volle bak!
Morgenochtend komen vrouwen aan bod in die kerk. Er worden workshops gegeven. Ik ben erg benieuwd wat voor workshops gegeven. Eentje weet ik al.. deze dus.
Morgen mag ik de hele ochtend aanwezig zijn, aanspreekpunt zijn voor wie behoefte heeft aan een gesprekje. Ik hoop dat er veel vrouwen komen, dat er veel gesprekken gevoerd worden.
's Middags mag ik nog even werken, om vervolgens 's avonds weer naar die kerk te gaan, om te luisteren naar een optreden van Steve Prey and band.
Tuurlijk ben ik een zeer trouwe fan van deze band. We gaan het zien en meemaken!
Dat er bezuinigd moet wordenis bekend. Schijnt niets aan te doen te zijn. Sommige zaken worden echter geen bezuiniging genoemd, maar kantelingen. De AWBZ-zorg gaat naar de WMO, net zoals een paar jaar geleden de huishoudelijke hulp deze move moest maken. De regering weet slechte boodschappen leuk te verpakken.
We noemen het geen bezuiniging, het is een uitdaging, een kans.
Dat iedere kans bedreigingen met zich meebrengt, vergeten we te noemen. Nee, we hebben het alleen maar over kansen en uitdagingen.
Deze omwenteling heeft zeer waarschijnlijk tot gevolg dat goede zorg verloren gaat. Specifieke zorg, zoals aan mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel, wordt over het hoofd gezien en is niet belangrijk. Cliënten gaan nu zelf actie voeren, zie onder:
'Biggest brains' naar Den Haag uit protest tegen AWBZ-plannen
vrijdag 09-09-2011
Dit is een origineel bericht van InteraktContour
DEN HAAG / NUNSPEET / LELYSTAD / ALMERE / UTRECHT / AMERSFOORT / APELDOORN /
ZWOLLE / DEVENTER / ARNHEM / HENGELO (Ov.) - Tweede Kamerleden krijgen dinsdag
13 september bij aankomst op Het Binnenhof een bijzonder welkom. Bij het
passeren van de grootste hersenen die ons land rijk is (ruim 2,5 meter hoog!)
krijgen zij een unieke versnapering in de vorm van een hersen-gebakje. Een
ludiek protest van een groep mensen met hersenletsel. Ludiek, maar met een
uiterst serieuze oproep: dóe iets aan de schrijnende gevolgen van de
kabinetsplannen voor deze bijzondere groep! Tientallen actievoerders met
hersenletsel vragen hun volksvertegenwoordigers om een status aparte.
Ons land telt een half miljoen mensen met hersenletsel, door ziekte of een
ongeluk. Ruim 11-duizend mensen hebben daar elke dag enorme hinder van. Zij
kunnen niet meer werken en hebben voortdurend problemen met hun gezondheid. Hun
sociale leven is veranderd, omdat ze niet meer 'de oude zijn'. De harde
realiteit is dat zij ook nooit meer 'de oude zullen worden' en dat trekt
eveneens een zware wissel op hun partners en kinderen.
Deze groep mensen wordt momenteel goed geholpen met begeleiding en
ondersteuning vanuit de AWBZ. Het effect daarvan is dat zij -ondanks hun
ingrijpende handicap- maatschappelijk actief kunnen blijven, en datzelfde geldt
voor hun partners en kinderen. En toch wil het kabinet Rutte ook deze AWBZ-hulp
overhevelen naar de gemeenten. Als dat gebeurt gaan voortaan 418 gemeenten elk
zélf bepalen welke hulp nodig is. Elk op hun eigen wijze. Elk zonder kennis van
de complexe problemen die hersenletsel met zich meebrengt.
Mag je verwachten dat dat goed gaat? Het kabinet denkt van wel: mensen met
hersenletsel (en hun families) zijn bang van niet! Hennie Lunter is voorzitter
van de Centrale Cliëntenraad van InteraktContour: "Hersenletsel is erg
ingewikkeld. De gevolgen zijn voor iedereen weer anders. Zonder deskundigheid is
de kans groot dat de geboden hulp niet aansluit. Deze mensen trekken zich dan
snel terug. Raken gemakkelijk in een isolement. Daardoor neemt ook de last voor
thuis sterk toe. Bij mijn weten is het nog nooit voorgekomen dat juist zo'n
kwetsbare groep mensen actie voert bij de Tweede Kamer."
Ik ben Mees en ik ben bijna anderhalf. Ik ben aardig en vriendelijk en rustig, vooral als mijn buik lekker vol zit. Voor eten mag je me altijd wakker maken. Ik voel me helemaal prima, ben al heel lang niet meer ziek geweest!
De wereld is groot en mooi, en ik ben druk bezig die te ontdekken. Ik klim en klauter overal op. Je moet me niet in de kinderstoel zetten, daar klim ik toch lekker uit. Op de glijbaan in onze tuin klimmen is ook erg leuk, alleen weet ik nog steeds niet hoe ik er dan weer af kan. Dan roep ik gewoon mijn mama en komt het weer goed. Ik zie dat alle mensen rechtop staan en zo vooruit komen. Wat lastig lijkt me dat! Kruipen is veel makkelijker, dan zie je tenminste waar je tegenaan botst. Het liefst speel ik de hele dag met autootjes, kruipen is dan praktisch, hoe moet je daar anders mee spelen?
Er is nog veel te ontdekken, geloof ik. Als ik de verhalen van mijn grote broers over school hoor, heb ik geen idee waar ze het over hebben. Wil ik het wel weten?
Met mijn bril op kan ik iedereen bekijken en kan niemand zien wat ik denk. Ik vind mezelf best wel stoer zo. Toch?
le gamin au velo
Film | aanrader!
|
31 Augustus 2011 | 23:47:34
Vanavond gingen we weer eens naar ons plaatselijke filmhuis. Nog steeds meer favoriet dan de grote bioscopen. We zagen de film: "le gamin au velo", een zeer boeiende film!
Meer dan boeiend. Het verhaal van een twaalfjarige jongen, die in een soort internaat woont. Hij is daar achtergelaten door zijn vader. Die vader wil een nieuw leven beginnen. De vader verkoopt de fiets van de jongen en verdwijnt uit het leven van zijn kind.
"Zomaar iemand", koopt de fiets weer terug en neemt de jongen elk weekend in huis. Deze logeerpartijen kosten haar haar relatie. De jongen komt onder invloed van verkeerde "vrienden" en daardoor in aanraking met de politie. De vrouw bij wie hij de weekenden is, vertrouwt hem volledig en houdt onvoorwaardelijk van hem.
Een heel bijzonder verhaal, dat hoopvol eindigt, ondanks alle verdriet en eenzaamheid in de film. De film draait hier niet meer, vanavond uitverkochte zaal. Binnenkort verkrijgbaar op DVD (hoop ik)
"Want de naam van de Heer roep ik uit: de Heer is onze God, laat iedereen Hem prijzen! Hij is een rots, Hij staat voor recht, alles wat Hij doet is volmaakt. Trouw is God, rechtvaardig en zuiver, in Hem is geen spoor van kwaad".
Wat een tekst! God als rots, een beeld dat in de psalmen vaak voorkomt. Een rots die stabiel is en vaststaat. Wat Hij doet is volmaakt. Vinden wij dat ook, of lopen we er tegen aan dat we denken dat wij het beter weten? Of in ieder geval sommige dingen heel anders hadden gedaan?
En geen spoor van kwaad? Waar komt het kwade dan vandaan? Daar ging gisterochtend de preek over. Hoe kan het dat er zulke erge dingen gebeuren? Waar is God? Keek Hij de andere kant op? Wat een vragen!
Duidelijk werd dat God de aarde en alles wat erop is, goed geschapen heeft. Zie de eerste bladzij van de bijbel. God zag dat het goed was, staat er. God schiep de mens en God zag dat het zeer goed was. De mens mocht heerschappij voeren over de vissen van de zee, en de vogels van de hemel, over het vee, over de hele aarde en over alles wat daar rondkruipt.
(genesis 1 vers 26) Wat een taken en wat een verantwoordelijkheden!
Al heel snel, op de volgende bladzijde in de bijbel, is te lezen dat de mens zijn verantwoordelijkheden niet aan kan en precies datgene wat niet mag, doet. Hij wilde net zoals God zijn, kennis hebben van goed en kwaad. Dat hebben we geweten en weten we nog steeds, wat kwaad is. Liefst doen we niets anders dan kwaad.
God bleef trouw aan wat Hij begonnen was, en beloofde en gaf uiteindelijk, zijn eigen zoon om het weer goed te maken tussen Hem en de mensen.
Blijft de vraag waar het kwade vandaan komt. De mens heeft het de wereld ingehaald. Had God dit niet kunnen voorkomen? Dat had gekund, dan waren we geen mensen met een eigen wil, maar marionetten.
In de tekst waar ik mee begon staat dat er geen kwaad in God is, geen spoor. Dat neemt niet weg dat God wel bij het kwaad is, aanwezig is. Zie bijvoorbeeld in het bijbelboek Job, (hfst 2) daar lezen we dat satan toestemming vraagt aan God om Job te laten lijden. Het lijkt een soort wedstrijd te zijn, met Job als inzet. Job zelf zegt: al het goede aanvaarden we van God, zouden we dan het kwade niet aanvaarden?
In Klaagliederen 3: 33 staat: slechts met tegenzin brengt Hij leed en rampspoed over de mensen..
In Hebreën 12 vers 6 staat: 'Mijn zoon, je mag een vermaning van de Heer nooit terzijde schuiven en nooit opgeven als je door Hem terecht gewezen wordt, want de Heer berispt wie Hij liefheeft, straft elke zoon van wie Hij houdt.' (overigens niet omkeerbaar in de zin van: ik word niet 'gestraft', dus houdt God niet van me)
'God en Satan' schilderij door Corrado Giaquinto
Is God de veroorzaker van het kwaad? Dat zeker niet. Staat Hij erbij en kijkt Hij ernaar? Niet als de machteloze mee-lijder die niets kan doen. Hij is er actief bij en wil en zal troosten. Hebben we dan nu alle antwoorden? Denk het niet. Wel mogen we weten dat God er is en zal troosten. Bovendien is deze aarde niet het enige. Er komt een nieuwe hemel en aarde, waar we altijd samen zullen zijn met God. Zonder tranen, zonder pijn...
"Papa, het was vandaag om twee redenen fijn om samen met jou in mijn huis te werken. Het gaat lekker snel zo, met jouw hulp. En ik ben zo blij dat ik dit samen met mijn vader kan doen
Meer hoeft niet gezegd te worden. Onze gedachten gaan naar de gezinnen waar sinds kort geen vader meer is. Vorige week het ongeloof en de spanning na de verdwijning van een medegelovige uit onze stad. De zoektocht, die uiteindelijk de vondst van het verdronken lichaam opleverde, konden we min of meer volgen via internet. Er was een bidstond gehouden waarin om zekerheid gevraagd werd. Zekerheid die kwam door deze vondst. Deze geliefde echtgenoot van 44 jaar, vader van drie kinderen, hoeft niet meer op deze aarde te zijn.
Vandaag stonden er veel advertenties met zijn naam in de krant. Zijn echtgenote verwees naar psalm 121: ik sla mijn ogen op naar de bergen, van waar komt mijn hulp? Mijn hulp komt van de HEER die hemel en aarde gemaakt heeft.
Gisteravond kwam het verpletterende nieuws dat een gemeentelid overleden is, 54 jaar, echtgenoot en vader van drie kinderen. Hij voelde zich niet lekker, werd naar het ziekenhuis gebracht en overleed onderweg al. Ook zijn reis op deze aarde is voorbij.
Nu is er leegte in die gezinnen en niet alleen bij hen. Aangeslagen en wazig slepen we ons door door de dag. Doen we wat we moeten doen. Vragen ons af wat de zin is van onze bezigheden. Vragen ons af hoe de familie zich zal voelen, als wij ons al zo voelen.
Vragen we ons af wat Gods bedoelingen zijn met deze heftige gebeurtenissen.
Vragen we of Hij de achtergebleven gezinnen wil blijven dragen.
Voordat we zes jaar geleden verhuisden naar hier, hielden we grote schoonmaak. Niet alles uit ons oude huis mocht hier naar toe. Heel veel boeken belandden bij het oud papier, kleren bij het Leger des Heils, potten en pannen gingen naar neven die op kamers gingen wonen, meubels volgden dezelfde weg of kregen een reisje richting kringloopwinkel.
Dit huis is groter dan ons vorige. Ruimte te over om opnieuw te verzamelen. Wat dan ook gebeurde in de afgelopen jaren.
Nu staan we opnieuw bij een mijlpaal. Geen verhuizing van ons, wel van jongste vogel. Na meer dan een jaar zoeken, wachten, geduld hebben, heeft hij eindelijk woonruimte gevonden. Een flat, daar wordt momenteel gesausd, geverfd, gestuct.
Hij struint internet en winkels af, op zoek naar meubels. Alles wordt wel overwogen gedaan. Op enig moment verlaat hij dit pand en is onze zolder leeg.
Geliefde droomt al tijden van een eigen fotostudio. (stiekem droom ik mee, zodat ik niet voor iedere shoot de deur uit hoef)
Die droom gaat nu uit komen. Dat betekent dat er geschoven gaat worden met allerlei spullen, dat ruimtes opnieuw ingedeeld worden. Een goede gelegenheid om weer eens kritisch rond te kijken naar onze nieuwe verzamelingen. Wat wil ik daarmee?
De aantekeningen van mijn studie bijvoorbeeld, en al die readers? Hoe vaak heb ik ze nog weer eens ingekeken?
Die boeken, die tijdschriften?
Heel boeiend allemaal, ik zucht weer eens en verzin andere bezigheden. Ik wil nog geen beslissingen nemen.....
Zodra ik wakker word voel ik het al: spierpijn... Mijn schouders en armen voelen aan als van een negentigjarige. Dat wordt dan een inactieve dag. Als ik onder de douche sta zie ik blauwe plekken op mijn benen. O ja, dat was vroeger ook al zo, herinner ik me.
Andere herinneringen komen binnen. De leuke en gezellige middag van gisteren. Op verzoek van onze kleinzonen een bezoek aan een speeltuin/ mini pretpark in de omgeving.
We waren er om twaalf uur en werden door de regen om een uur of vijf verdreven. Uiteraard veel te snel, in de ogen van de jongens.
Wat we allemaal gedaan hebben?
Eerst gingen we in dit "ding", calypso heette het, geloof ik. De eerste keer vond ik doodeng, daarna ging het al snel beter. De jongens waren er niet uit te krijgen. Vooral Stijn was helemaal onder de indruk! Hij raakte er aan verslaafd, volgens zijn opa. Waarop Mart toch wel even wilde weten wat dat is: verslaafd.
Stijn had geen tijd om alle attracties te proberen, deze was favoriet!
Behalve de autozwaaier, was er deze. Zag er tamelijk onschuldig uit, vond ik. Tot ik er in zat..... br.. ik had er spijt van! Niet meer!
Gelukkig waren er attracties voor alle leeftijden. Met enige nostalgische gevoelens beklommen we de schommel. Opa en oma kwamen weer helemaal tot rust. De jongens hadden het snel bekeken, dit ging te langzaam...
Die blauwe plekken? Die liep ik op in de botsautootjes. Ik deed het ook helemaal niet goed, ik maakte veel te veel botsingen.
Vorig jaar schreef ik op 1 augustus het blogje "Heimwee". Vandaag zou ik naar dat blogje kunnen verwijzen.
Toch maar niet! Opnieuw hebben we genoten, misschien nog wel meer dan vorig jaar. Het was bijzonder om deze keer met z'n drieën te zijn. Dochter van vriendin ging met ons mee. Dat beviel haar zo goed dat ze volgend jaar weer wil....
Vriendin kwam een dagje sfeer proeven. Samen volgden we o.a. een workshop, schrijven rond de bijbel. Boeiend!
We gingen aan de slag met het verhaal over Mozes in zijn mandje. Bijzonder om daar op heel verschillende manieren mee bezig te zijn. Boeiend om daar meer mee aan de slag te gaan.
Waren we vorig jaar samen met een ander gezin uit deze stad, dit jaar waren we met vier gezinnen. Voorwaar een verdubbeling. Hopelijk volgend jaar nogmaals... of nog meer dan een verdubbeling. Het was "grappig" om uitgerekend op New Wine kennis te maken met een overbuurman.
Het was gaaf om in "onze" groep na te praten, te dromen over wat we zelf graag zouden willen beleven, meemaken, onderzoeken, mee bezig gaan.
We lieten ons weer onderdompelen in het zingen, bidden, luisteren, geroezemoes van al die mensen. Vol aandacht luisterden we naar de toespraken. De een raakte me tot in het diepst van mijn ziel, bij de ander had ik het idee dat ik dit al wel eens eerder gehoord had.
De eerste dag thuis was het zó stil. Mijn hoofd was weer zó vol!
Ik heb een schrift vol aantekeningen. Daar wil ik deze week nog mee aan de slag. Lezen, bijbelteksten opzoeken, misschien de lezingen proberen uit te schrijven.
Dan is het zomaar weer maandag. Ik heb de slingers maar weer opgeruimd. De eerstvolgende gelegenheid is volgend jaar met onze eigen verjaardagen. Tegen die tijd geen kind meer in huis, jongste vogel heeft inmiddels een flat gekregen. Daar wordt hard gewerkt, al zal het nog wel even duren voordat alles spic&span is. Tjonge, wat kunnen muren/plafonds/kozijnen geel worden....
Het "gewone" leven is weer aangebroken, wat gewoon leven ook mag zijn, ik weet het nog steeds niet.
We hebben een zeer mooie dag gehad, vrijdag. Het was goed om samen te zijn, terug te kijken naar wat was en te genieten van wat is.
We kregen de opdracht 's avonds om half zeven thuis te zijn, oudste vogel had ons verteld dat "de jongens" ons nog wilden feliciteren. Leuk al die jongens.
De werkelijkheid was dat we ontvoerd werden door "onze" jongens en meisjes en een restaurant binnengevoerd werden.
Daar staan we dan, onder de bomen, in het licht. Jong en vol verwachting van wat het leven ons zal brengen. Wat God voor ons in gedachten heeft.
Vandaag vijfendertig jaar geleden.
"je bent me gegeven, ik heb je gevonden, ik zal je blijven zoeken".
Het motto uit een boek dat we ooit lazen. Een mooie slogan vinden wij.
Het zou ons levensmotto kunnen zijn. Zoeken, vinden, ervaren dat je aan elkaar gegeven bent. In goede dagen en in dagen die wij kwaad noemen, maar waar zeker zin in zit.
God was erbij, Hij heeft ons gedragen en bewaard. Alle dank aan Hem!
Gister was weer een onthaastingsdagje. Een dag voor de kleinkinderen zorgen is een dag in een klein wereldje leven. Precies dat wereldje waar ik vroeger graag uit wilde ontsnappen en waarvan ik nu zo kan genieten.
Ik was nog maar net binnen, of ik kreeg een vriendenboekje in handen geduwd, met het verzoek van Mart daarin te schrijven. Ik voelde me vereerd en stopte het in mijn tas, zodat ik er thuis mee aan de slag kon.
Het was een warme, lome dag. Ramen en deuren dicht, buiten die warmte, niet binnen. Ik reed naar school om de kinderen weer op te halen. Onderweg kwam Mart met de gedachte dat hij het vriendenboekje terug wilde hebben. Hij wilde het zelf brengen, dat was veel leuker dan dat ik het mee nam.
Vanwege de warmte bleven we maar binnen, hingen een beetje op de bank, keken tv, praatten wat met elkaar. Mart liet zijn fraai beschilderde nagels zien.
"Ha oma", klonk het, "ik heb paarse nagels en jij hebt rode nagels"
Dat viel niet te ontkennen.
"Oma, heet jij alleen maar oma?
"Ik heet Margé", was mijn reactie. "En opa heet Jan"
"En hoe nog meer dan, heb jij nog een naam? "
Ik noemde de achternaam die ik deze week al vijfendertig jaar gebruik.
"Echt?" hij keek me blij lachend aan, "zo heet ik ook, dan hebben wij dezelfde naam!"
Voor me mijn laptop, links een mok koffie, rechts een leeg gebakschaaltje. Ik vond dat ik appeltaart verdiend had. En wel hierom: om elf uur heb ik een afspraak met een klant, om half elf stap ik op de fiets. Mijn telefoon nog maar even aan, die kan ik wel uit doen als ik bij mijn klant ben. Onderweg, ik was al een hele straat verder, kreeg ik een smsje, er was iets gebeurd waardoor de afspraak niet door kan gaan.
Dus nu zit ik thuis te bedenken wat ik ga doen. Eerst maar mijzelf 'troosten' met taart en koffie.
Emo eten dus. Ik zit me af te vragen wat mijn gevoelens nu zijn. Een heel aantal.
Frustratie, bezorgdheid, irritatie, blij zijn met een uurtje niets, denken over wat nu, me afvragen wanneer de afspraak dan wel doorgaat.Hm, zijn dit gevoelens of gedachten?
En dat allemaal op maandagochtend, wat brengt de week nog meer?
Die appeltaart? Wel ongeveer twee centimeter breed....
Wat is ons land, en een groot deel van Europa, droog. De gevolgen van de droogte worden zichtbaar, in lage waterstanden, bosbranden, veenbranden. In onze eigen omgeving is een groot deel, tot alles, van het Aamsveen weggebrand. Zoals het er nu uitziet, onherstelbaar beschadigd.
De gevolgen van de droogte op de langere termijn, bijvoorbeeld in de oogst, is nu nog niet voorspelbaar.
Als ik op Buienradar zie dat er regen verwacht wordt, word ik blij.Een verrassende omslag in het denken...
Heer, geef regen, zoveel als nodig is.
Vorige week kreeg ik uitleg over hoe regen ontstaat...
Ik zorgde voor de kleinkinderen, en Mart had behoefte aan een snipperdag van school. Nadat ik uitgelegd had wat dat woord betekende was hij het helemaal met me eens.
We zaten koffie te drinken, hij vertelde: "Oma, als de wolken héél hard tegen elkaar botsen, gaat het regenen.
En als de Here God de wolken zachtjes laat botsen, wat gebeurt er dan?, was zijn volgende gedachte.
"Hm, misschien dat het dan zachtjes gaat regenen?" dat leek mij wel een logisch gevolg.
"Ja, maar oma, hoe weet je nu wat de Here God wil?", klonk het.
Dat zijn dan weer de moeilijke levensvragen, wat wil een vierjarige weten en wat kan hij begrijpen?
"In de bijbel kun je dat lezen", was mijn misschien wel makkelijke, antwoord.
"Oma, mag ik nu Teletubbies kijken?"
"Tuurlijk Mart, dat mag"
En zo zaten wij gezellig op de bank, zijn favo programma te kijken. Favo in de tijd dat hij nog niet naar school ging. Al met al duurde zijn snipperdag toch wat lang, vond hij. Al was het best gezellig om in de regen boodschappen te doen!
Afgelopen nachten heeft de Here God de wolken tegen elkaar laten botsen. In ons gedeelte van het land nog niet zo heel hard, hopelijk komen er nog meer botsingen.
Hoe zou het bij de zondvloed zijn geweest? Botsingen in de lucht en op de aarde. Het blijft een heftig en bijzonder gebeuren, God die regeert over hemel en aarde, droogte en watervloeden. Er zal best veel over de zondvloed geschilderd zijn (denk ik). Dit schilderij is wel heel bijzonder, hoe langer je er naar kijkt, hoe meer grappige details je ziet! Dit schilderij is van de hand van Marius van Dokkum.
Zoals uit het vorige blogje al bleek: we waren even niet thuis. Tenminste, niet in ons eigen huis. We waren in een ander huis waar we ons erg thuis voelden.
Voor het eerst in ons leven bezochten we een Bed&Breakfast. We waren wel eens in een hotel geweest, in een Center Parcs of soortgelijk park, we "kampeerden" vorig jaar. (weliswaar in een caravan, maar toch, het was best primitief) en gaan dat dit jaar opnieuw doen.
We
zitten op een bankje aan de rand van de vijver. We zijn een paar dagen uit onze
eigen bewoonde wereld in een andere wereld. Waarover praten wij?
Over wat we voor
onze ogen zien gebeuren.
Twee reigers. Behoedzaam neemt de een een stap. De
ander volgt. Met hun grote steeksnavel wroeten ze in het water. Er is wat
gevangen! Nieuwsgierig wachten we af wat het is…. De vangst wordt losgelaten.
Het lijkt erg veel op een takje. Opnieuw een snavel in het water, opnieuw een
vangst, opnieuw een takje… dan maar een stapje verder, het lijkt of ze achter
elkaar aan sjokken.
Twee zwanen naderen de reigers. De ene zwaan zeilt in vol
ornaat dichterbij.
We vragen ons af
wat er nu zal gebeuren en voordat we uitgesproken zijn haast een van de reigers
zich al naar de oever.
Wie is hier de
baas?
We zien een eend
met zijn/ haar kroost. Wel tien jonge eenden. Zij zijn van een soort die we nog
niet vaak gezien hebben. Nader onderzoek leert ons dat we in dit geval te maken hebben met ganzen.. vandaar de grootte van de jongen... Altijd leuk om te leren!
Echtgenoot staat voorzichtig op om dit te vereeuwigen.
Het lijkt het startsein voor een eendenrace. In volle vaart vooruit! Kennelijk duurt het te lang voor er iets
eetbaars verschijnt, ze verdwijnen met dezelfde snelheid als waarmee ze kwamen.
Opnieuw zoeken ze voedsel in het gras. Naar ons wordt niet meer omgekeken.
Al kwakend komt
een eend aanvliegen. Wie luistert? Het lijkt niet uit te maken. De eend maakt
zijn rondje boven de vijver. Een zwerm ganzen komt aangelopen. Nog geen minuut
geleden liepen ook zij rustig op het gras. Iets of iemand verstoort hun rust.
Wat het is zien we niet. Ook zij keren weer snel om.
Het begint hard te
waaien, de lucht betrekt.
We besluiten naar
ons onderkomen te gaan. De dieren gaan onverstoorbaar verder met hun gewone
dingen.
Gisteravond was ik alleen thuis. Mijn geliefde had een kerkenraadsvergadering. De eerste sinds een jaar of vijf, zes. Ik ben de tel een beetje kwijt.
Jaren was ik gewend dat hij in de kerkenraad zat, of er even uit was, of er weer bijna in zat en vervolgens weer wel in zat. Avonden was ik alleen thuis, of alleen met de kinderen in de tijd dat zij nog kind, of puber waren. Af en toe een geworstel, met mijzelf, met de kinderen, met geliefde.
In deze gemeente, waar we ook alweer zes jaar wonen, was ik het vooral die avonden weg was. Geen kerkenraadswerk, dat is niet voor vrouwen....
Wel commissiewerk. Aan dit werk is een einde gekomen, veel vergaderingen heb ik niet meer. Ook helemaal prima.
Nu dus de benoeming van geliefde. Twee weken geleden was de bevestiging. Het was een mooie dienst, die we als (bijna) compleet gezin mochten meemaken. Dat was erg fijn!
Het was ook fijn dat er na die dienst veel goede wensen uitgedeeld werden. We kregen felicitaties. Dat vind ik dan weer ietsje minder, eerlijk gezegd. Er werd sterkte gewenst. Al vond niet iedereen dat terecht, sterkte wensen... Waarom zou je geen sterkte wensen? Je weet (en ervaart) dat je kracht van God krijgt, en toch, wat je er verder van vindt, het is een offer, je tijd en inzet besteden in de gemeente. Een offer dat je bewust brengt, dat je blijmoedig brengt.
Gisteravond was dan de eerste vergadering. Voor hem een goede vergadering.
Voor mij een avond alleen thuis. Bijzonder, ik dacht even terug aan al die andere avonden, vroeger. Nu is gelukkig veel rustiger, wat erg fijn is.
Ik moest weer even denken aan mijn vorige blogje. Een avond alleen zijn, prima. Het weten dat hij weer thuis komt, is alleen maar aangenaam.
Ik realiseerde me opnieuw dat altijd alleen zijn, om welke reden dan ook, pas echt heftig kan zijn.....
Ik zit in de trein en kijk naar buiten. Er is teveel te zien om mijn boek te pakken. We rijden langs een begraafplaats. Ik zie een ijzeren hek met de tekst: WEEST BEREID
en vraag me af: waarvoor? Te sterven?
Is dit iets van vroeger, nadenken over de dood?
Hoe ver weg is de dood voor ons? Als de dood eenmaal aanstaande is, hoe gaan we daar dan mee om? Ik denk terug aan een tv programma.
Ik zag een schokkende reportage afgelopen week. (dinsdag, uitgesproken EO)
Een echtpaar dat samen wilde sterven door euthanasie. Hij had terminale kanker, zij MS in een vergevorderd stadium. Zonder elkaar had het leven geen zin meer. Hij kwam wel in aanmerking voor euthanasie, zij niet, want (nog) niet terminaal.
Nu had zij besloten te versterven, vanaf ongeveer vier weken voorde, voor hem, geplande euthanasiedatum.Waarschijnlijk zullen ze dan toch samen kunnen sterven.
In de reportage werd verteld dat de vrouw dan een afschuwelijke dood zou sterven. Immers, versterven betekent dat je stopt met eten en drinken. Een aantal dagen heb je gruwelijke dorst en honger, tot je zover wegzakt dat je (waarschijnlijk) niets meer voelt. Ter geruststelling werd er aan toegevoegd dat de vrouw wel medicijnen zou krijgen om rustig te zijn.
In mijn oren klonk dit verhaal een beetje als: dit doen wij, als maatschappij, deze mevrouw aan omdat wij besloten hebben dat euthanasie alleen in een terminaal stadium mag.
Bovendien is het toch logisch dat zij niet verder wil leven zonder haar man? (overigens, dit zonder tekort te willen doen aan het verdriet van weduwen en weduwnaars)
Wie wacht er op haar? Wie wil er voor haar zorgen, wie wil er voor haar zijn?
Je hebt toch recht op je eigen dood? Laten we ons er niet mee bemoeien....en iedereen vrijheid geven.
ik kan echt wel staan hoor...
Kinderen | oma zijn
|
13 Mei 2011 | 23:58:35
Gister was mijn oma-dag. Op verzoek geruild. In de mei vakantie vorige week had ik ook een oma-dag. Dat was een drukke dag, door de vakantie.
Gister was erg relaxed!
Mees verraste me door lekker rechtop in de box te zitten. Dat kon hij vorige week nog niet. Alleen zitten vond hij nog niet genoeg. Hij deed verwoede pogingen te gaan staan. We oefenden een paar keer, en na al dit werken was ik aan koffie en een krant toe.
Even later keek ik en zag een heel trots jongetje! Oma was natuurlijk nog trotser!
Vandaag is het de dag van de beroerte. Een Cerebro Vasculair Accident wordt vaak beroerte genoemd.
Beroerd is een CVA in ieder geval. Je houdt er altijd restverschijnselen aan over. Groot of klein, die gevolgen, vergeten dat je een CVA hebt gehad doe je nooit. Al was het maar door de medicijnen die je de rest van je leven moet blijven slikken.
Een CVA kan voorkomen worden. Zegt men. In ieder geval is een gezonde levenswijze belangrijk. Een open deur waarschijnlijk. Het bekende rijtje: overgewicht voorkomen, voldoende lichaamsbeweging nemen, een te hoog cholesterol gehalte voorkomen, een te hoge bloeddruk voorkomen.
Voor een deel heb je deze zaken zelf in de hand. Voor een ander deel kan je lichaam je volkomen verrassen. Dat merkte ik vorig jaar, toen bleek dat mijn bloeddruk giga hoog was, met een TIA tot gevolg. Zonder blijvende lichamelijke gevolgen, wel met een aantal potten pillen voor de rest van mijn leven. Pillen waar ik niet altijd even blij van word, en dit letterlijk.
Dit even tussendoor. Ik ben God nog iedere dag dankbaar dat het (tot nu toe) bij een TIA is gebleven. In mijn werk maak iedere keer opnieuw de gevolgen van een CVA mee.
Ik vind het superboeiend om samen met je cliënt te zoeken naar de mogelijkheden die er nog wel zijn. Tegelijk, zo graag zou je willen dat mensen hun leven konden leven zoals zij zelf dat graag willen.
Vandaag is het dus de dag van de beroerte. In het ziekenhuis in onze stad kun je vandaag terecht voor een check van je gezondheid. Vanmiddag, tussen drie en vijf uur.
Gisteravond hebben we een geweldige film gezien! Draait alleen vanavond nog, in ons favoriete filmhuis.....
Een film over een echtpaar dat hun zoontje verloren heeft. Hij heeft een ongeluk gehad. Het hoe en wat wordt langzaam in de film duidelijk. Wat bijblijft is de worsteling van de man en vrouw om met hun verdriet en met elkaar om te gaan. Wat een pijn, wat een afstand.
Hm, dat klinkt niet als een avondje relaxen, en toch was het een gave avond!
dit mannetje viert vandaag zijn eerste verjaardag. Hij kijkt nog niet heel erg blij op deze foto. Dat is niet zo vreemd, hij had nog last van zijn oren, hij werd geplaagd door een oorontsteking vorige week. We zijn blij dat we deze verjaardag mogen en kunnen vieren!
Ik bel aan bij het paviljoen en deze keer duurt het maar een paar minuten voor de deur opengedaan wordt. We groeten elkaar. Weinig warmte.
Ik loop de gang in en word verwelkomd door een enorm gebrul. Piet!
"Mooi daj der bint", klinkt het. "Mien meissie!". Uitgestrekte armen, een blij gezicht.
We gaan even naar zijn kamer en daarna gaan we op pad. Wandelen, wat ik niet mag zeggen, rijden dus.
We rijden het bekende rondje. Tanken bij bij het Shell station. Piet geniet van zijn ijsje, ik van zijn genieten. We zien lammetjes. We zien jonge eendjes.
We zingen onderweg: één twee drie vier, hoedje van papier.
Af en toe stoppen we, dan is het tied voor een pafke en tijd om de auto's te bekijken.
We ruiken aan de bloesem en nemen een takje mee terug.
We gaan weer terug naar zijn paviljoen. Nemen afscheid. Deze keer laat ik me wel zoenen.
Ik zeg: "Tot ziens" en vraag me af wanneer dat zal zijn.
Met tranen in mijn ogen fiets ik naar huis.
Dit is de laatste keer dat we wandelen. Dat ik zijn meissie ben, een van de drie.
het is volbracht
geloven
|
22 April 2011 | 17:10:53
Verlaten
Goede Vrijdag vieren betekent: er
intens verwonderd over zijn dat Vader, Zoon en Geest voor een tijd de
gemeenschap verbreken om ons op te kunnen nemen in hun gemeenschap. Want Jezus
wordt verlaten opdat wij nooit meer verlaten zouden worden. De zonde als het
grote obstakel dat verbondenheid onmogelijk maakt, wordt weggedragen aan het
kruis. Goede Vrijdag vieren is: er intens blij over zijn dat God ons niet alleen
laat. Wees verbijsterd over de verlatenheid van Jezus op aarde en verheugd over
onze toegang tot de hemel: de verbondenheid met de drie-enige God.
Beeld: Carol Cairns. http://cairnsart.nl
Tekst: Jos Douma, van zijn site: www.tijdmetjezus.nl
.jpg)
Stijn had geen tijd om alle attracties te proberen, deze was favoriet! 
