Vanmiddag fietste ik naar huis. Na een gezellige lunch en wandeling met vriendin B. Onderweg kwam ik een ex-collega uit mijn ziekenhuistijd tegen. "Hé", zei ze, "jij hier? De reünie is de andere kant op hoor."
Ik reageerde verbaasd. Reünie? Ik had geen idee waar ze over sprak.
Bleek dat er inderdaad vandaag een bijeenkomst was van mensen die op de intensive care gewerkt hadden. Ik was echt uitgenodigd, via Linkedin. Alleen is die mail nooit aangekomen.
Ik werd gevraagd om mee te gaan, het was in het dorpje waar ik net vandaan kwam.
Dat ging me te snel. Bovendien stond er een golf clinic op het programma, waar ik niet zo heel veel zin in had. Ik ging eerst maar eens naar huis, om te bedenken wat ik wilde.
Uiteindelijk ben ik er wel geweest, heb meegegeten, er was een barbecue.
Dat was erg lekker en het was erg gezellig. Even bijgepraat met een aantal exen. Horen hoe het met iedereen ging. We waren allemaal gegroeid, in de breedte. Er waren heftige dingen gebeurd. Er was een weduwe, een ander was ernstig ziek en daardoor niet aanwezig, weer een ander had een CVA meegemaakt.
Jammer was dat er niet heel veel mensen waren.
Toch bijzonder, om op deze manier naar een reünie te gaan. Als ik lang van te voren was uitgenodigd, had ik zeer waarschijnlijk gezegd dat ik er niet naar toe zou gaan. Juist door het onverwachte was het erg leuk!
Vandaag was het de Europese dag van de beroerte. Nooit geweten dat het een Europese dag is. Ik mocht samen met een collega in het ziekenhuis in Winterswijk op een informatie markt staan. De dag begon al vroeg, om kwart voor negen moest ik er zijn.
We probeerden onze kraam mooi te maken en we konden beginnen.
Officieel begon het om half tien. Voor die tijd stonden er al mensen in de rij. Je kon je bloedsuiker en je cholesterol gehalte laten prikken en je bloeddruk meten, en gewicht en lengte bepalen. Dit alles onder het motto: meten is weten. Het was enorm druk! Ik hoorde dat er mensen waren die twee uur nodig hadden om dit circuit te doorlopen. Dat zou mij te lang hebben geduurd, eerlijk gezegd.
Onze kraam stond in de looproute richting diëtiste. Dat was erg handig, er werd voortdurend gevraagd of collega en ik diëtistes waren, nee, dat niet. We maakten van de gelegenheid gebruik om te vertellen waar we dan wel van waren en wat ons werk is.
Het was bijzonder om te merken dat mensen dan gaan vertellen wie er in hun omgeving een beroerte of iets dergelijks heeft gehad. Bijna altijd in hun omgeving, niet zelf.
Het was ook bijzonder om verhalen te horen. Verhalen van mensen die alleen zijn en misschien wel voor het eerst deze dag hun stem gebruikten. Mensen die alle titels van onze boeken opschreven, omdat er zoveel boeiende boeken zijn over hersenen en de werking. En over wat er mis kan gaan en wat voor gevolgen dat heeft.
Ik vond het een boeiende en vermoeiende dag. Heeft het wat opgeleverd, zo vraagt de calculerende mens zich af. Dat weten we niet, in ieder geval hebben we toch wel veel over ons bedrijf kunnen vertellen.
Koninginnedag vandaag. Daar heb ik niet zoveel van meegekregen. Geen kinderen meer op school, geen kleedjesmarkten meer. Klinkt als heimwee. Dat heb ik niet, ik moest er alleen vandaag weer aan denken, aan de spelletjestijd.
Het was genieten van het heerlijke weer, en tegelijk eindelijk eens bezig zijn in ons tuintje. Hoogste tijd!
Nadat ik gewerkt had wilde ik in mijn luie stoel gaan zitten.... gelukkig keek ik nog even voor ik neerplofte.. mijn plaats was ingenomen door een slakje. Wat een mooi beestje!
Vandaag is het de verjaardag van dit jongetje.Twee is hij alweer geworden.
Donderdag mocht ik weer voor hem zorgen. Altijd weer speciale dagen. Leuk om begroet te worden met de mededeling dat ik niet een echte oma lijk. "Want de andere oma's hebben veel meer strepen in hun hoofd", dat zag en vond Mart. Niet helemaal eerlijk natuurlijk om met zijn twee overgrootoma's vergeleken te worden. Vervolgens vertelde Mart dat hij mij Floor ging noemen, dat was mooier dan oma. Dit gebeurde allemaal voor schooltijd. 's Middags moest ik er aan wennen met Floor aangesproken te worden.
De schooltijden zijn de rustige uurtjes van de dag. Mees vermaakt zich prima. Hij begint met de bakken speelgoed om te kiepen, twee auto's van de stapel te pakken en over de vloer te racen. Daarna wordt er gelezen, de stukken vliegen eraf. Toch fijn dat het oude speelgoedfolders zijn. Tijden kan hij er mee bezig zijn.
Daarna is het tijd om onszelf uit te laten. Deze keer gaan we op de fiets naar het centrum van de stad.Mees zit achterop en vindt het leuk om op mijn rug te tikken. Dan tik ik op zijn been, hij weer op mijn rug en zo fietsen we gezellig.
In het centrum til ik hem uit zijn stoeltje. De tijd die ik nodig heb om de fiets op slot te zetten gebruikt hij om naar het midden van de straat te lopen. Gelukkig was het voetgangersgebied. In de winkel vermaakt hij zich uitstekend, hij wil er niet eens uit. Een boek met graafmachines is de grote trekpleister. Ik vind dat ik moet kijken wat de laatste mode is en we lopen een boetiekje in. De verkoopster begroet hem met de woorden: hé stoere man, wat ga jij uitspoken? Een dame met vooruitziende blik, Mees heeft binnen een minuut de vier teddyberen die op een bankje liggen, op de grond gegooid. Hier kan ik mijn studie niet voortzetten, we gaan weer naar huis.
Al deze dingen zijn toch wel vermoeiend merk ik, als ik op de terugweg een hoofdje tegen mijn rug voel bommelen. Als we thuis zijn eten we snel nog een boterhammetje en dan kan onze siësta beginnen. Ik breng hem naar bed. Terwijl ik hem verschoon begint de buurman in de muur te boren. Nog nooit heb ik Mees zo bang gezien, ik til hem op en hij klemt zich helemaal aan mij vast. Och, dat kan ook nog. Dit is dan het jongetje dat niet geknuffeld wil worden en niet aan de hand mee wil lopen. Mijn hart smelt. Gelukkig blijft het bij deze ene booractie en kan hij rustig gaan slapen.
Oma doet haar ogen ook even dicht. Fijn zo'n dag zonder afspraken en andere zaken!
een keukenmeidenroman
Boek | aanrader!
|
26 April 2012 | 23:05:42
Heerlijk zo'n week vakantie! Eindelijk tijd om echt in een boek te duiken en te blijven lezen, in plaats van zo af en toe een paar bladzijden.... Vorige week dook ik in een keukenmeidenroman. Een beetje vreemde titel, de oorspronkelijke titel is "The Help" en zo heet de film die naar aanleiding van dit boek is gemaakt, ook.
Het boek speelt in de 60er jaren in Missisipi, Amerika. In die tijd kwam het nog veel voor dat rijke blanke dames een zwarte huishoudelijke hulp/kindermeisje hadden. Die hulp werd (vaak) uitgebuit. Dat niet alleen, ook vernederd en dom gehouden. Het boek vertelt het leven van een paar van die hulpen en een blanke vrouw. Zij, Skeeter, gaat een boek schrijven, over.... zwarte hulpen. Hoe dat allemaal verloopt.. hopelijk heb je tijd, als je begint moet je doorlezen!
intouchables
Film | aanrader!
|
24 April 2012 | 22:02:40
Vorige week zagen we de film "Intouchables". Een geweldige film! Het is een franse film, over een gehandicapte man die een verpleger nodig heeft. De man is een aristocraat. De verpleger die aangenomen wordt is afkomstig uit een sloppenwijk. Grotere verschillen lijken niet te bestaan. Uiteindelijk ontstaat een vriendschap die jaren duurt. De film is gebaseerd op feiten.
Het is een film met een lach en een traan. Absolute aanrader. Hij draait nog in het plaatselijke filmhuis, reserveren aanbevolen. Er zijn overal volle zalen, ik las ergens dat in Frankrijk meer mensen naar deze film gingen dan naar de film over de Titanic.
Vorige week waren we even een midweekje weg. Heerlijk! Via deze site boekten we een huisje in Noordwijk. Even een paar dagen weg uit de hectiek van alle dag. Het klinkt zo cliché, toch ervaren we het wel op deze manier. Het zijn drukke en emotionele tijden geweest.
Het waren een paar dagen van wandelen, slapen, lezen, praten, stil zijn, genieten.
Zoiets als dit dus. Al was dit het enige echt zonnige moment, de rest van de tijd was het grauw en somber weer. Maar ach, waar heb je het dan over.
Wandelen langs het strand blijft mijn favoriet, daar word ik blij van. Ik was dus erg blij in de afgelopen dagen.
Zoals gewoonlijk had ik teveel boeken meegenomen. Eén boek las ik uit, binnenkort meer daarover. Voordat je denkt dat ik zwaar depressief ben omdat ik dit fotografeerde, dat is niet zo. Dit beeld maakte wel indruk op me en ik moest denken aan een bijbeltekst waarin staat dat de zee er niet meer zal zijn. Ooit hoorde ik dat het een beeld voor alle ongerechtigheden is, die gaan voorbij, Goddank. Het beeld van bederf bleef me bij, vandaar....
mattheüs
Muziek | geloven
|
30 Maart 2012 | 20:41:40
Vanavond wordt het in Groningen uitgevoerd, morgenmiddag in Leiden, morgenavond in den Haag. Gisteravond in Doesburg en daar waren wij bij. Voor het eerst sinds een aantal jaren waagde ik me weer aan de Mattheüs. Via vakantieveilingen hadden we zeer goedkope kaartjes. De kerk was om half zeven open, een lange rij grijze mensen stond te wachten. De mooiste plaatsen waren al weg toen wij kwamen.
Dit was een uitvoering van Pieter Jan Leusink. Heel anders dan wat we in voorgaande jaren hoorden en meemaakten. Geen jongenskoor, twee vrij kleine koren, geen alt, wel een counter tenor. Het tempo lag enorm hoog, nog niet eerder stonden we om tien uur buiten.. Het was mooi, het was kunst, in mijn beleving. En het was erg commercieel. Een dirigent die in de pauze handtekeningen staat uit te delen, nog niet eerder meegemaakt. We werden getrakteerd op een dure folder op onze stoelen. In die folder reclame voor alle soorten cd's die PJ gemaakt heeft. Al met al werd ik daar in ieder geval niet enthousiast over.
Bachs Mattheüs blijft een kunstwerk. Er zingt nog heel wat na in mijn hoofd!
En zo zat ik gisteren weer in de trein, richting Utrecht. Deze keer niet voor een date met mijn zussen, wel voor een fotoshoot. Een shoot die dankzij twitter tot stand was gekomen. Och, wat ben ik toch blij met twitter!
De EO is bezig een nieuwe campagne te ontwikkelen, daar werden modellen voor gezocht, waar ik er een van was. Mensen van allerlei verschillende leeftijden werden in verschillende situaties gefilmd en gefotografeerd.
Ik vond het heel bijzonder om mee te maken! Eerst werd ik gerestaureerd door een visagiste. Daarna begon het filmen. Mijn rol bestond uit het naar een EO programma kijken op een I pad
Zittend in de felle zon, op een Utrechts dakterras. Lastig om tegen de zon in te kijken en voortdurend te horen dat ik te streng keek... Of de opdracht krijgen die ene beweging te herhalen. Beweging? ehh... wat deed ik ook alweer en hoe? Kortom, 'acteren' is niet mijn ding!
Het foto model zijn vond ik leuker. Opnieuw mocht ik via I Pad tv kijken. Een keer of tien zag ik hetzelfde programma. (eerlijk gezegd nooit eerder gezien)
Er werden veel foto's gemaakt. Daar zullen vast wel een paar goeie tussen zitten. Nu maar wachten tot dit materiaal gebruikt wordt, ik ben zeer benieuwd naar hoe die campagne eruit zal zien.
Afgelopen
vrijdag hadden we onze jaarlijkse zussendag. Traditiegetrouw trokken zes zussen
richting Utrecht. Iedere keer weer spannend of NS zijn werk goed doet. Of dat
er "aanrijdingen zijn met personen", zoals vrijdag tot twee keer toe
het geval was. Vertraging en irritatie bij reizigers, onvoorstelbaar verdriet
bij achterblijvers, stel ik me zo voor.
Wij vierden
ons feestje. Het hoort bij de zussendag om een kadootje voor iedereen mee te
nemen. Het is weleens gebeurd dat we allemaal kaarsjes gekocht hadden, gingen
we met zes verschillende kaarsen naar huis. Dit jaar was Pasen een thema, en
groeien. We gingen met paaseitjes, bonbons, chocolade en basilicum en
tomatenzaad naar huis.
Ook geheel
volgens traditie aten we aan het einde van ons samenzijn. Deze keer bij een
restaurant waar we nog niet eerder geweest waren. Het was bijzonder lekker en
goed verzorgd. Bovenal gezellig. Het gesprek ging onder anderen over trots
zijn. Ben je als moeder/ouders trots op je kinderen? (ik herinner me dat ik een
blogje heb met de titel: "trotse mama")
Er was
binnen een van de gezinnen van de zussen een gesprek over dit onderwerp
ontstaan. De een vond dat je dat best mocht zeggen, de ander vond dat het
mooier/beter is om te zeggen: dankbaar, want trots associeer je met eigen
prestaties. En hoe je kinderen zich ontwikkelen heeft niet zozeer met je eigen
inspanningen te maken.
Was ook mijn
mening...
Ik zat er
later nog eens over na te denken. Ik ben niet zo dol op geboorte advertenties
waarin opa's en oma's zichzelf presenteren als de trotse opa en oma, die de
geboorte van hun kleinkind aankondigen. Klinkt in mijn oren een beetje raar in
deze situatie.
Dan het punt
van trots op je gezin. Ik ben opgegroeid in een (kerkelijke) cultuur en gezin
van: doe maar gewoon, dat is al gek genoeg. Wie je bent is genade, geen
verdienste. Tegelijk werd er wel verwacht dat je je talenten gebruikt,
ledigheid is des duivels oorkussen.
Opgevoed met
de Heidelbergse Catechismus, waarin toch maar staat dat zelfs onze beste werken
nog onvolmaakt en met zonden bevlekt zijn. (zondag 24 HC). Het wordt nooit wat
met ons… Zou dat een reden kunnen zijn om niet over trots en wel over
dankbaarheid te mogen spreken?
De laatste
jaren ben ik over dit soort dingen aan het puzzelen en nadenken. Is het alleen
maar nog steeds de slechte mens? In het nieuwe testament staan verschillende
teksten die, naar mijn mening een andere kant opwijzen. Wat te zeggen van de
oproepen van Paulus tot een goed leven, bijvoorbeeld in Titus 2 vers 14: Hij heeft zichzelf voor ons gegeven om ons
van alle zonden vrij te kopen, ons te reinigen en ons tot zijn volk te maken,
dat vol ijver is het goede te doen. Of het bekende vers uit 2 Kor. 5 vers
17: daarom ook is iemand die één met
Christus is, een nieuwe schepping. Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen.
Ik wil
absoluut niet beweren dat je niet meer zondigt of zo. Daarin is de bijbel
duidelijk genoeg. Die tijd komt nog! Mijn punt is: we vieren binnenkort Pasen,
de overwinning van Christus op de dood. Een nieuw begin, een oproep tot een
nieuw leven. Pasen is meer dan vergeving van zonden, het is een ander leven. In
hoeverre mag je dan “christusbewust” in het leven staan, beseffen dat God je
door Christus ziet. Betekent dat dan dat het alleen nog kommer en kwel en
droefenis is? Het is niks en het wordt (hier) niks?
Hmmm, en dit
alles naar aanleiding van de vraag: blij of trots…..
Eens, een tijd geleden, waren wij twaalfeneenhalfjaar getrouwd. Dat was een feestje waard, vonden we. De hele familie uitgenodigd, met z'n allen naar het speeltuingebouw in onze straat. We deden spelletjes, aten een hapje, dronken een sapje. Maakten een praatje, zagen onvermoede talenten.
We werden verrast door een geweldig lied van onze kinderen. Een lied met de fraaie titel: "Wij zijn de jongens van Jan en Margé". Het heeft een geweldige melodie, eenmaal gehoord raak je het nooit meer kwijt. Met dank aan onze (schoon)zus. Het lied werd vrolijk aangepast en herhaald toen we vijfentwintig jaar getrouwd waren.
Dat de tijd snel gaat is natuurlijk een inkoppertje. Als je ervoor staat lijkt het lang, als je terug kijkt verwonder je je over de snelheid waarmee de jaren voorbij gaan.
Zo is het vandaag de dag dat de oudste van Jan en Margé zijn twaalfeneenhalfjarig huwelijk mag vieren. Een tijd waarin veel gebeurd is.
Vanaf hier onze gelukwensen, Gods zegen gewenst voor jullie, samen met de jongens van M&M.
Ben je er nu uit, over mindfulness, werd me van de week gevraagd. Hm, nee, niet.
Bedankt voor jullie reacties! Via andere wegen kreeg ik ook respons. Waarvoor dank.
Ik herinnerde me dat de spreker van die avond gezegd had dat je iedere dag minimaal een half uur met oefeningen bezig moet zijn, wil de cursus "nut" hebben. Ik realiseerde me, dat het me, shame, niet eens altijd lukt een half uur heel bewust stille tijd te houden. Als me dat niet lukt, waarom zou ik dan zo bewust wel tijd gaan maken om te mediteren, stil te staan bij ??? mijzelf? iets/iemand anders, buiten God om? Dat was één.
Afgelopen week liep ik even de evangelische boekhandel binnen. Even kijken of er nog iets bijzonders was. Mijn oog viel op het rek met de visjeskaarten, op deze:
Gisteravond zagen we weer eens een film in ons favo film huis. Descendants. Een film met veel oscarnominaties, zonder uiteindelijk een oscar te winnen.
Een film over liefde, vergeving, geld, opvoeding. Veel dus.
Bovendien actueel: een vrouw raakt in een onomkeerbaar coma. Haar wilsbeschikking was dan te mogen sterven. Dat gebeurde uiteindelijk ook. Al was niet duidelijk hoe en wat, maar dat zal aan mijn verpleegkundige achtergrond liggen, ik vond het niet "logisch". Ik moest toch wel aan Friso en zijn gezin denken.
Is deze film een aanrader? Wij vonden het een mooie film, maar niet een die een diepe indruk achterliet. Ik heb er vandaag niet veel over nagedacht, het verhaal was alweer wat weggezakt.
Ben je toch nieuwsgierig geworden? Hij draait nog wel een poosje hier in ons stadje..
Gisteravond was er een bijeenkomst van ons bedrijf. Groot team noemen we dat. Eerst gezamenlijk eten, daarna een spreker. Het onderwerp van gisteren was mindfulness. In vogelvlucht werd de ontwikkeling van mindfullnes verteld. De basis ligt bij de Boeddha, die in 600 voor Christus leefde en een levensfilosofie opstelde. Zeven wegen die naar bevrijding leiden.Bevrijding van jezelf.
We mochten niet alleen horen, ook voelen. We oefenden de bodyscan.Stil zijn, stil zitten, en van top tot teen stilstaan bij wat er in je lijf gebeurt. Wat voel je, wat ervaar je?
Voor sommigen van ons slaapverwekkend. Voor anderen een startsein voor hollende gedachten. Gedachten die maar niet stoppen.
Waardoor zomaar weer een zelfveroordeling op de loer lag. En dat is dus niet de bedoeling van mindfulness.
Kernwoorden van mindfulness zijn: mild zijn, niet oordelen, leven in het nu, leeg maken. Dat klinkt heel mooi.Voor mij zijn dit aantrekkelijke woorden, al staan ze erg ver van mijn manier van leven af. Waarschijnlijk daardoor aanlokkelijk. Zal ik toch zo'n cursus gaan volgen? Rust in mijn hoofd, dat lijkt me zó fijn!
Onder christenen wordt heel verschillend gedacht over dit fenomeen. De een omarmt het, de ander schrijft er vlammende betogen tegen. Of je pakt de goede dingen eruit en ontwikkelt een christelijke variant, zoals op deze site te vinden is.
Ik ben er niet uit, eerlijk gezegd. Ik lees op de 'anti-site', dat leegmaken zoiets is als leegte maken, die dan door slechte geesten gevuld zou kunnen worden. Ik heb ook weleens gelezen dat het niet oordelen, niet goed is. Dat dan met een beroep op de opdracht de geesten beproeven of ze uit God zijn. (1 Joh. 4:1)
Ergens anders vind je weer de tekst: oordeel niet, opdat jij niet geoordeeld wordt. Zo is er misschien voor ieder onderwerp wel een bijbeltekst te vinden.
Zoals gezegd zitten de wortels van mindfulness in boeddhisme. Maakt dat dan dat je er niet aan mee moet doen? Of kun je ook bij 'slechte' wortels, wel het goede ervan gebruiken?
Wachten tot het tijd is om te gaan. Dat is wat ik deze ochtend doe. Ik was van plan te gaan werken, mijn klant had mijn aanwezigheid niet nodig, zo meldde zij. Dus bleef ik maar thuis, beetje rommelen, beetje opruimen. Wachten tot het tijd is.
Tijd om te begraven. Weer overleed een gemeentelid. Een man in de kracht van zijn leven, binnen vier maanden geveld door kanker. Een vrouw en drie zonen blijven achter. Ze moeten invulling geven aan een heel ander leven dan ze zich voorgesteld hebben.
De dienst was mooi en indrukwekkend. Er werd veel gezongen, er werd gelachen. Er werd gehuild. We waren samen, als gemeente. Ik hoop dat we als gemeente samen kunnen blijven.
Ik moet denken aan de moeder en de echtgenote die deze week niet veel anders kunnen doen dan wachten en hopen. Wordt haar zoon, wordt haar echtgenoot, hun vader, weer wakker? En als hij wakker wordt, hoe gaat het dan met hem? Spanning, ondraaglijke spanning.Soms is spanning erger dan weten.
Sinds vandaag "weten" de moeder en de echtgenote. En met hen het nederlandse volk en de rest van de wereld. Ernstig hersenletsel. Er is 50 minuten gereanimeerd. Dat is lang, te lang, achteraf bekeken. Wijsheid achteraf, die nu niets meer oplevert.
Er is een soort einde aan de onzekerheid. Er is vervolgens geen enkele zekerheid. Hoe gaat het verder? Hoe kan men leren met dit letsel om te gaan?
Gister was een omadagje. Een dagje stilgezet zijn, geen werkafspraken, meegaan in het ritme van de dag. Ik bracht de kinderen naar school. Het was grauw weer. Een lucht die aarzelde tussen regen en mist. "Oma, het is nietszienweer", zo klonk het naast me.
Wat een mooi woord, nietszienweer.
Dat was het hier ook een tijdje. Er was niets te zien.
Ik was bezig met heel veel dingen, ik heb momenteel veel klanten, wat maakt dat ik veel weg ben. Behalve werk zijn er meer dingen te doen. Dat zijn dan ook de dingen die gebeuren. Het gevolg is dat er van bloggen minder terecht komt.
Vandaar dat het hier zo stil is. Ik kan nog niet voorzien of dit tijdelijk of blijvend is. De tijd zal het leren!
Vorige week vrijdag gaven we ons concert. Het was een heel mooie avond, het zingen ging goed. Zo kregen we van publiek en componist (Dirk Zwart) te horen. Bijzonder om een werk uit te voeren als je weet dat de maker in de zaal zit.
Op de generale is er een film gemaakt, door een van onze vogels
Nog als vervolg op mijn vorige blogje, een geweldige tekst:
"Vergeving breekt de keten van oorzaak en gevolg. Hij die jou vergeeft -uit liefde- neemt de consequenties van wat jij gedaan hebt op zich. Vergeving brengt daarom altijd een offer met zich mee"
Als jij vergeving ontvangen hebt, kun jij dan anderen
vergeven? Misschien denk je aan de
gelijkenis uit Matteüs 18. Een man is veel geld schuldig aan zijn heer. Tienduizend
talent, staat er. Heel erg veel geld. Teveel geld om terug te betalen. De man
vraagt en krijgt kwijtschelding van de schuld. Zo’n groot cadeau maakt je mild,
denken we. Als de man naar buiten loopt,
ziet hij iemand die hem nog geld schuldig is. Honderd denarie. Niet zo heel veel geld. Toch eist de
man, die zo even de vrijheid gekregen heeft, die honderd denarie op. Omstanders zien
wat er gebeurt, zij weten hoe de vork in de steel zit en brengen de man naar de
heer. Deze wordt kwaad: hoe bestaat het, zelf zoveel genade ontvangen en
vervolgens genoegdoening eisen van een ander. De man gaat alsnog de bak in, hij
moet alles, tot de laatste cent, terugbetalen.
Een bekend verhaal. We snappen de bedoeling. Tuurlijk, God
heeft ons vergeven, nu moeten (mogen?) wij anderen vergeven. Doen we!
En toch vraag ik me af of we dat werkelijk doen. Of we
werkelijk leven als vergeven kind. Ik merk dat ik rekeningen bij houd. Als ik
een ander zoveel gegeven heb moet die ander mij toch wel iets teruggeven. Ik hoor
het anderen zeggen: ik stop met dat contact, het levert me niets op.
De liefde kan niet van één kant komen, zo heet het. Als er iets
is dat van één kant komt, is het juist de liefde van God! Besef ik werkelijk de
grootheid van die liefde? Ik denk wel eens dat ik het in theorie wel weet. Vervolgens
is de praktijk anders. Durf ik te leven als verlost kind in de vrijheid die God
gegeven heeft? Hoe belangrijk is het dan nog bij te houden wat jou aangedaan
is. Of waarin jij tekort gekomen bent? Soms ben ik druk met bij te houden wat ik
niet gekregen heb. Dat kan een behoorlijke administratie zijn die veel tijd en
energie kost.
Verspilde energie.
Het is jammer, misschien wel zonde om energie te verkwisten.
Mijn voornemen voor 2012 is dan ook geen energie te verspillen!
Aan het einde van het jaar kijken we terug naar alles wat er gebeurd is. In alle jaaroverzichten worden we geconfronteerd met alle gebrokenheid en ellende die er is. Het lijkt soms beter te gaan, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat nieuw niet altijd beter is. Zoals in sommige landen in in het midden oosten.
En zo zijn de kerstdagen alweer voorbij. Het waren goede dagen! Gister waren we samen, voor het eerst sinds 35 jaren. Een bijzondere en goede ervaring. Vandaag waren we als gezin bij elkaar, een traditie die al jaren bestaat. We aten, we dronken, we wandelden. We waren creatief:
Ieders handafdruk en meest geliefde bijbeltekst. Het was gaaf om daar zo samen mee bezig te zijn!
Zo heel langzaam aan beseffen ook wij dat het binnenkort kerstfeest is. Ik realiseer me dat we ook dan eten en drinken nodig hebben en dat enige actie gewenst is. Nu nog nadenken welke.
Lang geleden vond ik dit filmpje, mooie aanloop op de kerstdagen....
Maak een beker chocolademelk, liefst met een vette toef slagroom, ga er even rustig voor zitten en geniet mee!!
Vandaag was de dag dat we pa mochten begraven. Wat zal ik er over vertellen?
Het was een min of meer traditionele begrafenis. Condoleren, samenkomst, begraven, koffie, (zonder cake), napraten. Naar huis gaan.
De samenkomst hadden we met z'n allen (als kinderen) ingevuld. De tekst was psalm 91, dat was de laatste psalm die pa in het ziekenhuis hoorde. Zijn wijkouderling las het voor, hij beaamde het. Een mooie psalm! Zitten in de schaduw van de allerhoogste.
Hierna naar de begraafplaats, waar het echte begraven plaatsvond. We zongen eerst de apostolische geloofsbelijdenis.Terwijl we dat zongen hipte een roodborstje in het rond het graf. Een mooi gezicht! Alsof we op zijn terrein waren. Alsof het ons iets wilde zeggen.
Na het zingen werd de kist neergelaten en gooiden we er zand op.
Nu ligt er weer een lichaam te wachten op de jongste dag....
Evenals vorig jaar is er dit jaar een lezerskoor van dagblad Tubantia. Vorig jaar twijfelde ik of ik mee zou doen. Dit jaar niet. Vier zaterdagochtenden zijn we bezig geweest om de partijen in te studeren. Bijna vierhonderd mensen hebben zich opgegeven om mee te doen.
De eerste oefenochtend zonk de moed me bijna in de schoenen. Meezingen lukte niet, ik vond het al een hele prestatie als ik op het goede moment aan het einde van een lied was...
Nu, na vier weken gaat het wat beter. Flink oefenen helpt echt. Al is er in de afgelopen week niets van oefenen gekomen.
Vanavond is de uitvoering! Dit zal in de Jacobuskerk zijn. De kaarten zijn uitverkocht. Luisteren kan via internet: www.reisopera.nl of www.jijenoverijssel.nl
Dit zijn van die dagen die voorbij snellen. Dinsdag is er van alles geregeld en afgesproken. De datum voor de begrafenis, (maandag 11uur samenkomst). De kaarten zijn gemaakt, gedrukt, nog een keer gedrukt, omdat de postcode niet klopte. Hebben zeven mensen naar gekeken, uiteindelijk ziet onze jongste vogel de fout. Kaarten dan maar opnieuw laten drukken. Met z'n allen zorgen dat de kaarten op de post kunnen. Advertenties doorgestuurd. Liturgie getypt.
Samen nagedacht over een toespraak over pa voor de samenkomst.
Intussen toch ook maar wat werken, niet omdat ik zo onmisbaar ben, wel omdat het goed is even uit dit gebeuren te zijn.
Zit ik dinsdagmiddag in mijn auto om dan te horen dat er in Luik iemand zich niet kon beheersen en dood en verdriet zaaide. Het leven gaat door en de wereld draait door, zo lijkt het. Tegelijkertijd ben ik in gedachten bezig met het gebeuren in een Almelose supermarkt. Wat bezielt mensen?
We zijn met van alles en nog wat bezig in de familie. Dat is goed. Wat er in de wereld gebeurt, ver weg en dichtbij, het is er wel en toch ook weer niet.
We zijn blij en dankbaar met alle liefdevolle reacties die deze kant opstromen. Te weten dat je niet alleen bent en staat is gaaf!
De oude man, die mijn schoonvader was, is niet meer (hier). Hij mag zingen voor Gods troon!
Gisteravond is hij heel rustig overleden. Zijn vrouw hield zijn hand vast, zacht en kalm is hij doorgegaan naar een beter leven. Niet meer de zwoegende ademhaling, de onrust. Dat alles is voorbij, Goddank.
Wat komt en steeds meer merkbaar zal zijn is de lege plek.
Vandaag is de dag dat we alles moeten organiseren en bedenken. De invulling van de dienst, de kaarten, en wat er nog meer bedacht en gedaan moet worden.
Gisteravond waren we al bij elkaar, voorzover mogelijk. Vandaag verder. We rekenen op Gods kracht en hulp.
In de afgelopen tijd heb ik een paar fraaie woorden met bijzondere betekenis geleerd. Je moet oma thuislaten. Gebruik nivea. Neem anna mee. Gebruik lsd. Leuk om te puzzelen.
Goed, daar gaan we: oma staat voor: oordelen, meningen en argumenten.
Nivea = niet invullen voor een ander, Anna: altijd navragen, nooit aannemen. Lsd tenslotte is: luisteren, samenvatten en doorvragen.
Goede woorden, die zeer bruikbaar zijn. Waarschijnlijk herkenbaar. Ik merk dat ik vaak invul voor een ander: hij zal wel (weer) geen zin hebben, of zo iets. Het is goed om je dit soort dingen bewust te zijn, is mijn mening. Luisteren en samenvatten en vooral doorvragen is ook al zoiets. Heeft de ander net zo'n beeld bij een woord als jij? Voor de een is vakantie het beklimmen van bergen, voor de ander eindelijk eens ongestoord een boek uitlezen. Huwelijken zijn gestrand door dit soort verschillende beelden..
Dit soort dingen kom je veel tegen in het gewone leven, dan zijn ze vaak herstelbaar,of bespreekbaar, neem ik maar aan. Gaat het over leven en dood, dan wordt het een stuk ingewikkelder. Vorige week heeft er een gesprek plaatsgevonden op de afdeling waar de oude man ligt. Belangrijke zaken zijn uitgesproken. Over en weer is er meer duidelijkheid gekomen. Dat was goed en zinvol. Misschien alleen iets aan de late kant......
De oude man mag in zijn bed blijven liggen. Hij hoeft niet(s) meer. Het is goed zo.
De oude man zit in zijn stoel. Zijn hoofd zakt naar voren.
Zijn borstkas gaat in een niet te tellen frequentie op en neer. Hij zit
gevangen in een net van slangen. Langzaam drupt het infuus. De pomp voor de
sondevoeding maakt zijn monotone geluid. Aan de stem hoort hij wie er binnenkomt.
Dat hij hier nog zit
had niemand verwacht en hijzelf niet gehoopt. Vorige week zaterdagmiddag leek het alsof het einde van zijn leven gekomen was. Dat was
de boodschap van de dienstdoende arts. Voor de zesde keer in korte tijd werd
hij in het ziekenhuis opgenomen. Iedere
keer tot stikkens benauwd. Longen die steeds minder doen wat ze moeten doen.
Longen geteisterd door roken en ouderdom.
Zaterdagavond was de situatie wat rustiger. De antibiotica
deden wat ze moesten doen. Weer een paar dagen later kreeg de oude man een maagsonde.
Dat moest. Hij kon niet meer slikken, alleen nog verslikken. Een van de weinige dingen in het leven waar
hij nog plezier aan beleefde, is definitief weggevallen. Zoals zoveel dingen.
De oude man wil zijn bed weer in. Dat zegt hij tegen de
verpleegkundige. Zij vindt dat hij nog heel even op moet zitten. Dat is
namelijk goed voor zijn conditie. Hij vraagt hoe lang heel even is. Zij
verstaat hem niet. Hij schreeuwt het nu uit: hoe lang is heel even? Van dit
soort benadering is ze niet gediend en dat laat ze duidelijk merken. Heel even blijkt een kwartier te duren. De
oude man wordt weer in bed geholpen. De werkelijkheid is: gehesen.
Het liefst wil de oude man naar huis. Nog liever: naar
HUIS. Dat is zijn hartenwens. Zijn Schepper ontmoeten. Eeuwig leven, zonder
pijn en verdriet. Hij moet nog wachten voor die wens in vervulling gaat. Heel
even?
Het woord dat de titel is van dit blogje, hoorde ik vorige week in een tv programma. Het betekent zoiets als onbedwingbare lust tot schrijven, vooral ingezonden stukken in kranten.
In mijn hoofd heb ik al heel wat geschreven in de afgelopen blogloze weken. Het kwam er alleen niet uit. Al voel ik niet echt de behoefte in kranten te schrijven!
Waar zou ik mee beginnen? De wereld staat in brand, in Nederland stormt het, of pakken donkere wolken zich samen, althans volgens alle berichten over de economische situatie. Intussen maakt de regering zich druk overasielzoekers die hier niet mogen blijven, of over de vraag of alle ambtenaren wel alle soorten huwelijken willen sluiten. Of andere "belangrijke" maar zinloze maatregelen, zoals daar zijn het afschaffen van PGB's en overheveling van zorg naar de gemeentes, om maar dicht bij huis te blijven.
En hier, in ons huis? Het lijkt wel of we wat voortkabbelen. Of een beetje aan het oefenen zijn voor struisvogels, werkzaam als we zijn in zorg en maatschappelijk welzijn, op de plekken waar de klappen vallen. We kunnen daar niets aan doen, of iets aan veranderen. En och, wat is het belangrijkst in het leven?
Zo leven verder, van het een naar het ander. Vandaag mocht Mart vijf jaar worden, daar mochten we een stukje van mee maken. Dat was genieten!
Afgelopen week had ik herfstvakantie. Even een week niet werken kan erg fijn zijn. Dan doe je nog eens andere dingen dan je normaal gesproken doet. Zoals bijvoorbeeld winkelen.
Dat heb ik uitgebreid gedaan. Dinsdag was het omadag, en de jongens hadden al een heel programma bedacht. Bovenaan stond naar Ikea gaan. Want, als je met oma naar Ikea gaat, valt er meestal wel wat te "organiseren". Een knuffel, bijvoorbeeld. Het maximaal te besteden bedrag werd vastgesteld.Stijn bekeek alle prijskaartjes kritisch en ontdekte een afprijzing. Dat was het helemaal, en zo werd tot de aankoop van twee tijgers besloten. Uiteraard moest er nog een ijsje gegeten worden en zo hielden we alle tradities weer in ere.
Al lange tijd geleden was de woensdag gebombardeerd tot shopdag met vriendin. Het werd nog spannend in de laatste week, zij werd ziek. Wel gaan, niet gaan, dat was de vraag. Uiteindelijk werd het wel, en we genoten van een heerlijke dag. Veel praten, zoals alleen wij dat kunnen, koffie drinken, lunchen, en niet al teveel kopen. Kritisch naar jezelf kijken weerhoudt je soms van aankopen.
Voor vrijdag stond de volgende shopspraak gepland. Met zusje. Deze keer naar Bataviastad. Met de trein naar haar woonplaats, vandaar uit verder per auto. De NS was niet helemaal consequent met de dienstregeling. De trein waar ik uit stapte was een paar minuten te laat, de trein waar ik in wilde stappen, reed op tijd weg. Gevolg: een half uur wachten. We belandden in Bataviastad en gingen winkel in, winkel uit. Eerst om te kijken en zo nodig passen, daarna nadenken over wat wel en niet, en daarna aanschaffen. Mijn oogst bedroeg een paar leuke wintergarderobeaanvullingen. Ook zusje sloeg haar slag, zij het iets minder heftig dan ik. Als besluit van deze zeer geslaagde dag, nog een lekkere maaltijd, met frieten van een ongekende kwaliteit.
Vanmorgen mocht ik met jongste vogel mee. Ik liet me naar Ikea vervoeren, op zoek naar spullen voor zijn huis. Al maanden is hij bezig in zijn huis. Een flat die nogal uitgewoond was, en waar dus heel veel te klussen was. Nu komt de inrichtfase. We waren op zoek naar van alles, maar konden het nog niet zo vinden.Wordt vervolgd dus.
Zomaar eentje die ik tegenkwam...op zo'n dag die voort lijkt te kabbelen, om vervolgens te horen dat er van alles gaande is. De wereld draait door, terwijl voor sommige mensen de wereld stilstaat.
Gister had ik een dagje den Haag. Vanuit deze kant van het land een redelijk lange reis. Milieu bewust als ik probeer te zijn, ging ik met de trein.
Het was niet zomaar een dagje shoppen, al vond en kocht ik hier mijn droomtas.
Dit was mijn uiteindelijke doel:
Hier had ik me voor opgegeven. Om half zes moesten we in een restaurant zijn. Daar zouden we uitleg krijgen, daarna naar de kerk waar de opnames zouden zijn.
Daar zaten we dan, tweehonderd mensen in een niet zo grote bovenzaal. De warmte en spanning stegen. Zonder uitleg vertrokken we naar de kerk. Daar kregen we alsnog uitleg.
Hoe we moesten klappen, hoe we moesten juichen, en hoe het verdere verloop zou zijn.
Eindelijk begon de quiz. Dachten wij. De presentatoren waren er wel, maar er moest nog wat geoefend worden. Het duurde nog even voor we werkelijk begonnen. Er waren vier groepen, noord, oost, zuid, west, ieder aangevoerd door een bekende Nederlander. De ene bekende Nederlander had meer bijbelkennis dan de ander...
Er waren zeven spelrondes. In drie van die rondes speelden de kandidaten uit het land mee, in de andere rondes speelden de BN-er samen met de beste uit het team.
De vragen waren soms best lastig. Of meer dat er een manier van denken was die niet steeds te volgen was. Hoewel, de vraag op welke manier God zich aan Elia liet zien....was voor mij erg makkelijk!
Het was best spannend! Onze regio zat lang op de tweede plaats, om uiteindelijk op de eerste plaats te belanden. Dus "wij" mochten de finale spelen. Helaas, "we" wonnen niet.
We werden met z'n allen onrustig... de tijd gleed tussen onze vingers... het was de bedoeling dat het om negen uur afgelopen was... Het was al ver over tienen voor we weg konden. We kregen nog een flesje water en iets lekkers en een goodie bag, mee en konden gaan, richting station.Gelukkig was ik niet de enige, in colonne liepen we naar het station.We waren herkenbaar aan onze tasjes.
Uiteindelijk was het één uur vannacht toen ik in onze stad aankwam. Geliefde stond me op te wachten.. zoals we hadden afgesproken, maar toen nog met de gedachte dat ik meer dan een uur eerder thuis zou zijn.
Als ik er op terug kijk was het een bijzondere ervaring. Een klein kijkje achter de schermen van de televisie. Wat een mensen zijn er betrokken bij zo'n opname! Wat grappig dat na iedere vragenronde bij gepoederd moet worden.(de presentatoren dan) Wat een tijd kost het om iedere keer opnieuw delen van de quiz te herhalen...
Ik sprak met iemand die zowel vorig jaar als dit jaar meedeed. Zij was zo vriendelijk de weg naar het station te wijzen. Haar gedachte was om volgend jaar maar niet meer mee te doen en dan "gewoon" via de tv mee te spelen. Lijkt me best een goed idee.
Zet twintig
vrouwen bij elkaar en je hoort alleen maar geroezemoes van stemmen. Zet twintig
vrouwen bij elkaar in een theeschenkerij, annex snuisterijenwinkel, en je hoort
geroezemoes afgewisseld met oh’s en ah’s.
Laat vervolgens
die twintig vrouwen een stiltewandeling maken en het is werkelijk stil. Dat was
wat ik gisterochtend meemaakte, een wandeling in stilte met twintig vrouwen,
uit onze gemeente.
We ontmoetten
elkaar op de vroege ochtend, in een theeschenkerij. Waar we koffie met
krentewegge kregen en uitleg over het programma. Daarna gingen we aan de
wandel. We hadden ons goed voorbereid, het aantal paraplu’s was groot. We
verlieten de bewoonde wereld om in een natuurgebied te wandelen. In stilte, met
af en toe een korte toelichting van onze reisleidster.
We hoorden de
woorden uit 1 Koningen 19 over God en Elia. God laat zich zien en horen aan
Elia. Niet in de donder, niet in de storm, wel in een zachte bries. Zo gingen
we de stilte in.
We werden verrast
door de zon die stralend scheen, we warmden ons in zonnestralen. We liepen en
zochten iets wat onze levensballast symboliseerde om dat in een poel te gooien.
We liepen nog een eindje verder om de tocht af te sluiten met stil gebed. Daar
stonden we, twintig vrouwen, uit het drukke leven gerukt, te bidden tot Hem die
ons samenbindt. Op dat moment kwam een zachte bries voorbij…..
Iedere zondag
ontvang ik in mijn mailbox een bericht van Sestravrouw. Een tekst met een
overdenking. De tekst van vanmorgen was 1 Koningen 19.
De titel van deze
blog? Deze vrouw dacht wijs te zijn door laarzen aan te doen. Dat was wijs,
ware het niet dat de laarzen lek bleken.
Dit is de legokerk, die in onze stad staat. Gebouwd in het kader van het Grenswerkfestival, een kunstprojekt dat hier gehouden wordt van 24 september tot 4 oktober.
In die kerk is zondag een dienst gehouden, georganiseerd door een van de gereformeerde kerken. Het was een volle bak!
Morgenochtend komen vrouwen aan bod in die kerk. Er worden workshops gegeven. Ik ben erg benieuwd wat voor workshops gegeven. Eentje weet ik al.. deze dus.
Morgen mag ik de hele ochtend aanwezig zijn, aanspreekpunt zijn voor wie behoefte heeft aan een gesprekje. Ik hoop dat er veel vrouwen komen, dat er veel gesprekken gevoerd worden.
's Middags mag ik nog even werken, om vervolgens 's avonds weer naar die kerk te gaan, om te luisteren naar een optreden van Steve Prey and band.
Tuurlijk ben ik een zeer trouwe fan van deze band. We gaan het zien en meemaken!
Dat er bezuinigd moet wordenis bekend. Schijnt niets aan te doen te zijn. Sommige zaken worden echter geen bezuiniging genoemd, maar kantelingen. De AWBZ-zorg gaat naar de WMO, net zoals een paar jaar geleden de huishoudelijke hulp deze move moest maken. De regering weet slechte boodschappen leuk te verpakken.
We noemen het geen bezuiniging, het is een uitdaging, een kans.
Dat iedere kans bedreigingen met zich meebrengt, vergeten we te noemen. Nee, we hebben het alleen maar over kansen en uitdagingen.
Deze omwenteling heeft zeer waarschijnlijk tot gevolg dat goede zorg verloren gaat. Specifieke zorg, zoals aan mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel, wordt over het hoofd gezien en is niet belangrijk. Cliënten gaan nu zelf actie voeren, zie onder:
'Biggest brains' naar Den Haag uit protest tegen AWBZ-plannen
vrijdag 09-09-2011
Dit is een origineel bericht van InteraktContour
DEN HAAG / NUNSPEET / LELYSTAD / ALMERE / UTRECHT / AMERSFOORT / APELDOORN /
ZWOLLE / DEVENTER / ARNHEM / HENGELO (Ov.) - Tweede Kamerleden krijgen dinsdag
13 september bij aankomst op Het Binnenhof een bijzonder welkom. Bij het
passeren van de grootste hersenen die ons land rijk is (ruim 2,5 meter hoog!)
krijgen zij een unieke versnapering in de vorm van een hersen-gebakje. Een
ludiek protest van een groep mensen met hersenletsel. Ludiek, maar met een
uiterst serieuze oproep: dóe iets aan de schrijnende gevolgen van de
kabinetsplannen voor deze bijzondere groep! Tientallen actievoerders met
hersenletsel vragen hun volksvertegenwoordigers om een status aparte.
Ons land telt een half miljoen mensen met hersenletsel, door ziekte of een
ongeluk. Ruim 11-duizend mensen hebben daar elke dag enorme hinder van. Zij
kunnen niet meer werken en hebben voortdurend problemen met hun gezondheid. Hun
sociale leven is veranderd, omdat ze niet meer 'de oude zijn'. De harde
realiteit is dat zij ook nooit meer 'de oude zullen worden' en dat trekt
eveneens een zware wissel op hun partners en kinderen.
Deze groep mensen wordt momenteel goed geholpen met begeleiding en
ondersteuning vanuit de AWBZ. Het effect daarvan is dat zij -ondanks hun
ingrijpende handicap- maatschappelijk actief kunnen blijven, en datzelfde geldt
voor hun partners en kinderen. En toch wil het kabinet Rutte ook deze AWBZ-hulp
overhevelen naar de gemeenten. Als dat gebeurt gaan voortaan 418 gemeenten elk
zélf bepalen welke hulp nodig is. Elk op hun eigen wijze. Elk zonder kennis van
de complexe problemen die hersenletsel met zich meebrengt.
Mag je verwachten dat dat goed gaat? Het kabinet denkt van wel: mensen met
hersenletsel (en hun families) zijn bang van niet! Hennie Lunter is voorzitter
van de Centrale Cliëntenraad van InteraktContour: "Hersenletsel is erg
ingewikkeld. De gevolgen zijn voor iedereen weer anders. Zonder deskundigheid is
de kans groot dat de geboden hulp niet aansluit. Deze mensen trekken zich dan
snel terug. Raken gemakkelijk in een isolement. Daardoor neemt ook de last voor
thuis sterk toe. Bij mijn weten is het nog nooit voorgekomen dat juist zo'n
kwetsbare groep mensen actie voert bij de Tweede Kamer."
Ik ben Mees en ik ben bijna anderhalf. Ik ben aardig en vriendelijk en rustig, vooral als mijn buik lekker vol zit. Voor eten mag je me altijd wakker maken. Ik voel me helemaal prima, ben al heel lang niet meer ziek geweest!
De wereld is groot en mooi, en ik ben druk bezig die te ontdekken. Ik klim en klauter overal op. Je moet me niet in de kinderstoel zetten, daar klim ik toch lekker uit. Op de glijbaan in onze tuin klimmen is ook erg leuk, alleen weet ik nog steeds niet hoe ik er dan weer af kan. Dan roep ik gewoon mijn mama en komt het weer goed. Ik zie dat alle mensen rechtop staan en zo vooruit komen. Wat lastig lijkt me dat! Kruipen is veel makkelijker, dan zie je tenminste waar je tegenaan botst. Het liefst speel ik de hele dag met autootjes, kruipen is dan praktisch, hoe moet je daar anders mee spelen?
Er is nog veel te ontdekken, geloof ik. Als ik de verhalen van mijn grote broers over school hoor, heb ik geen idee waar ze het over hebben. Wil ik het wel weten?
Met mijn bril op kan ik iedereen bekijken en kan niemand zien wat ik denk. Ik vind mezelf best wel stoer zo. Toch?
le gamin au velo
Film | aanrader!
|
31 Augustus 2011 | 23:47:34
Vanavond gingen we weer eens naar ons plaatselijke filmhuis. Nog steeds meer favoriet dan de grote bioscopen. We zagen de film: "le gamin au velo", een zeer boeiende film!
Meer dan boeiend. Het verhaal van een twaalfjarige jongen, die in een soort internaat woont. Hij is daar achtergelaten door zijn vader. Die vader wil een nieuw leven beginnen. De vader verkoopt de fiets van de jongen en verdwijnt uit het leven van zijn kind.
"Zomaar iemand", koopt de fiets weer terug en neemt de jongen elk weekend in huis. Deze logeerpartijen kosten haar haar relatie. De jongen komt onder invloed van verkeerde "vrienden" en daardoor in aanraking met de politie. De vrouw bij wie hij de weekenden is, vertrouwt hem volledig en houdt onvoorwaardelijk van hem.
Een heel bijzonder verhaal, dat hoopvol eindigt, ondanks alle verdriet en eenzaamheid in de film. De film draait hier niet meer, vanavond uitverkochte zaal. Binnenkort verkrijgbaar op DVD (hoop ik)
"Want de naam van de Heer roep ik uit: de Heer is onze God, laat iedereen Hem prijzen! Hij is een rots, Hij staat voor recht, alles wat Hij doet is volmaakt. Trouw is God, rechtvaardig en zuiver, in Hem is geen spoor van kwaad".
Wat een tekst! God als rots, een beeld dat in de psalmen vaak voorkomt. Een rots die stabiel is en vaststaat. Wat Hij doet is volmaakt. Vinden wij dat ook, of lopen we er tegen aan dat we denken dat wij het beter weten? Of in ieder geval sommige dingen heel anders hadden gedaan?
En geen spoor van kwaad? Waar komt het kwade dan vandaan? Daar ging gisterochtend de preek over. Hoe kan het dat er zulke erge dingen gebeuren? Waar is God? Keek Hij de andere kant op? Wat een vragen!
Duidelijk werd dat God de aarde en alles wat erop is, goed geschapen heeft. Zie de eerste bladzij van de bijbel. God zag dat het goed was, staat er. God schiep de mens en God zag dat het zeer goed was. De mens mocht heerschappij voeren over de vissen van de zee, en de vogels van de hemel, over het vee, over de hele aarde en over alles wat daar rondkruipt.
(genesis 1 vers 26) Wat een taken en wat een verantwoordelijkheden!
Al heel snel, op de volgende bladzijde in de bijbel, is te lezen dat de mens zijn verantwoordelijkheden niet aan kan en precies datgene wat niet mag, doet. Hij wilde net zoals God zijn, kennis hebben van goed en kwaad. Dat hebben we geweten en weten we nog steeds, wat kwaad is. Liefst doen we niets anders dan kwaad.
God bleef trouw aan wat Hij begonnen was, en beloofde en gaf uiteindelijk, zijn eigen zoon om het weer goed te maken tussen Hem en de mensen.
Blijft de vraag waar het kwade vandaan komt. De mens heeft het de wereld ingehaald. Had God dit niet kunnen voorkomen? Dat had gekund, dan waren we geen mensen met een eigen wil, maar marionetten.
In de tekst waar ik mee begon staat dat er geen kwaad in God is, geen spoor. Dat neemt niet weg dat God wel bij het kwaad is, aanwezig is. Zie bijvoorbeeld in het bijbelboek Job, (hfst 2) daar lezen we dat satan toestemming vraagt aan God om Job te laten lijden. Het lijkt een soort wedstrijd te zijn, met Job als inzet. Job zelf zegt: al het goede aanvaarden we van God, zouden we dan het kwade niet aanvaarden?
In Klaagliederen 3: 33 staat: slechts met tegenzin brengt Hij leed en rampspoed over de mensen..
In Hebreën 12 vers 6 staat: 'Mijn zoon, je mag een vermaning van de Heer nooit terzijde schuiven en nooit opgeven als je door Hem terecht gewezen wordt, want de Heer berispt wie Hij liefheeft, straft elke zoon van wie Hij houdt.' (overigens niet omkeerbaar in de zin van: ik word niet 'gestraft', dus houdt God niet van me)
'God en Satan' schilderij door Corrado Giaquinto
Is God de veroorzaker van het kwaad? Dat zeker niet. Staat Hij erbij en kijkt Hij ernaar? Niet als de machteloze mee-lijder die niets kan doen. Hij is er actief bij en wil en zal troosten. Hebben we dan nu alle antwoorden? Denk het niet. Wel mogen we weten dat God er is en zal troosten. Bovendien is deze aarde niet het enige. Er komt een nieuwe hemel en aarde, waar we altijd samen zullen zijn met God. Zonder tranen, zonder pijn...
"Papa, het was vandaag om twee redenen fijn om samen met jou in mijn huis te werken. Het gaat lekker snel zo, met jouw hulp. En ik ben zo blij dat ik dit samen met mijn vader kan doen
Meer hoeft niet gezegd te worden. Onze gedachten gaan naar de gezinnen waar sinds kort geen vader meer is. Vorige week het ongeloof en de spanning na de verdwijning van een medegelovige uit onze stad. De zoektocht, die uiteindelijk de vondst van het verdronken lichaam opleverde, konden we min of meer volgen via internet. Er was een bidstond gehouden waarin om zekerheid gevraagd werd. Zekerheid die kwam door deze vondst. Deze geliefde echtgenoot van 44 jaar, vader van drie kinderen, hoeft niet meer op deze aarde te zijn.
Vandaag stonden er veel advertenties met zijn naam in de krant. Zijn echtgenote verwees naar psalm 121: ik sla mijn ogen op naar de bergen, van waar komt mijn hulp? Mijn hulp komt van de HEER die hemel en aarde gemaakt heeft.
Gisteravond kwam het verpletterende nieuws dat een gemeentelid overleden is, 54 jaar, echtgenoot en vader van drie kinderen. Hij voelde zich niet lekker, werd naar het ziekenhuis gebracht en overleed onderweg al. Ook zijn reis op deze aarde is voorbij.
Nu is er leegte in die gezinnen en niet alleen bij hen. Aangeslagen en wazig slepen we ons door door de dag. Doen we wat we moeten doen. Vragen ons af wat de zin is van onze bezigheden. Vragen ons af hoe de familie zich zal voelen, als wij ons al zo voelen.
Vragen we ons af wat Gods bedoelingen zijn met deze heftige gebeurtenissen.
Vragen we of Hij de achtergebleven gezinnen wil blijven dragen.
Voordat we zes jaar geleden verhuisden naar hier, hielden we grote schoonmaak. Niet alles uit ons oude huis mocht hier naar toe. Heel veel boeken belandden bij het oud papier, kleren bij het Leger des Heils, potten en pannen gingen naar neven die op kamers gingen wonen, meubels volgden dezelfde weg of kregen een reisje richting kringloopwinkel.
Dit huis is groter dan ons vorige. Ruimte te over om opnieuw te verzamelen. Wat dan ook gebeurde in de afgelopen jaren.
Nu staan we opnieuw bij een mijlpaal. Geen verhuizing van ons, wel van jongste vogel. Na meer dan een jaar zoeken, wachten, geduld hebben, heeft hij eindelijk woonruimte gevonden. Een flat, daar wordt momenteel gesausd, geverfd, gestuct.
Hij struint internet en winkels af, op zoek naar meubels. Alles wordt wel overwogen gedaan. Op enig moment verlaat hij dit pand en is onze zolder leeg.
Geliefde droomt al tijden van een eigen fotostudio. (stiekem droom ik mee, zodat ik niet voor iedere shoot de deur uit hoef)
Die droom gaat nu uit komen. Dat betekent dat er geschoven gaat worden met allerlei spullen, dat ruimtes opnieuw ingedeeld worden. Een goede gelegenheid om weer eens kritisch rond te kijken naar onze nieuwe verzamelingen. Wat wil ik daarmee?
De aantekeningen van mijn studie bijvoorbeeld, en al die readers? Hoe vaak heb ik ze nog weer eens ingekeken?
Die boeken, die tijdschriften?
Heel boeiend allemaal, ik zucht weer eens en verzin andere bezigheden. Ik wil nog geen beslissingen nemen.....
Zodra ik wakker word voel ik het al: spierpijn... Mijn schouders en armen voelen aan als van een negentigjarige. Dat wordt dan een inactieve dag. Als ik onder de douche sta zie ik blauwe plekken op mijn benen. O ja, dat was vroeger ook al zo, herinner ik me.
Andere herinneringen komen binnen. De leuke en gezellige middag van gisteren. Op verzoek van onze kleinzonen een bezoek aan een speeltuin/ mini pretpark in de omgeving.
We waren er om twaalf uur en werden door de regen om een uur of vijf verdreven. Uiteraard veel te snel, in de ogen van de jongens.
Wat we allemaal gedaan hebben?
Eerst gingen we in dit "ding", calypso heette het, geloof ik. De eerste keer vond ik doodeng, daarna ging het al snel beter. De jongens waren er niet uit te krijgen. Vooral Stijn was helemaal onder de indruk! Hij raakte er aan verslaafd, volgens zijn opa. Waarop Mart toch wel even wilde weten wat dat is: verslaafd.
Stijn had geen tijd om alle attracties te proberen, deze was favoriet!
Behalve de autozwaaier, was er deze. Zag er tamelijk onschuldig uit, vond ik. Tot ik er in zat..... br.. ik had er spijt van! Niet meer!
Gelukkig waren er attracties voor alle leeftijden. Met enige nostalgische gevoelens beklommen we de schommel. Opa en oma kwamen weer helemaal tot rust. De jongens hadden het snel bekeken, dit ging te langzaam...
Die blauwe plekken? Die liep ik op in de botsautootjes. Ik deed het ook helemaal niet goed, ik maakte veel te veel botsingen.
Vorig jaar schreef ik op 1 augustus het blogje "Heimwee". Vandaag zou ik naar dat blogje kunnen verwijzen.
Toch maar niet! Opnieuw hebben we genoten, misschien nog wel meer dan vorig jaar. Het was bijzonder om deze keer met z'n drieën te zijn. Dochter van vriendin ging met ons mee. Dat beviel haar zo goed dat ze volgend jaar weer wil....
Vriendin kwam een dagje sfeer proeven. Samen volgden we o.a. een workshop, schrijven rond de bijbel. Boeiend!
We gingen aan de slag met het verhaal over Mozes in zijn mandje. Bijzonder om daar op heel verschillende manieren mee bezig te zijn. Boeiend om daar meer mee aan de slag te gaan.
Waren we vorig jaar samen met een ander gezin uit deze stad, dit jaar waren we met vier gezinnen. Voorwaar een verdubbeling. Hopelijk volgend jaar nogmaals... of nog meer dan een verdubbeling. Het was "grappig" om uitgerekend op New Wine kennis te maken met een overbuurman.
Het was gaaf om in "onze" groep na te praten, te dromen over wat we zelf graag zouden willen beleven, meemaken, onderzoeken, mee bezig gaan.
We lieten ons weer onderdompelen in het zingen, bidden, luisteren, geroezemoes van al die mensen. Vol aandacht luisterden we naar de toespraken. De een raakte me tot in het diepst van mijn ziel, bij de ander had ik het idee dat ik dit al wel eens eerder gehoord had.
De eerste dag thuis was het zó stil. Mijn hoofd was weer zó vol!
Ik heb een schrift vol aantekeningen. Daar wil ik deze week nog mee aan de slag. Lezen, bijbelteksten opzoeken, misschien de lezingen proberen uit te schrijven.
.jpg)
Stijn had geen tijd om alle attracties te proberen, deze was favoriet! 
