Vanmiddag was ik op bezoek bij mijn schoonvader die in het ziekenhuis ligt. Hij ligt er sinds maandagavond, hij was enorm benauwd, wat nu gelukkig minder is. Er kwam een verpleegkundige langs en ik vroeg of er al meer bekend was over wat er nu aan de hand was. Ik keek stiekem mee op de lijst die ze bij zich had. Ik zag op staan: NTBR, geen IC.
(dat betekent dat er in geval van hartstilstand geen actie ondernomen zou worden, en dat pa ook niet naar de intensive care zou gaan, bij ernstige ziekte.). Ik vroeg (het bloed kruipt waar het niet gaan kan) aan de verpleegkundige of daar met de familie over gesproken was en hoe die beslissing tot stand gekomen was. Mijn schoonouders wisten hier niets van en gaven aan er ook niet over nagedacht te hebben.
De verpleegkundige had geen antwoord. Ze wilde informeren bij de arts. Even later werd aangekondigd dat we een gesprek met de behandelend arts zouden hebben, nav mijn vraag.
Pa werd uit bed gehesen en naar een spreekkamer gebracht, wij volgden braaf.
De arts begon het gesprek met gemopper, dat het niet de bedoeling was dat familie die lijst las (die normaal gesproken aan het voeteneinde van het bed hangt) en dat familie in dit soort beslissingen geen inspraak heeft, dat het medische beslissingen zijn, waar anderen geen invloed op uitoefenen. De paaltjes waren gezet.
Wat volgde was een uitleg hoe zo'n beslissing genomen werd. En dat dat nu niet meer op de lijsten hoort te staan, dat de situatie nu wel veranderd was. Dus nu wel TBR.
Op enig moment kwam ter sprake hoe pa er tegen aan kijkt. Hij getuigde dat hij dan voor zijn God en Schepper zou komen te staan, en dat dat goed was.
De arts had eerder aangegeven dat hij geen christen was, wel uit een christelijk gezin afkomstig was, maar ervan uit ging dat God niet bestaat. Dat hij niet voor God wilde spelen in de ethische beslissingen die hij neemt en dat hij puur op medische gronden iets besluit. Mijn schoonmoeder praatte met hem daarover. Onvoorstelbaar wat een gebabel was dat.
Geen bereik.
Nadat pa dat zo beleed, het voor Gods troon staan zei de arts heel bemoedigend: o, maar ik wil u echt niet van uw overtuigingen afhelpen, daar hoeft u niet bang voor te zijn.
Ik weet wel zeker dat het het verlangen van pa was de arts juist wel van zìjn overtuigingen af te helpen.......
tijd voor iets anders... zo'n dag die grauw is en niet voorbij lijkt te gaan, omdat je in je hoofd met van alles en nog wat bezig bent, zo'n dag vraagt om iets leuks...
weer een film
Film | aanrader!
|
11 November 2009 | 17:12:18
Gisteravond gingen we naar de bioscoop, en zagen de film: troubled water. Een film overschuld en boete. Een film die je van begin tot einde vasthoudt! Een gevangene komt vrij en probeert een nieuw leven op te bouwen. Dat lijkt te lukken, totdat hij herkend wordt door de moeder van zijn slachtoffer. Zij stalkt hem en er volgt een drama. Knap gefilmd, mooi verhaal, zonder voorspelbaar slot.Wat me opviel is dat een (vrouwelijke) pastor in het begin van het verhaal vertelt over vergeving, over het kwaad en daar behoorlijk stellige meningen over heeft. Aan het einde van het verhaal treft het kwade haar zelf... dan is het een ander verhaal.
De hoofdpersoon wordt kerkorganist, er komt veel orgelmuziek in de film voor. Niet mijn favoriete muziek, integendeel. Hier vind ik het wel heel erg mooi. Luister en oordeel zelf...
Zo, dat was een weekend met veel feesten en heel veel zingen. Het begon vrijdagavond met het zingen van "onze" kerstcantate. Heerlijk gezongen, we kennen alle liederen en zijn nu in de slotfase beland: poetsen en polijsten. Sommige liederen lijken er al bijna op, zegt de dirigent. We hebben nog een aantal weken te gaan, het zal wel goed komen!
Gisteravond was het al pasen in Ede.... mijn eerste cd rolt volgend jaar van de persen (of is van de persen rollen iets van héél vroeger, vroeger toen we nog LPs hadden?). Hoe dan ook, ik was, samen met Manna hier:
Het was super om mee te maken! Wat een goede koren en wat gaaf om met zoveel mensen bij elkaar te zijn en te zingen!! Om negen uur hadden we het hele repertoire gezongen. Wat nu?
Het bleek dat dit nog maar het inzingen was. Na de pauze zongen we alles nogmaals, sommige liederen daarna nogmaals en nogmaals... Zo werd het half twaalf voor we weer in de auto zaten.
Vanmiddag zat ik weer in mijn "eigen" kerk, (vanmorgen in die van Manna), de preek ging over de dordtse leerregels, het onderwerp daaruit was wedergeboorte. (DL. hfst. III/IV, art. 11 en 12). Aangezien de wedergeboorte (wat een woord eigenlijk) een werk is van de Heilige Geest, zongen we een lied over de Heilige Geest.
Gisteravond werd
ik gebeld. Degene die me belde vertelde dat ze het erg prettig vond dat ze me
mocht bellen. We hadden elkaar een keer ontmoet op een workshop van de ACCD. Ik
herinnerde me de situatie en het gesprek wel al had ik niet zo’n beeld bij haar
als persoon. Zij wel bij mij. Ze belde me om te vertellen dat er binnenkort
weer een training plaatsvindt. Een heel interessante training, misschien had ik
wel zin om mee te doen? Ik wist al een tijd dat die training er aan zat te
komen en wist eveneens dat ik dit soort trainingen niet meer moet gaan doen.
(al ben ik in dit soort dingen niet altijd even standvastig, zacht gezegd). We raakten
wat aan de praat, ik vertelde wat over mijn ervaringen na de vorige training. Eén
van de lastige dingen in die training vond ik de manier waarop er met Bijbelteksten
omgegaan werd. Soms leek het wel goochelen.
Ik herinnerde me dat op die bewuste
avond er een vriendin van haar bij was, die wel een training wilde gaan doen, maar zich door allerlei
omstandigheden belemmerd voelde om het te gaan doen. Die vriendin kwam even ter
sprake in ons gesprek. Zij was bezig met overleven,
in plaats van te leven, vertelde de belster.
Om te vervolgen met: dat kan
toch niet de bedoeling van God zijn, overleven, je moet toch leven? Ik
reageerde er niet zo op. Het gesprek eindigde met elkaar het goede te wensen en
mondde niet uit in de opgave van een nieuwe deelnemer.
Toch bleef het een
beetje zeuren bij mij. God wil niet dat je overleeft, Hij wil dat je leeft? Wat
is dan overleven en wat is leven?
Ik ervaar het een
beetje als weer eens iets dat moet.. daar heb ik niet zo’n zin in.
In mijn
leven kan ik me zeker periodes herinneren dat het leven bestond uit hoofd boven
water houden, wachten/ werken/ bidden/ tot de tijden beter werden.
En heeft God
ons de hemel op aarde beloofd? Of ga ik te snel?
Gisterochtend ging de preek over de Micha Campagne. Het was 18 oktober al de Micha zondag, och, wij lopen soms een beetje achter.
Voorzover ik me kan herinneren was dit de eerste keer dat er in een kerkdienst op deze manier aandacht aan werd besteed. In de powerpoint presentatie werden de doelen van deze campagne getoond. Pittige doelstellingen. De boodschap van de preek was: voorzichtig omgaan met de dingen die je van je Vader gekregen hebt. Een praktische tip was om minder lang te douchen. Waarom een kwartier douchen als het ook in vijf minuten kan? (ben je langer dan twee meter, dan mag je iets langer douchen )
Zaterdag las ik in het Nederlands Dagblad een artikel over christelijk leven, hoe doe je dat?
Een boeiend artikel, vond ik. Een belangrijk punt hier uit was: een christelijke levensstijl is niet verhevener en spectaculairder dan het gewone leven. Het idee dat je een beter christen bent als je naar Afrika of India gaat.. dat klopt niet. Je christen zijn uit zich in het gewone leven, hier en nu. Eén zin uit dit artikel trof me bijzonder:
het evangelie vertelt namelijk in de eerste plaats niet wat mensen moeten doen,
maar wat God gedaan heeft!
Dat vind ik een hele goeie! Hoe gauw gaan we elkaar toch niet (al dan niet stiekem) af te meten aan zichtbare dingen? Voel je jezelf beter omdat jij... altijd fietst, of zoiets?
Dan meet je (weer) af aan gedrag. Hm, wie deden dat vroeger toch ook alweer?
Toch kon ik het vanmorgen niet laten: douchen met de kookwekker in de aanslag. Afgesteld op tien minuten.
Het lukte me in acht minuten...
En nu ga ik kijken of ik een paar laarzen kan scoren...
Tweede vogel is vandaag jarig. Zijn leeftijd eindigt nu weer op een nul en zo'n verjaardag is altijd iets meer bijzonder dan een andere. Echt feliciteren kunnen we hem niet. Hij is namelijk gevlogen. Naar Canada. Een paar weken geleden vloog hij, met een goede vriend, naar Vancouver, om vandaar uit het hele land door te reizen, naar Halifax.
Ze brachten op deze manier dit voertuig weer op de plaats van bestemming.
Een camper van een meter of acht, voorzien van warm en koud stromend water, een oven en nog meer. Eigenlijk onvoorstelbaar dat je daar met een gewoon rijbewijs in mag rijden...
We zijn heel erg benieuwd naar alles wat ze meegemaakt hebben! Zondag hopen ze weer op Schiphol te landen. We hebben in de afgelopen weken enkele keren ge-smst, en gemaild en hij heeft een keer gebeld. Zo konden we de route nog een beetje volgen. Al blijft dat wat behelpen en zien we uit naar de èchte verhalen!
Stel je twaalf mensen voor, o nee, veertien. Twaalf gasten en twee begeleiders, de één een heuse zuster, met kap op haar hoofd, de ander een gewone mevrouw die dit werk met veel liefde een aandacht doet. (overigens, de zuster deed dat eveneens).
Die mensen bij elkaar, gedurende een paar dagen. Ze kenden elkaar niet, en waarschijnlijk zullen ze elkaar niet meer ontmoeten.Twee mannen en tien vrouwen.
De dagen werden in stilte doorgebracht, de uitzonderingen waren de ochtend- en avondviering. Dan gebruikten we onze stem om ervaringen te delen. Te zingen en te bidden. Daarna weer stilte.
De maaltijden werden in stilte gehouden. Niet even de vraag: mag ik de boter. Hoefde ook niet, de maaltijden waren in "buffetvorm". Die stille maaltijden, wel opgevrolijkt met muziek, bijvoorbeeld orgelmuziek, ik vond ze onnatuurlijk en daarin was ik niet de enige.
Er was nagedacht over de stille maaltijden.Als je wel in gesprek raakt tijdens het eten, ben je op de ander geconcentreerd, in plaats van op jouw stilte. Zit wel wat in, en toch...
Hoe hebben wij het gehad? Ik had geliefde "meegesleurd" naar dit weekend, (voorzover hij zich laat sleuren), de grap was dat hij heel goede dagen heeft gehad en ik vond het zware dagen. Niet zozeer omdat ik mijn mond moest houden, we hebben heel wat afgepraat, geliefde en ik, op onze wandelingen in het nabijgelegen bos. Dat was erg fijn en had ik echt nodig... als alleen naar dit weekend was gegaan, had ik halverwege, of eerder, afgehaakt.
Ik werd erg onrustig door de stilte, terwijl ik hoopte rust te vinden. Heftig!
Heftiger en vermoeiender dan ik tevoren bedacht had. Ik verlangde naar huis, naar de krant, naar internet.. alle dingen die in het dagelijkse leven juist voor de onrust zorgen. Ben ik meer "verslaafd" dan ik denk? En nu, deze dag, (we zijn gisteravond alweer naar huis gegaan), heb ik nog geen radio aan gehad. Heerlijk, die stilte hier in huis. Intussen ben ik wel met van alles bezig, dat maakt het anders dan daar op je kamer te zitten.
De afsluiting van dit weekend was heel mooi. Om de beurt vertelden we deze dagen ons gebracht hadden. Je mocht daarbij een lied opgeven. Na drie ervaringen zongen we dat lied en werd er voor die drie mensen gebeden. Zo kregen we een zegen mee. Dit was mijn liedkeuze:
Het waren het bijzondere dagen, en bijzondere ervaringen. Hoewel van de categorie: eens en niet weer.
Ik heb weer veel om over na te denken..... nu daar nog de tijd en de rust voor maken!
Na alle "hectiek" van de afgelopen week hebben we dit weekend iets totaal anders. Een stilte weekend.
Vanavond gaan we weg, tot maandagochtend. We zien er naar uit. We zien er ook wel een beetje tegen op. Lukt het, zolang stil te zijn? Wat gaat er gebeuren? We laten ons verrassen..
Het is nog net geen morgen, zodat ik nog even iets over gister kan schrijven. Een dag vol mensen. We stapten hier in de trein, heel luxe, dachten wij, met de herfsttoer, lekker rustig eerste klas reizen. Niet dus, half Nederland had een herfsttoer, leek het wel. Wat was het vol, vooral het stuk vanaf Amersfoort. De banken, de gangpaden, de 'portieken'. Een reizigster op het perron van Hilversum adviseerde ons toch vooral in de gangpaden te gaan staan, in plaats van in het portiek. Dit was toch werkelijk het ei van Columbus. Alleen jammer dat die gangpaden al vol stonden.
In Amsterdam aangekomen waren we overweldigd door mensenstromen. We werden er in opgenomen en het voelde alsof we erin meegesleurd werden.
We liepen door het centrum, ontdekten leuke winkeltjes, en minder leuke winkeltjes,met nogal platvloerse souvenirs.Echt fraaie reclame voor ons land.
We liepen een soort stadswandeling. Kwamen langs kerken en rode lichten.
Voelden ons.... ja wat eigenlijk?
We zagen drommen mensen voorbij komen. Met en zonder camera.We kwamen een paar vrouwen tegen die we die ochtend voor het eerst in de trein ontmoetten. We begroetten elkaar of we elkaar al jaren kenden.....
We kwamen bij ons doel: de presentatie van een boek. Een boek waarin tien bijbelse verhalen herverteld waren door bekende schrijvers. De hervertelling van het verhaal van de verloren zoon, was een wedstrijd die meer dan 200 inzendingen opleverde. Omdat Yvonne hieraan mee gedaan had en haar verhaal tot de vijftien beste verhalen hoorde, kreeg ze een uitnodiging voor deze presentatie. Heel boeiend om zo'n feestje mee te maken. Compleet met een tafelgesprek tussen uitgever en enkele schrijvers.
Eén van de schrijvers vertelde dat hij regelmatig een mis bezocht. Dit werd min of meer meewarig aangehoord. Wat heb je eraan? Wie is God voor jou? Het bleek dat niet zozeer God een levend iemand voor hem was, wel dat die diensten hem iets gaven.
Ik vond het schokkend (opnieuw) te ontdekken hoever God uit de leefwereld van mensen is. God als kracht, dat kan nog net. God als liefdevolle vader, dat kan niet. Je bent best wel sneu als je dat wel zo ziet.
Het was heel boeiend zo'n gesprek mee te maken. Het kan niet anders dan dat je dat boek dan ook koopt, wat we deden. Zo zaten we op de terugweg te lezen. (gelukkig waren er nu wel zitplaatsen, we hadden alleen maar vertraging en moesten via Zwolle reizen, ivm werkzaamheden). Tuurlijk hebben we niet het hele boek kunnen lezen. We werden niet bepaald blij van dat wat we wel lazen. De essentie is er uit verhaald. We merkten op de presentatie al dat mensen helemaal niets meer weten van de bijbel. En daar stiekem een beetje trots op zijn, zo lijkt het.
We kwamen om een uur of elf aan in onze stad. Gelukkig stond mijn fiets nog op de plek waar ik hem achtergelaten had. Tot mijn blijde verrassing.
Het einde van een intensieve, vermoeiende en bijzondere dag. Een dag vol mensen. Mensen die langs elkaar lopen, elkaar niet werkelijk raken.
Het was vroeg opstaan, gister. Om half negen in de trein zitten, en dat op zaterdag. Dat was een beste hobbel.
Na een reis die bijna twee uur duurde en veel korter leek, belandden we op onze bestemming. Het werd een dag genieten! Luisteren en bezig zijn in workshops. Literair lezen van de psalmen,heette de workshop. Heel mooi om meer te weten over verschillende rijmvormen in de psalmen en te luisteren naar een paar psalmen uit psalmen voor nu. Daarna
vliegen als een vogel. Nadenken over welke vogel jij zou willen zijn en waar je dan naar toe zou willen vliegen. Daar ben ik héél goed in, in dat soort dingen....
Heel wat geleerd over adelaaars, waarna we een rondje boekenmarkt maakten. Zeer verleidelijk, al die stapels. Aangezien ik nogal een behulpzaam type ben (als het me uitkomt), wilde ik graag helpen die stapels wat kleiner te maken.
Ach, wat zal ik nog meer vertellen? De uitleg die we kregen bij een aantal schilderijen van Anneke Kaai? Heel erg boeiend, zowel de schilderes als de schilderijen! De onderwerpen van haar schilderijen hebben allemaal te maken met leven met God. Ze heeft o.a. een serie vrouwenportretten gemaakt, daar kregen we uitleg over. Ik ben erg geraakt door haar schilderijen over de psalmen. Hieronder psalm 8.
We mochten de serre van het gebouw nog bewonderen, heerlijk ingericht, tegen kitch aan en toch zo gaaf.
Komt u volgend jaar weer? Een vraag uit het evaluatieformulier.
Als het aan ons ligt: zeker weten.
Een gaaf dagje weg, en dat was het. Graag wil ik deze dag delen met heel veel mensen, maar ook weer niet al te veel, dan hebben we niet zoveel ruimte bij de boekenstands....
Gister 'moest' ik naar Apeldoorn. Een paar weken geleden was ik daar met zusje. Via google kwamen we in een grote handwerkzaak terecht. Ik was op jacht naar materiaal voor een vest. Dat vond ik, al kostte het wat tijd... IJverig ging ik aan het haken en breien, om tot de conclusie te komen dat ik een mouw te kort zou komen aan materiaal. Vandaar dat ik me gister weer in het aardse paradijs voor handwerkers bevond. (deze keer in 10 minuten gelopen!)
Ik had mazzel, vond de goede kleur en niet onbelangrijk: het goede verfbadnummer.
Nu ik toch in deze stad was, besloot ik er maar een dagje shoppen van te maken. Ik liep een leuke winkel binnen (feeën en feesten) en de vriendelijke mevrouw vroeg of ze me kon helpen. Ja, dat kon ze... als ik even gebruik mocht maken van haar toilet. (die van de trein: nee dank je)
Daar ontdekte ik een prachtig gedicht, waar ik nog maar eens over na ga denken. En misschien wel schrijven. Na dit gelukkige oponthoud ging ik weer verder richting 'echte' winkelcentrum.
Onderweg ontmoette ik een minstens zestigjarige vrouwentweeling. Tenminste, ik dacht dat het een tweeling was: twee identiek geklede en op dezelfde manier lopende vrouwen. Tuurlijk zag ik nog veel andere mensen, deze dames trokken mijn aandacht.
Ik kan niet ergens zijn zonder een boekenwinkel te bezoeken, zo ook deze keer. Nog geen remedie tegen mijn boekenkoopverslaving gevonden. Ik voel me soms een junk: durf niet meer iedere keer naar onze plaatselijke winkel te gaan..
Bij een grote drogisterij keten ontdekte ik mijn favoriete dagcème, (die ene die een face-lift overbodig maakt). De crème was nog steeds in de aanbieding, wat me een tientje scheelde. De verkoopster verkondigde blijmoedig dat ik geluk had.
O, dat is dus geluk?
's Avonds was er in onze eigen stad een vrouwenavond, waar Kees Kraayenoord sprak. Hij las 1 Samuël 14, een boeiend verhaal over Saul en Jonathan en zijn wapendrager. Ik wou dat alle bijbelgedeeltes op deze manier in de kerk gelezen werden. Geen kind zou zich meer vervelen. Kees vertelde over de Jonathan methode. Saul bleef onder een granaatappelbooom zitten wachten, Jonathan ging aan de slag. Met een plan dat tamelijk onzinnig leek. Hij nam risico's. Met als vraag naar nu natuurlijk: wanneeer was de laatste keer dat jij een risico nam? Wij gaan zovaak uit van: nee heb je.....
Een droom kun je handen en voeten geven, waarbij Kees een aantal dromers noemde, die heel wat dingen mogelijk gemaakt hadden. Bemoedigend en inspirerend. De valkuil is verder te gaan naar de volgende activiteit en zo'n avond als gelukkige herinnering te bewaren.
Toch ga ik nu naar de volgende activiteit... oma mag naar school, bekijken hoe er over Italië is gewerkt.
Och ja, wat valt hier aan toe te voegen? Mijn oog viel op deze zin, na een heerlijke avond zingen. Sinds september zijn we bezig met het oefenen van een kerstcantate van Dirk Zwart.
Na een werkweek is het heerlijk om te zingen en met iets heel anders bezig te zijn!
Vanmiddag hebben we een eind gelopen. Ik houd wel van de herfst, maar de gedachte dat de winter er achter aan komt deprimeert me. Daar houd ik dus echt helemaal niet van.
In een soort parkje bij ons in de wijk staan bomen met tamme kastanjes. Ieder jaar is er een run op die kastanjes, ze worden met stokken uit de bomen gegooid.
Wij liepen ietsje verder, en ziedaar, een lading kastanjes lag gewoon op de grond. Gewoon even wachten tot de wind ze uit de bomen liet vallen. Dit juweeltje vonden we daar ook. Geen foto van mijn hand deze keer. Ik vind hem zo mooi!
Nu heb ik hier een stapel kastanjes liggen, maar ja, daar kan ik géén jam van maken....
house vs grey's anatomy
Film | persoonlijk
|
28 September 2009 | 16:09:43
Vanavond begint het weer, de zoveelste serie van Grey's anatomy. Geen idee hoeveelste serie het is. Ik volg het niet vanaf het begin, eerlijk gezegd nog maar sinds vorig jaar. In de tijd dat Timon en Elsje hier logeerden, keken Elsje en ik iedere avond. Daarna volgde ik de verdere serie. Op maandagavond niet storen!
Inmiddels ontdekte ik de serie House, zo hier en daar hoorde ik er zeer enthousiaste verhalen over! Afgelopen zomer keek ik seizoen 1 t/m 3. Ik was erg blij dat de uitleentermijn van de bieb in de zomer drie weken was... Nu wacht ik min of meer geduldig op seizoen 4.
Twee series volgen, het moet niet gekker worden....
Ik weet niet welke serie ik leuker vindt. In Grey gaat het voor een heel groot deel over relaties tussen de doktoren en assistenten. Veel relaties met veel gebeurtenissen.
Dan de medische problemen, de meest onvoorstelbare toestanden komen voorbij.. Niet alleen onvoorstelbaar, soms ook totaal onmogelijke toestanden.
En toch hè, zo leuk om te kijken!
House is een arrogante pief, om het netjes te zeggen. Hij gaat niet echt plezierig met mensen om, en weet iedereen om zijn vinger te winden.
In iedere aflevering is één casus, volgende aflevering volgende casus. Dat maakt het wat 'hokkerig'. Er zitten volgens mij wat minder verhaallijnen in. Toch houdt ook deze serie me vast.
En jullie?
Kijk je naar één van deze series en welke vind je het leukst?
We waren al (voor ons doen) vroeg op pad, mooi op tijd reden we Kampen binnen, vonden een plek voor onze auto en ontdekten dat hier voor drie euro een hele dag geparkeerd kon worden! Het was nog angstig rustig in de stad.
De kerk was nog bijna leeg toen wij kwamen en werd ook maar niet echt vol. De hele dag hielden we een beetje een raar gevoel, zo weinig mensen, en die er waren hadden allemaal grijs haar.
Wat hebben we meegemaakt? Een toespraak van iemand die zichzelf nogal geestig vond. Gelukkig hoefde hij de vergadering alleen maar te openen. Daarna een toespraak over eenzaamheid binnen de kerkelijke gemeente. Er trad een cantorij op, héél erg mooi. Helaas, mijn mp3 speler was weer eens leeg, ik kon het niet opnemen.
Na de opening, die in een kerk was, kon je op diverse plaatsen lezingen volgen, of colleges. Dat was heel boeiend. Ik volgde een lezing van Stefan Paas, over (o.a.) de missie van een gemeente. Dat was veel breder dan 'missionair' gemeente zijn, wat wij denken dat missionair is. Mooi om te ontdekken en goed om er nog verder over na te denken.Eén van de dingen die hij noemde was: een missionaire gemeente heeft een fietsenstalling die groter is dan de parkeerplaats. Tja, dat is een kolfje naar mijn hand!
Eén van de charmes van de Schooldagen was zien en gezien worden. Nu er dit keer zo weinig mensen waren, (men denkt 1500 mensen) viel dat onderdeel wat tegen. Ik heb zelfs helemaal niets gekocht, wat voor mij vrij bijzonder is. Ik had zolang nagedacht over welk boek ik wilde kopen, dat de boekenkraam er niet meer stond toen ik uitgedacht was.
Met volle hoofden kwamen we weer thuis. Toch wel blij dat we deze dag meegemaakt hebben! Volgend jaar weer?
Ik was een jaar of
twaalf toen ik voor de eerste keer een schooldag meemaakte. Niet dat ik
daarvoor geen school van binnen had gezien. Ik had met succes de kleuter en lagere school doorlopen. Deze schooldag was anders. Een dag naar Kampen, waar de
theologische hogeschool van “onze” kerken staat. (overigens, tegenwoordig
opgestuwd in de vaart der volkeren en een echte universiteit geworden).
Mijn eerste
schooldag. We gingen met een aantal mensen uit de kerkelijke gemeente, en reden
met een bus naar Kampen. Voordat we de IJsselbrug over reden, begon
een van de passagiers met bevende stem een psalm te zingen.
Dezelfde psalm
zongen we afgelopen zondag in de dienst: 122. Een pelgrimslied. Een topper onder de psalmen: "
Jeruzalem is wel gebouwd, wel saamgevoegd, wie haar aanschouwt, zal haar voor
’s bouwheers kunstwerk groeten." Overigens is dit de tekst uit de psalmberijming van 1773. Op school moesten we elke maandagmorgen een psalmversje opzeggen en ik heb er nog velen in mijn hoofd. (nu dus tamelijk nutteloos, na een proefberijming, nog wat en uiteindelijk onze eigenste psalmberijming).
Kennelijk riep het binnenrijden van Kampen, een gereformeerd bolwerk en in die tijd nog meer dan nu, associaties op met deze psalm.
Deze meneer voelde zich zoals hij dacht dat de Israëlieten zich voelden als zij
Jeruzalem naderden op hun jaarlijkse pelgrimstocht.Een lange vermoeiende tocht.
De schooldag die
ik me herinner werd ervaren als een soort “pelgrimstocht”. Er was een kerkscheuring geweest.
“Wij”, de ene partij, mochten geen gebruik meer maken van kerk gebouwen van de
andere partij. Het leek erop dat deze dag niet door zou kunnen gaan. Op het
laatste moment werden er tenten opgezet. ( bijna in stijl met de Israëlieten)
Grote witte tenten die massaal volstroomden. Toogdag in tenten, werd deze
dag later genoemd. Het was een soort statement: wat er ook gebeurt, wij gaan door! Ik kan me
niet veel meer herinneren van deze dag. Het was een dag met veel toespraken,
veel zingen, dankbaarheid naar God.
De schooldag
bestaat nog steeds. In de afgelopen jaren in allerlei verschillende vormen: met
aparte diensten voor de jeugd, gezinsdiensten, een forum. Wij zijn een paar
jaar geleden nog geweest en vonden het toen niet heel geweldig. Wat ons vooral
opviel was de hoeveelheid mensen, of meer de hoeveelminder mensen. Was het ‘
vroeger’ dringen in de straten, erg op tijd zijn om een zitplek te veroveren,
nu was het zoveel rustiger.
Morgen gaan we
weer. De prediker zei al: alles wat nieuw is, is al een keer geweest. Zo ook
hier, het wordt een programma als vanouds, met toespraken en zingen. Er worden colleges gegeven,door diverse hoogleraren en studenten.
Ik ga vanavond eens goed bekijken wat er is en alvast mijn keuze maken.
O Jezus Christus, zachtmoedig en nederig van hart
Hoor mij aan
Bevrijd mij, Jezus...
Van het verlangen geliefd te worden;
Van het verlangen verheerlijkt te worden;
Van het verlangen geëerd te worden;
Van het verlangen geprezen te worden;
Van het verlangen verkoren te worden boven anderen;
Van het verlangen geraadpleegd te worden;
Vna het verlangen goedgekeurd te worden;
Van de angst vernederd te worden;
Van de angst een berisping te ondergaan;
Van de angst vergeten te worden;
Van de angst uitgelachen te worden;
Van de angst onrechtvaardig behandeld te worden;
Van de angst verdacht te worden.
En Jezus, verleen mij de genade om te verlangen
Dat men anderen meer liefheeft dan mij,
Dat men anderen meer waardeert dan mij,
Dat anderen meer aanzien in de wereld zullen genieten dan ik,
Dat anderen gekozen worden, en ik opzij gezet,
Dat anderen geprezen worden en ik onopgemerkt blijf,
Dat men te allen tijd aan anderen de voorkeur geeft,
Dat anderen heiliger mogen worden dan ik,
Als ik maar zo heilig word als nodig is.
Dit gebed vond ik op deze site. Op de new-wine conferentie sprak de maker van deze site ons aan, met vragen met betrekking tot haar promotie studie.
Enthousiaste vrouw, enthousiaste site!
Dit gebed sprak me bijzonder aan en ik plaats het hier met toestemming.
Vanmorgen las ik in het ND een verhaal over deze artiest. Nooit van gehoord, eerlijk gezegd. Deze muziek is bij de film "Fireproof" gebruikt, een film die ik niet gezien heb, wel wat over gelezen.
Gauw even op you-tube gezocht en deze gevonden. Ik denk niet dat dit in mijn top tien van muziek terechtkomt. Ik zit een beetje tegen de tekst aan te hikken. Ik zal wachten... geduldig wachten... niet echt mijn sterkste kant, heb ik al zoveel keren gemerkt. Vooruit dan maar, als "reminder" voor mijzelf, en voor wie weet nog meer.....
Allereerst een tas waar ik mijn spullen in kan stoppen. Dan nog een aantal lege flessen en potten. Vervolgens een tas met plastic afval. Sinds kort zamelt onze gemeente plastic in. Op diverse plaatsen in de stad staan de grote oranje bakken. Ik vind het op zich positief plastic te bewaren en niet in de afvalbak te doen. Als je terugkijkt is het een golfbeweging: ik kan me de zinken afvalemmers (ton) herinneren, die één à twee keer per week geleegd werden. Ik heb er nu eentje in de tuin als bloembak.
Daarna de grijze plastic zakken en nu de kliko. Wat een enorme hoeveelheid afval produceer je in een week. Al die verpakkingen, vooral al dat plastic. Mooi dat het nu zo kan en weer gebruikt kan worden. Tegelijk: wat een heen en weer gesleep, van winkel naar huis en weer terug naar het winkelcentrum. Eigenlijk best vermoeiend!
Afgelopen week lazen we iets uit Prediker: 'alle rivieren stromen naar de zee, toch raakt de zee niet vol'. Het schijnt dat er driehonderdmiljoen liter water per seconde (!!) via rivieren in de oceanen terechtkomt. De oceanen stromen niet vol, omdat eenzelfde hoeveelheid water verdampt en uiteindelijk als wolken verder gaat en weer op aarde terechtkomt als regen/ sneeuw en wat God verder bedenkt. Op deze manier kan het leven op aarde blijven bestaan, door Gods zorgen.
Eerlijk gezegd word ik weleens moe van de hele maalstroom die het leven soms is.
Gisteren was het weer tijd voor de jaarlijkse risicoinventarisatie door het gastouderburo. Opnieuw werd een lange lijst vragen afgewerkt. Deze keer digitaal. Zit je naar zo'n lange lijst vragen te kijken en ontdek je in zo'n programma nog allerlei taalfouten, arggggg. Dat snap ik dan weer niet!
Maar goed, ik 'scoorde' aardig goed deze keer. Waren er vorig jaar nog wel wat verbeterpuntjes, deze keer niet. Het enige punt waar nog verandering in kon worden gebracht was het installeren van rookmelders en het maken van een vluchtplan...
Een vluchtplan voor een huis.. aan de ene kant, na de afschuwelijke brand in Kampen misschien geen verkeerd idee, anderzijds, hoever ga je?
En die rookmelders? Ze zijn er wel maar hangen nog niet.
Daarna ontdekte ik dat dat laatste bij ons ook het geval is. Hoezo familie?
Ik zal nog een beetje reklame maken voor dit gastouderburo. Al doe ik misschien een beetje flauw over die risicoinventarisatie, verder bevalt dit buro me helemaal prima. Punctueel en met aandacht voor gastouders en vraagouders. Attent bij bijzondere dagen.
Zo kreeg ik deze kop en schotel, nog voor mijn verjaardag.
Het bijzondere is dat deze speciaal voor mij gemaakt is, aan de hand van een foto.De tekst is niet zo goed leesbaar, er staat: ik vermag alle dingen in Hem die mij kracht geeft, Filipenzen 4 vers 13. Het blijft een bijzonder hoofdstuk, dat Filipenzen 4!
Er is een atelier waar ze dit serviesgoed maken. Er is een collectie en je kunt op bestelling laten maken. Meer info is hier te vinden. Zeer de moeite waard!
Kan ik
vertellen dat ik vanmorgen de raamkozijnen en randjes rond de spiegel in de
badkamer, geschuurd en geverfd heb. Ik ben
nog niet helemaal tevreden, op sommige plekken is de vorige kleur zichtbaar, op
andere zakt de verf naar beneden….
Zo zijn
we nog bezig in de badkamer, hèt projekt van deze zomer. Die verbouwing, die we
heerlijk konden gebruiken als argument om niet op vakantie te gaan, immers,
geld en tijd zijn slechts één keer te besteden.
Het scheelde weer een jaar verantwoording afleggen waarom we niet zo van
vakantie houden. (voor zover we dat voor onszelf helemaal helder hebben).
Maar
goed, op deze memorabele dag, immers, oudste vogel en echtgenote zijn 10 jaar getrouwd, heb ik een deel
van het verfwerk gedaan. Nu moet er nog gesausd worden, dat gaat geliefde doen. Daarna kan het badmeubel in elkaar gezet
worden, ook geen taak voor mij. Ik vrees dat mijn taak vervolgens is het geheel
in en van de badkamer te poetsen. Als ik dit dan klaar heb, mag ik fijn weer
iets kopen, wat te denken van mandjes in een leuke kleur waar dan al mijn
toiletspullen in passen? Wat dan òf veel mandjes of toch een grote mand gaat
worden, denk ik. Och, zo houd ik mezelf bezig en lever zo een aandeel aan het
instandhouden van onze economie.
Het zal inmiddels niet onbekend zijn dat ik erg veel van boeken houd. Soms houd ik nog meer van boeken kopen dan van ze te lezen... Afgelopen jaren ben ik een paar keer naar Zwolle geweest als daar ergens in september in de IJsselhallen 'de lees en luisterdag' was. Dat was smullen om daar te kijken en te snuffelen tussen heel erg veel nieuwe en soms ook oude boeken.
Met ingang van dit jaar is dit feestje in deze uitvoering afgeschaft.
leven op aarde doe je maar één keerleven is kwetsbaarleven doe je vanuit je hartleven is uniekleven is een kostbaar geschenkleven is goudleven doe je liever niet alleenleven is delenleven vraagt iets van jezelfleven is lef!
Ik ben onderweg naar huis. Nog twee kilometer dan ben ik er. Ik heb het warm, de zon brandt, ook al is het eind augustus en liggen de eerste eikels en kastanjes al op de straat.
Ik verheug me op een glas koude limonade, op mijn terras. Ik wil nog eens uitgebreid mijn aanwinsten bewonderen.Ik heb m'n slag geslagen in de boekenwinkel die uitverkoop houdt. Ik ben blij met m'n boeken!
M'n gedachten fladderen van het ene onderwerp naar het andere. Vogeltjes de deur uit laten vliegen is prima, vogeltjes loslaten is iets heel anders. Zorgen overgeven aan de grote Zorgdrager is wéér iets heel anders.
'Mevrouw, wilt u een kastanje hebben?'
Twee stralenden ogen kijken me aan. Blond haar, bruine benen, blote tenen.
'Ik heb kastanjes gevonden, wilt u er een?' klinkt het nogmaals.
'Wil je er zelf niet meespelen?' vraag ik.
'Ja, dat doe ik ook wel, maar er zijn er zoveel'
We praten wat over wat je allemaal met kastanjes kunt doen. Hij wil ze in zijn tuin planten, een boom lijkt hem wel wat. Hij weet ook dat je er dieren van kunt maken, spinnen bijvoorbeeld.
Een langharige blonde schone komt ons gezelschap houden.
'Hij heet Luc en ik heet Iris', zegt ze. 'En ik ben vier en hij is zes en Amber is er ook nog'.
Hmm.. is mijn nieuwsgierigheid zo zichtbaar?
Zorgvuldig bekijkt Luc zijn kastanjeverzameling. Hij zoekt de grootste voor me uit en poetst die nog even langs z'n mouw. 'Alstublieft'.
Ik bewonder dit mooie exemplaar, zie dat de andere in zijn broekzak verdwijnen. De uitgifte is kennelijk alweer voorbij.
Met tranen in mijn ogen stap ik weer op mijn fiets, op weg naar huis......
Vandaag wil ik voor de verandering een boek aanbevelen. Ik las in het febuarinummer van het blad Psychologie een artikel over dit boek, dat sprak me erg aan. Het leverde herkenning op. Ik heb het boek eerst maar via de bieb gelezen en vervolgens toch maar aangeschaft, het paste nog net in de kast. Inmiddels heb ik het in een ruk uitgelezen.
Ik heb het over dit boek:
Sue Johnson is de bedenker van Emotionally Focused Therapy (emotiegerichte therapie), EFT.
Zij stelt dat mensen behoefte hebben aan veilige emotionele verbondenheid, tussen volwassenen onderling, zoals kinderen veilig moeten hechten met betrouwbare volwassenen, om gezond op te kunnen groeien.
Veel conflicten binnen een huwelijk gaan niet over macht, of geld of wat ook. Er ligt (vaak) een laag onder, de vraag of je veilig bent bij elkaar. Zij werkt deze theorie uit in dit boek. Het geeft aanwijzingen om er zelf mee aan de slag te gaan. Zoals de omslag al vermeldt: zeven gesprekken voor een hechte(re) en veilige relatie.Die gesprekken willen een speciale vorm van emotionele ontvankelijkheid bevorderen, die de sleutel is tot duurzame liefde tussen geliefden) De hoofdbestanddelen zijn:
toegankelijkheid: kan ik je bereiken?
ontvankelijkheid: kan ik erop vertrouwen dat je je emotioneel voor me openstelt?
betrokkenheid: weet ik dat je me in mijn waarde laat en dicht bij me blijft?
Oftewel een TOB gesprek.
Dit wordt aan de hand van voorbeeldgesprekken uitgewerkt, op een heel prettig leesbare en ook herkenbare manier.
Zeer de moeite waard en goed om in je eigen relatie mee bezig te gaan. (al staat dit bij ons nog op de lijst goede voornemens)
Op de new-wine conferentie gaven twee echtparen een work-shop over dit boek. Het was een heel boeiende middag! De echtparen (alle vier in de hulpverlening werkzaam) lieten zien wat het boek inhoudt en wat de betekenis is van de gesprekken. Het was voor ons een soort illustratie bij dit boek.
Het leuke van zo'n workshop is dat het heel veel herkenning opriep, gegrinnik en o-ja, alom.
We werden nog aan het werk gezet: aan de hand van lijstjes met gevoelens en soorten reacties mochten we samen in gesprek gaan: hoe reageer je op dingen? Wat gebeurt er tussen jullie als je zo reageert? Gaaf om zo mee bezig te zijn!
Hier een site waar je ALLES over dit onderwerp kunt vinden, inclusief hulpverleners die zich vooral met deze methode/ therapie/ ..... bezighouden.
Vorige week kregen mijn geliefde en ik allebei post van "onze" vakbond. Altijd leuk om post te ontvangen..Ik was benieuwd naar de inhoud. Deze keer geen verzoek om verhoging van de contributie of een nieuwe cao. Ik zou niet weten onder welke cao ik momenteel val.
Het was een uitnodiging voor een eindemiddagmeeting. Voor senioren!!!
(senioren? wie zijn dat?)
We mogen meedoen aan twee workshops, eentje over ouder worden en werken en over ouder worden en zorg....
Tja....
Dan vakantie: een enthousiaste advertentie probeerde ons nog voor een nazomervakantie te strikken op een camping in onze provincie. Gezellige weken met uitstapjes, crea, jeu de boules, fietstochten, ochtendwandeling en 's avonds koffie en koek. (niet eens een internetcafé?!)
O ja, ook binnen onze kerkelijke gemeente worden er middagen georganiseerd voor "onze" leeftijdsgroep. Gezellig samenzijn en ontmoeting.
Waarom lokt ons dit toch helemaal niet? Moet ik er niet aan denken om al die grijze of geverfde hoofden te ontmoeten? Of nadenken over ouder worden en zorg? Ik maak dankbaar gebruik van leeftijds gerelateerde bevolkingsonderzoeken, maar verder?
Zit ik nog in de ontkenningsfase, wil ik niet erkennen dat ik ouder word? Ga ik van de vogelzorgafase over naar de struisvogelfase?
Och laat maar, het maakt me niet uit wat het is, duidelijk is wel dat ik hier nog geen zin in heb!
Deze aap heeft al een lang en zwaar leven achter de rug....
Hij is al jaren lid van ons gezin, we weten niet meer hoe lang... Heeft al vele reizen gemaakt, is naar Schotland geweest, naar Londen, een paar keer naar het Flevofestival. Als ik eerlijk ben heeft deze aap meer landen gezien dan ikzelf. De aap is dan ook niet van mij maar van het jongste vogeltje. De aap heeft een leven achter de rug dat veel sporen achtergelaten heeft.
Tijd voor een make-over, om het maar weer in goed nederlands te zeggen. Ik heb er hard aan gewerkt en ben er lang mee bezig geweest. Eigenlijk had ik er niet zo heel veel zin in. Het was niet zomaar dat dit nu moest gebeuren...
Gisteravond hebben geliefde en ik de aap en eigenaar verhuisd naar hun nieuwe woonplaats.Vorige week waren de meeste spullen al verhuisd...
Gister de laatste zaken en vogel zelf. Vogeltje is uitgevlogen en deze keer definitief. Hij heeft een nieuwe bestemming gevonden. Eén waar hij hard mag en moet werken, die hem naar zijn droom moet leiden.
Het nest hier is leeg. Deze moedervogel is klaar met moederen. Of in ieder geval met opvoeden. (hm, dat was ik natuurlijk al een aantal jaren, een 24-jarige voed je niet meer op, hoogstens bij).
Het is goed zo, zegt mijn verstand. We hebben toch altijd gezegd dat de uiterste houdbaarheidsdatum voor thuiswonen het 25e levensjaar is? Bovendien, zegt Prediker al niet dat overal een tijd voor is?
Het is nu weer de tijd om samen te zijn. Een goed samenzijn, waar we naar uitzien.
En ik kan me verheugen op minder was, minder strijk, mijn eigen muziek weer horen, veel minder boodschappen doen, minder rondslingerende troep, waarvan ik zo vaak dacht dat ik het zelf maar moest opruimen...
Maar ook: geen gekke stunten meer, geen kritische geluiden over van alles en nog wat, geluiden die ons best vaak aan het nadenken zetten..
Och, ik mag vandaag toch best (een beetje) verdrietig zijn?
Met spierpijn in mijn armen zit ik achter mijn laptopje. Het is geen gevolg van een plotselinge aanval van fitness of huishouden. Wel van een gaaf dagje Overijssel. Gister zo ongeveer de hele provincie doorkruist. Eerst naar Giethoorn, waar we afgesproken hadden als ontmoetingsplaats met vrienden. Een dagje kanoën en fluisterboot varen. Weer veel geleerd. Wie wist er dat er wel duizend bootjes in Giethoorn varen? En dat het meer waar we op waren slechts maximaal anderhalve meter diep is? (waarom vaar je daar dan eigenlijk op?) Ik had heel wat aanvaringen, richting vinden en houden blijft lastig!. Ik voelde me bijna zelf een toeristische attractie.
Midden op het meer lag een bootje waar ijs verkocht werd. Twee jongens van een jaar of twaalf verdienden zo hun vakantiegeld .Goedgebekt: nee mevrouw, niks is uitverkocht, als antwoord op mijn bestelling van niks... Languit ijs etend lagen ze op hun bootje, niet merkend dat hun parasol verdween...
Zo aten we eerst een ijsje en met voldoende energie vaarden we verder, met z'n allen over het meer, in alle kleine slootjes en grachtjes.Met veel plezier!
Wij zaten samen in een bootje, een goeie huwelijkstest.... we haalden die test met gemak... vonden wijzelf. En wie kan daar het best over oordelen dan wijzelf?
Na dit feestje reden we weer een eind verder in onze mooie provincie, op naar de camping van onze vrienden. Vol verbazing vroeg Marleen, (4jaar) aan ons waarom we meegingen naar hun caravan. Om koffie te drinken, was mijn antwoord. "Hebben jullie dan zelf geen koffie?", zat ze zich af te vragen, heel zorgzaam. Och, zo erg was het nog niet met ons gesteld.
's Avonds nog een etentje in de wereldkaart maakte de dag compleet.
Och, zo erg is die spierpijn niet, een herinnering aan een fijne dag!
Een mooie dag, zonnig en warm weer. Een dag die uitnodigt tot buitenactiviteiten. We maken gebruik van die uitnodiging, vriendin M. en ik. We staan aan de rand van een natuurgebied.
We hebben al een route door het mooie gebied gelopen en checken onze benen of ze nog een afstand aankunnen. Ik weet het nog niet zeker. Vriendin wel. Zij loopt met gemak veertig kilometer. Iets wat me niet zo zal lukken, denk ik.
We staan met één been op het fietspad. In de verte horen we ze aankomen. Ting ting...
opzij, maak plaats, we komen eraan en hebben voorrang..
Het dringt niet helemaal tot onze hersens door, dat dàt de bedoeling is. We kijken even op uit ons overleg.We zien twee identieke helmen, t-shirts, strakke lijven en dit alles op een paar hippe racefietsen.
Ting ting...
we kijken elkaar aan.
Ting ting....
Kennelijk is het de bedoeling dat we het fietspad helemaal verlaten. De fietsers zijn op vijf meter afstand.
Ting....
Door ons geflankeerd passeren de fietsers. Een man en een vrouw, niet heel jong meer.
"Tjonge tjonge", klinkt het verontwaardigd uit hun mond.
"Wat fijn dat u zo'n goede bel heeft", complimenteer ik hen.
Zoeffffff
Ik hoor haar zeggen: "Wat een reactie, hoor je dat? Een goede bel!".
Ze zijn een perfect team, dat hoor ik aan zijn reactie: "WAT EEN TRUT!!!!".
Beide uitspraken kloppen niet. Niet naar Nijmegen geweest omdat ik gister mijn ogen niet open kon houden na een doorwaakte nacht. (zonder aanwijsbare reden). Best balen als je iets leuks van plan bent te doen en je voelt je er vervolgens te moe voor...
Vaak spreek ik iets af onder jacobitische voorwaarde... deze keer niet zo heel erg bij stil gestaan...
Nadat ik toch nog wat bijgeslapen had, besloten we om hier in de omgeving een wandeltocht te gaan doen. Opnieuw ontdekten we dat er veel te zien is in onze omgeving.
Allereerst natuurlijk dit, geweldig natuurlijk om dat hier in de buurt te ontdekken.
Onze wandeling voerde ons door weilanden, ik vond het even eng, zo langs die grote koeien.. Ze bleven rustig liggen, geen enkele belangstelling voor tweebenige wezens.
Dan de paarden, zij kwamen gelijk aangelopen, op zoek naar.....??
Ik had een boekje met de routebeschrijving en de route wordt aangegeven door middel van paaltjes. Dat niet altijd alles is zoals het lijkt, bleek bij dit hekje.. wij maar denken dat dit betekent dat je hier niet in mag, een nadere inspectie leerde ons dat dit juist bedoeld was als trapje. Heel erg handig.
We wandelden ruim een uur, de kortste wandeling. Zeker de moeite waard om nog een langere wandeling uit te proberen. Stiewelpaden heten ze. Laarzenpaden, ze doen hun naam wel eer aan.
Wat johannes ermee te maken heeft? Daar begonnen we onze wandeling.
Half Nederland is op vakantie, zo lijkt het. De andere helft is aan het bbq-en bij de buren, zo lijkt het.... wij doen noch het een noch het ander.We houden niet zo heel erg van op vakantie gaan, we houden in ieder geval al helemaal niet van kamperen.
We hebben nu wel vakantie, blijven thuis en gaan af en toe weg. Zo waren we in het weekend een paar dagen te gast bij New-wine.
Heel gave dagen, niet in het minst door de gezelligheid bij vrienden! En het goede bed en ontbijt bij zusje en echtgenoot. (nogmaals bedankt!)
Dagen waarin we heel veel hoorden en heel veel mee naar huis namen om nog eens te herkauwen. Waarschijnlijk meer blogvoer.
Morgen gaan we wandelen in het schone land bij Nijmegen met andere zus en zwager.
Vervolgens liggen er nog wat plannen op de plank.
Ik denk dat het hier voorlopig even erg rustig blijft. Bloggen is en blijft erg leuk, een pauze is niet verkeerd. Een goede tijd allemaal!
waren eerder rijp dan de appels aan onze boompjes.
Maandag kreeg ik kilo's pruimen van onze buurman. Van die lekkere donkere.Daar moest wat mee gedaan worden, dacht ik.
Ooit had ik pruimenjam gemaakt die erg lekker was, dus ik ploegde mijn map met recepten door. Gelijk maar opruiming gehouden en alle recepten weggegooid die ik toch niet ga maken.
En het jamrecept gevonden.
Vervolgens kwam ik tot de ontdekking dat alle lege potjes in de glascontainer waren beland. Zo belandde ik bij de Blokker voor de aanschaf van een flink aantal 'weckpotjes'. Nostalgische gedachten kwamen boven.
Inmiddels heb ik een leuke voorraad jam. Behalve jam is chutney ook niet te versmaden.
"Even" googlen leverde ook daar een recept voor. Vanmorgen daar maar eens mee bezig geweest.
Nu heb ik heel erg vieze handen, veel was, moeie voeten,
en vier potten chutney, vijf potten jam en nog een schaal gelei.
Tja, het kost even wat moeite, maar dan heb je ook wat.
Dit lied, our God is an awsome God, zongen we vanmiddag op de dankdienst van Sonrise. Onze God is een machtige God! Over die machtige God werd verteld op de sportvelden in de afgelopen week.
Nu is het alweer voorbij, morgen nog een "velddienst", daarna gaan de sporters weer naar hun eigen huis. Ons huis wordt weer leger, mijn wasmachine draait weer minder vaak. Na een dag intensief sporten moeten de shirtjes echt wel in de was. Het was gezellig en goed, gasten te hebben. Het was een mooie dienst vanmiddag, we hoorden indrukwekkende verhalen. Wat is er veel leed, (vooral) ook bij kinderen, gebroken gezinnen, geen zin en doel voor je leven zien.
Wat triest. We hebben gebeden dat dat wat er gezaaid is, mag groeien!
Nu ontdekte ik op youtube nog een ander filmpje.... de "zegening" van de sporters in de startdienst. Dat filmpje moet ook nog even geplaatst worden! (het andere filmpje, met het lied verdween daardoor, deze vind ik mooier!)
Twee jaar geleden begon ik dit weblog. Totaal niet wetend waar ik aan begon. Ik las wel wat blogs, had wel een voorbeeld. Maar toch.... het was best lastig om alles te ontdekken en nog steeds denk ik weleens, ik zou nog ... met m'n blog willen.
Twee jaar verder vind ik het nog steeds heel leuk om mee bezig te zijn. Al heb ik af en toe ook wel twijfels. Waarom ben ik hier mee bezig en wat wil ik? Nu in de zomer zijn er zoveel andere dingen ook erg leuk. Maar goed, ik heb besloten om door te gaan. En zal jullie de laatste grap van Mart even vertellen.
Mart is een enorme dromer... maar ook een grappenmaker.
Terwijl hij aan zijn ontbijt zit, kijkt hij me ineens aan en zegt al giechelend: "oma, jij hebt een snavel!"
Ik vraag: 'waar zit die snavel dan?'
"Aan de rechterkant", is het antwoord dat volgt....
Hij stopt een hap brood in zijn mond en gaat over tot de orde van de dag, een oma met een snavel, logisch toch?
Dit was weer zo'n week die voorbij vloog en vol was met gebeurtenissen. Kleine dingen die het wereldtoneel niet zullen veranderen. Die mijn eigen wereldje niet omver zullen gooien. Die bij elkaar wel een gevoel van vreugde geven.
Zo moest ik voor de jaarlijkse controle naar de oogarts. Dan is het super te horen dat de uitslagen heel goed waren, beter dan ze ooit waren! Ik ben zo blij dat we in een land wonen waar goede oogartsen en medicijnen zijn! Onlangs las ik dat er een collecte voor onderzoek naar blindheid gehouden gaat worden, (bijna) overweeg ik daaraan mee te doen!
Ik realiseerde me dat er stichtingen zijn die heel goed werk doen in het buitenland, om blindheid te voorkomen. Toch maar eens die site goed bekijken...
We gingen nog naar een film in ons geliefde filmhuis. Daar waren wel 25 kijkers..
We zagen Gran Torino. Wij waren onder de indruk van deze film, de recencent iets minder.
Deze week maakte ik een schrijfwandeling, nog een kadootje voor mijn verjaardag. Samen met vriendin stapten we in de trein. Dat in de trein stappen klinkt erg simpel.
Voordat we zover waren, leerden we hoe we onze fietsen moesten parkeren in een stalling waar je alleen met je chipknip kunt betalen. Chipknip?
Voordat in ons hoofd doordrong hoe het allemaal moest waren we een tijdje verder. Zodat we nog net onze trein haalden. En kijk, onze kaartjes hadden we via internet besteld, dat was dan wel weer een eitje!
Op onze plaats van bestemming aangekomen werd ik getrakteerd op koffie en gebak. Nadat we bijgepraat hadden gingen we aan het "werk". Een opdracht om iets te schrijven over een wachtkamer. Bedenk de personen, bedenk hun verhaal.
Voor we het doorhadden, waren we een uur verder! Doordat we erg lang op ons broodje moesten wachten lukte het ons niet alle opdrachten uit te werken. Thuis verder werken aan deze opdrachten, dat viel niet zo mee. Oftewel, dat raakt dan weer in het vergeetboek.
Het leuke van deze dag was dat ik weer merkte dat het gaaf is met pen en papier bezig te zijn. Dat ik dat (weer) meer wil. Zonder dat ik ambities heb tot.... maar gewoon lekker schrijven.
Zo gingen de dagen voorbij. Dagen met en zonder live-contacten. Goede dagen.
Een dagje zorgen voor, zat nog in het pakket, evenals een middagje oppassen hier. Beide waren gezellig!
Tenslotte maakten we de startdienst van het Sonrise projekt mee.Een heel gave dienst! Ik hoop daar nog iets meer over te schrijven.
We zijn weer gastgezin en maken op deze manier het een en ander van dit gebeuren mee. Morgen de uitzenddienst vanuit de gemeente, maandag begint het "echte werk".
En zo was deze week. Een mooie, gevulde week. Weer een week opgeschoven in de richting van de komst van de Here Jezus!
Voor iedereen die moe is, geen zin heeft, alweer baalt van de regen (ik hoor bij de laatste categorie), even wil (glim)lachen, aan vakantie toe is, enzoverder.....
Deze kwam ik tegen,( en kreeg ik ook nog toegestuurd) op zoek naar de complete tekst van de quote van eergisteren.
verblijdt u in de Here te allen tijde, Filipenzen vier vers vier.
altijd blij zijn, wie kan dat?
altijd met een big smile rondlopen, is dat wat God graag wil? Van die happy clappy mensen?
geloven, dat is toch ernstig?
we moeten toch altijd diep onder de indruk zijn van onze zonden,
diep onder de indruk van Gods genade?
maar dat is toch ernstig en niet blij?
waarom staat dat dan zo in de bijbel?
er staat in de bijbel dat de Here Jezus zich door de Heilige Geest verblijdde. ( lucas 10:21)
de Here Jezus weet zich geliefd door zijn Vader, Hij weet dat zijn Vader zich in Hem verheugt.
deze vreugde wil Hij doorgeven aan zijn leerlingen!
Een blijdschap die niet afhankelijk is van onze levensomstandigheden!
Ik merk dat ik vaak blij ben als ik fijne dingen meemaak, of, meer banaal, leuke dingen kan kopen...
Ten diepste is dat geen echte blijdschap... maar blijdschap op de korte termijn.
Blijdschap die snel vervaagt.
Die dan opnieuw gevoed moet worden door.... de volgende kick?
Uiteindelijk kom ik dan tot de conclusie dat het gaat om de vreugde in Christus. Het gaat om hemelse blijdschap in de Heer. Geen blijdschap zonder meer, maar blijdschap in de Heer.
Iets om toch weer bij stil te staan.
Gelijk opgezocht, natuurlijk! Het was een hernieuwde kennismaking met een artiest die al jaren beroemd is, en nu op 75-jarige leeftijd nog steeds concerten geeft. Bewonderenswaardig!
Het boek bestaat uit zeven gesprekken voor een hechte(re) en veilige relatie. Ik vind het heel boeiend om te lezen, niet alleen boeiend, dat is zo'n lekkere veilige kreet.
Het levert herkenning op, o ja... zo is het, dit leer ik hiervan! Per slot van rekening is een mens nooit te oud om te leren, en per slot van rekening is het vandaag onze trouwdag... een dag die nog steeds met veel plezier en liefde gevierd kan en mag worden....
Overigens valt er deze keer nog wel meer te lezen....
tja........ ook vandaag maar een foto van iemand op de helft van zijn huidige leeftijd.. (overigens:op mijn foto was ik niet de helft van 55, ik was daar 19)
Sinds vandaag is mijn geliefde weer een jaar ouder dan ik ben. Nu dus een foto van hem, en wel op verzoek.
Uit de tijd dat fotografie mijn hobby nog was......
Tot nu toe was het een gezellige dag, en wie weet wat de avond nog brengt.... In ieder geval voor jou, nu ook maar even op het wereldwijde web: van harte, uit de grond van mijn hart!
nog een klein uurtje.... en dan is ze jarig!! 5en50 jaar!
Op reis van A naar B zit er weer een jaar op en dat mag ze Deo Volente morgen vieren!
Aangezien ze te bescheiden is om dat zelf rond te bazuinen, heb ik mezelf weer eens opgedrongen als gastschrijver.
Ik vind dat een extra eer omdat ik tevens haar nieuwe layout mag aankondigen!!
Zoals jullie zien een gerestylde Margeke.punt.nl. Ik voel me extra vereerd omdat ze ook weer een foto van mij gebruikt als kopfoto.
Zelf verandert Margeke ook van layout. Om jullie een beeld te geven van haar layout op ongeveer halverweg de reis die ze nu heeft gemaakt, bijgaand een foto van toen. Je kunt je voorstellen waarom ik portretfotografie als hobby heb ;-) Maar alle gekheid op een stokje, ik ben trots op mijn weblogwijf! En dat mogen jullie weten!
Ik hoop dat jullie haar komende reisjaar ook weer zullen genieten van de heerlijk maffe combinatie van ernstige beschouwingen, filmrecensies, hagelslag, luchtige bespiegelingen, protestblogs, avonturen met de kleinzoons en vogeltjes, haar geloofszieleroerselen, haar kerkstrijd, belevenissen over heel gewone dingen die daardoor ongewoon worden, leesbelevenissen, etc.
Margeke, veel inspiratie gewenst in het nieuwe jaar en ik ben benieuwd wat je van de "hippe" fietstas vindt die ik je straks ga geven (ook al wilde je die zelf uitzoeken...) Kus, je geliefde.
dit is het logo van Gevangenenzorg Nederland. Hadden jullie al gedacht natuurlijk. Het "sprietje" stelt het geknakte riet voor, uit Jesaja 42 vers 3:
Het geknakte riet breekt hij niet af,
de kwijnende vlam zal hij niet doven.
Het recht zal hij zuiver doen kennen.
Afgelopen zaterdag en de zaterdag ervoor had ik een trainingsdag van deze vereniging. Ik had me onlangs opgegeven als vrijwilliger. Het waren leuke en leerzame dagen. De eerste dag vooral theorie, de tweede dag vooral rollenspellen. Ik zat helemaal in mijn rol... en was niet van mijn stoel te krijgen..
Vrijwilligers gaan op bezoek in gevangenissen, huizen van bewaring, en ook bij familieleden van gedetineerden. Intensief werk dus, waarvoor een training bepaald geen overbodige luxe is.Op de eerste trainingsdag kwam de vraag aan de orde waarom je dit werk wilt gaan doen. Iemand zei: Jezus bracht het evangelie. Dat is niet alleen vergeving van zonden. De lijn naar God toe die hersteld is. De verticale lijn. Er is net zo goed een horizontale lijn. Gerechtigheid voor mensen onderling. Het koninkrijk van God laat zich zien in herstelde verhoudingen, in omzien naar elkaar.
Dit waren niet mijn woorden.. ze spraken me wel enorm aan. Een soort practisch vervolg op voorgaande blogjes...
Vanmorgen werd ik gebeld. Ik mag al aan de slag, wat wel heel snel is!
Graag wil ik dit belangrijke werk onder jullie aandacht brengen, en vragen of je ervoor wilt bidden. Geld geven mag ook overigens...
Voor meer info zie: www.Gevangenenzorg.nl
Uiteraard gaat al dit werk onder geheimhouding. Meer blogjes zal ik er dan ook niet aan wijden!
