Er was eens
een vogel die een droom voor de toekomst had. Hij zette alles op alles om die droom werkelijkheid te laten worden. Nog jaren van hard werken
lagen in het vooruitzicht. Dat was geen probleem, als die droom maar bereikt
zou worden. Na korte tijd bleek de droom niet haalbaar. Uiteengespat.
Toen volgde een tijd van heroriënteren. Die tijd duurde niet zo lang, de
volgende stap lag min of meer voor de hand. Een baan zoeken in het vakgebied
waarin hij vorig jaar afgestudeerd is.
Er werd veel
gesurfd op internet. Gebeld, gemaild, de TNT ingeschakeld voor het betere
bezorgwerk. Afwijzingen volgden. Och, de eersten zijn geen ramp.
Nu, een paar
maanden later wordt het steeds vervelender.
Vooral omdat
de reden van afwijzing nogal eens het gebrek aan werkervaring is.
Helemaal
niet vreemd natuurlijk dat je geen werkervaring hebt als je vorig jaar
afgestudeerd bent.
Bovendien
leesbaar op een cv. Fijn om iemand dan uit te nodigen voor een
sollicitatiegesprek en hoop voor de toekomst te geven.
Om vervolgens te melden dat je geen werkervaring hebt en dus niet
aangenomen wordt.
Hoe
kortzichtig kun je zijn? Gun iemand een baan en dan vooral deze vogel!
Dit was weer zo'n week waarin van alles gebeurt en waarin uiteindelijk alles zo z'n gangetje gaat. De week van verkiezingen, waarin we opnieuw twee zetels kregen. Minder dan waarop gehoopt. Procentueel meer stemmen, in aantal minder. Het is nog niet zo makkelijk te achterhalen waardoor dat komt. Ook wij hebben lokale partijen, die zijn niet veel groter geworden dan ze waren. D66 was ook in onze stad de grote winnaar.
Hoe we als CU verder gaan, en wat ik er verder nog in kan doen en zijn, geen idee.
Dat is niet wat me momenteel het meest bezighoudt. Ik ben meer bezig met mijn werk en alles daar omheen. Zoals bijvoorbeeld een cursus die ik ervoor volg. Waar ik nog een paar hoofdstukken voor moet/mag lezen.
In de afgelopen week heb ik een paar kennismakingsbezoeken afgelegd. Volgende week begint dan het 'echte' werk. Ik zie er naar uit en tegen op. Tegen op in de zin van: spannend!
Nog niet zo lang geleden dacht ik dat mijn leven een beetje voortkabbelde. Intussen voelt het of ik in een behoorlijke stroomversnelling verzeild ben geraakt. Het lijkt me het beste met de stroom mee te gaan!
Zien jullie stroomversnellingen in jullie leven of kabbelt het?
Vandaag was de dag dat er stemmen "geronseld" moesten worden. Er was een verkiezingsmarkt in de bibliotheek, overal in de stad werd gefolderd. Om te laten zien dat ik een zeer gemotiveerde kandidaat ben, ging ik ook op pad. Folderen in een winkelcentrum. Grappig om te zien hoe mensen met een grote boog om je heen lopen, snel de andere kant opkijken en overige, mij zeer bekende ontwijkings tactieken gebruiken. Een enkeling kan het niet laten een vloek te laten horen, bij het zien van de naam Christenunie. We gaven een folder aan een niet uit ons land afkomstige mevrouw. Ze bedankte ons er heel nadrukkelijk voor. Want zei ze, dit is de eerste folder die ik aangeboden krijg, het lijkt wel alsof wij niet meetellen....
Een man weigerde vriendelijk en beslist een folder aan te nemen. Hij verwonderde zich over het feit dat er nog steeds mensen bestaan die in God geloven. De oude Grieken en Romeinen geloofden toch ook stellig in het bestaan van hun goden, ziedaar, er is toch niemand meer die in die goden gelooft. Waarom dan nog wel in een God geloven? Je zag er toch niets van? Mensen die in (een ) God geloven, ze zijn er bijna niet meer en horen tot een zeldzaam ras....
Een poging uit te leggen dat niet zien een deel van geloven is, mislukte. Hij bleef vriendelijk en min of meer minzaam zijn verbazing uitspreken. Wacht maar, over duizend jaar... zei hij.
Tja, daar ben ik ook zo benieuwd naar, over duizend jaar.... waar zouden we dan zijn?
Vanmorgen las ik in het Nederlands Dagblad een recensie van een cd. De artiest: Steven Curtis Chapman, titel van de cd: Beauty will rise. Het verhaal dat over deze cd geschreven werd raakte me: het overlijden van een kind, het vertrouwen op God, de hoop (zekerheid) op het zicht dat we uiteindelijk op God mogen hebben.
Het raakte me en maakte me nieuwsgierig.
Zo ging ik maar weer eens googelen... en kwam dit filmpje tegen. Geen idee of dit een lied van die bewuste cd is. Het lied raakte me, vooral de tekst.
Zo mooi uitgezongen: ik vertrouw op God.
Vertrouwen, hoe moeilijk kan dat zijn. Je overgeven aan God en weten dat wat Hij doet het goede is, ook al snap je er (soms) geen barst van....
Gisteren maar eens een keer hard aan het werk geweest... opruimen, schoonmaken (met dank aan jongste vogel voor zijn hulp), bloemen en planten gekocht, tuinrommel opgeruimd.
Niet bepaald mijn hobby, al die dingen, gewoon noodzakelijk kwaad.
In de tuin ontdekte ik, tussen alle oude blaadjes een sneeuwklokje! Yes, het wordt toch lente....
Afgelopen zondagochtend ging de preek over de aardbeving in Haïti en Gods hand in de geschiedenis. De schepping die in barensweeën is. (Romeinen 8). God op weg naar het einde van de wereld, op weg naar de nieuwe hemel en aarde.
Donderdagavond kwamen, zoals elke week gebeurt, een aantal mensen bij elkaar, om God te loven, prijzen en danken. Sinds een aantal maanden doen we dit op deze manier.
Het onderwerp voor deze avond was een vervolg op de preek van zondag. Toegespitst op de vraag of we (een) lijn zien tussen ons eigen leven en de weg die God gaat in de geschiedenis.
Zien we alleen ons eigen kleine stukje of zien we meer?
Als ik mijn eigen gedachten daarover laat gaan, besef ik dat God bezig is naar het einde van de wereld gaan. Dat is iets dat ik zie, al weet ik niet zo goed hoe dat dan precies in elkaar zit, en "waar" we nu zijn, in de lijn van de geschiedenis.
Gister dook ik weer eens in de studieboeken, een noodzakelijk iets. Ik stortte me weer eens op de anatomie van ons zenuwstelsel. Een onderwerp dat ik altijd al behoorlijk ingewikkeld heb gevonden. Ingewikkeld is het goede woord.
Ik zie allerlei draadjes en dingetjes. Die draadjes hebben allemaal een heel specifieke taak en plaats. Elk draadje doet zijn eigen taak. Het zijn zenuwen, dus hebben ze geen bewustzijn.
Zo gauw die draadjes doorgesneden zijn ontstaat een beschadiging. Waaruit blijkt dat ieder draadje nodig is en moeilijk vervangbaar.
Ik vraag me af of er een vergelijking mogelijk is tussen deze twee dingen:
misschien zijn wij mensen wel allemaal van die (kleine) draadjes. Ieder met onze eigen taak, zonder dat heel duidelijk is wat die taak in het grote geheel is.
Sommige dingen gaan heel erg snel! Ha, wat een heerlijke open deur om mee te beginnen.
Wat ik wil vertellen is dat ik een nieuwe baan gekregen heb. Het voelt werkelijk als gekregen. Iemand nam contact met me op, met het verzoek tot kennismaken.
Wees gerust, voor een werkrelatie. Vier mails en een koffie gesprek verder mocht ik gaan nadenken wat ik wilde. Deze keer wist ik dat al snel, en zo komt het dat ik voor acht uur in de week een baan heb als begeleider van mensen die een handicap gekregen hebben.
Ik weet dat deze omschrijving wat vaag is, dat doe ik bewust, ik wil niet alles op het web hebben.
Alles gaat echt snel: afgelopen dinsdag een inwerkmiddag en avond, volgende week maandag een cursusdag, de week daarop aan de slag.
Ik heb er echt heel veel zin in en vind het best spannend!
(de vraag was duidelijk niet: is je bankrekening veranderd door wat in Haïti is gebeurd)
Een aardbeving. We lazen een paar bijbelgedeeltes, waarin sprake is van aardbevingen. De aardbevingen die voorspeld worden in Matteüs 24. De wereld geschiedenis in een notedop en erg gecomprimeerd.
We lazen over de aardbevingen die plaatsvonden bij de dood en bij de opstanding van Jezus.
Het ging in de preek over de duiding van de aardbeving in Haïti. Was het een gebeurtenis waar God ook niets aan kon doen? Hij stond erbij en Hij keek ernaar? Of was het een straf? (en waarom dan wel voor daar en niet voor hier?)
Er zijn in de afgelopen weken veel mogelijke "redenen" bedacht en benoemd. In de preek werd Romeinen 8 genoemd, waar staat dat de schepping nog als in barensweeën is. Weeën op weg naar de nieuwe hemel en aarde.
In dat kader was de vraag: bent u veranderd, bedoeld. Ben je dichter bij God, bij Jezus gaan leven? Je meer op Hem gaan richten?
Of heb je de boodschap van deze aardbeving beseft?
Hm. voor mij wel weer nieuwe gedachten.......en voor jou?
Gister kwamen we weer terug van een paar dagen weggeweest. Goede en fijne dagen! Gave ontmoetingen en fijne gesprekken gevoerd.
Minpunt was dat we de zee amper gezien hebben, zoveel dikke vette mist, waardoor je of de zee niet zag, of de duinen niet zag. Kortom, voortdurend iets niet in beeld.
Ik ben wel tamelijk mailverslaafd, dus een van de eerste dingen die ik doe, als we thuiskomen, is mail checken. Behalve een aantal regel en afspraak mailtjes, had ik een mail van mijn bank ontvangen.
Leek het. De mail had het logo van mijn bank, en een bizarre tekst. Het kwam er op neer dat ik in moest loggen, en wel via die mail. Zodat alle veiligheid weer optimaal in orde zou komen.
En dat met de volgende tekst:
Na een verbetering in ons online veiligheidssysteem, dat van PostBank tot ING
Bank N.V leidt,
hebben wij een Bericht van de Code van de Fout ontvangen:
„ASV-317" van uw rekening in ons
bankwezensysteem. Dit zou aan of een
toegangspoging van buitenNederland of reeks ontbroken
Login ingangen op uw
rekening toe te schrijven kunnen zijn.
Als deze ontbroken pogingen niet door u werden gemaakt, tevreden Login om
uw rekenings ware
eigendom door ons normaal bankwezensysteem voor authentiek
te verklaren.
Nota: Wij zouden onbruikbaar maakten uw online bankwezen als
veiligheidsmaatregel tegen fraude
kunnen als er niet in slaag om uw
identiteit met ons onmiddellijk voor authentiek te verklaren.
Wij zijn diep droevig voor het ongemak dit kan of u zou kunnen veroorzaakt
hebben. Op controle, zal u binnen 24 uren als bericht van restauratie aan de
normale dienst worden gecontacteerd. In ING Bank N.V, geven wij om uw
veiligheid vandaar proactively op de hoogte brengend u van deze
activiteit.
Ik hoop toch werkelijk dat iedereen ziet dat dit nep is. Een slinkse manier om wachtwoorden te verkrijgen. Ik heb nog geprobeerd de bank te berichten over deze rare actie. Dat kon alleen maar via de site en het was nogal ingewikkeld.
Woensdagmiddag twaalf
uur. De werkweek is op de helft. Het is hier prachtig weer, de zon schijnt. Ik loop
buiten, in onze “achtertuin”. Grote druppels rollen uit de bomen. De sneeuw
knerpt onder mijn laarzen. Ik sta stil in de zon en voel de eerste warmte. Vogels
vliegen van boom naar boom en laten hun lied horen. In de verte raast het
verkeer maar door. Sirenes in de verte. Wat zou er gebeurd zijn? Wat voor
betekenis gaan die sirenes voor mensen krijgen? Klokgelui, een markering in een
leven. Het afscheid? Een trouwdienst?
Zo loop ik te
mijmeren en te luisteren. Zo af en toe passeert een auto en word ik toegezwaaid
door onbekende mensen. Och ja, dat doen wij hier nog.
Ik kijk terug op de
afgelopen weken, een projekt is afgesloten sinds gisteren. Het is op een goede
manier afgesloten, het is klaar. (nog eventjes geduld, ooit schrijf ik er meer
over). Toch kan ook wat op een goede manier is afgesloten, een weemoedig gevoel
geven. Merk ik.
Ik kijk vooruit
naar het weekend. Een weekend waar ik me op verheug. Lekker weg in eigen land. Genieten
van de zee. Genieten van liefdevolle ontmoetingen. Genieten van elkaar.
Kaarten sturen. Ik doe het vrij regelmatig. In ieder geval kom ik ruim aan het gemiddelde dat verstuurd schijnt te worden. Ik was op zoek naar nieuwe kaarten. In het 'warenhuis' van onze wijk ontdekte ik fair mail kaarten.
Een heel goed initiatief! Kaarten gemaakt door tieners uit allerlei landen, met de opbrengst van de kaarten proberen ze hun studiegeld te betalen.
Op naar onze eigenste wijkwarenhuis!
O ja, de kaarten zijn ook te koop in wereldwinkels. Of via internet te bestellen.
Zo langzamerhand wordt het tijd voor mij om uit de kast te komen... Ik kan het niet meer ontkennen..
Dus vooruit dan maar: ik beken, ik sta op de lijst van de christen unie, de komende gemeenteraadsverkiezingen. Het had nog wat voeten in de aarde, ik moest namelijk eerst nog lid worden. Geeft gelijk aan hoe heel erg gemotiveerd ik ben.
Dit blogje wordt een soort van agenda. ( om het in goed nederlands te zeggen).
Wees ik een paar dagen geleden op het Sestra weekend, vandaag lag de Eva op mijn niet bestaande deurmat, met daarin de aankondiging voor Eva-vrouwendagen, begin maart.
In april wordt er een heuse Eva vrouwenconferentie gehouden.
Bovendien wordt er weer een CGMVvrouwendag gehouden. Genoeg voorlopig.
Als je geen zin hebt in al die vrouwentoestanden, kun je altijd nog naar Opwekking of New Wine gaan.
Is je dat te druk en wil je een paar dagen echte rust, dan kan ik je dit aanraden:
Och, en als je niet kunt kiezen, dan blijf je toch gewoon thuis?
O ja, er schijnt ook nog een Eva vrouwenweekend in november te komen.....
Niet zolang geleden vonden we het tijd voor een filmavondje thuis. Meestal haal ik een film bij de bibliotheek, of leen er een van vrienden. Deze film had ik gekocht, omdat ik er een en ander over gelezen had wat me boeide.
Het werd een intensieve avond.....
Een film over liefde, over keuzes maken: volg je je hart, volg je je verstand?
Een film over trouw, nabij blijven ook al raakt de ander in vreselijke omstandigheden. Omstandigheden zoals in mijn vorige blogje.
Ik
keek naar dit programma, kro, zaterdag avond 23 jan. 10. Arie
Boomsma himself, aan tafel in gesprek met een aantal gasten. Het onderwerp is
controversieel. Logisch, anders is er geen spanning. De prikkelende titel
luidde: dood of dement.
Dit
was de inleiding, die ik in ieder geval op de avond zelf al enkele keren had
gehoord en ook zo op de site staat:
Euthanasie
bij dementie mag in Nederland alleen in een vroeg stadium van de ziekte, als de
patiënt nog volledig wilsbekwaam is. Dat betekent dat de patiënt vaak jaren
voordat het echte lijden begint uit het leven moet stappen. Zo wordt de patiënt
en de familie soms jaren van nog redelijk goed met elkaar leven ontnomen. Het
aantal dementerenden neemt de komende jaren fors toe. Steeds meer mensen zullen
daarom voor de keus komen te staan: Dood of Dement?
Euthanasie,
een heftig onderwerp. Het zelf beslissen wanneer je leven klaar is en afscheid
nemen en er een einde aan laten maken.
Het "recht" op euthanasie is met hand en tand bevochten in de afgelopen
decennia. Uiteindelijk mocht het onder voorwaarden: alleen wanneer er sprake is van ondraaglijk lijden en op verzoek van betrokkene zelf.
Tegenstanders hadden de
angst dat, na het zelf mogen beslissen, het hek van de dam zou zijn.Dat zelf beslissen sluipend over gaat in anderen laten beslissen over het leven mensen die dat zelf niet kunnen.
Wat voor
beslissingen neem je over gehandicapte baby’s? En wat met demente mensen? Dat
was bangmakerij, zo werd gezegd. Het gaat om het zelfbeschikkings recht.
Nu, een aantal jaren later,
zijn er protocollen bedacht voor het doden van gehandicapte kinderen.
Onlangs
zag ik de documentaire: voor ik het vergeet. Een indringend verhaal over een
man die ??? wat pleegt? Zelfmoord? In ieder geval, iemand die Alzheimer heeft
en besluit een einde aan zijn leven te maken, ter voorkoming van ondraaglijk
lijden.
Nu
dus dit programma. In de inleiding wordt gezegd dat de patiënt jaren van nog
redelijk goed leven ontnomen wordt. Hoezo ontnomen?
Waar
staat en wie zegt dat je zelf een einde aan je leven moet maken als je
Alzheimer hebt? Hoezo uit het leven moet stappen? Bizar.
Als
je er van overtuigd bent dat je het leven van God gekregen hebt en Hij de
lengte ervan bepaalt, dan beslis je niet zelf over je levenseinde.
Ik
weet niet hoe ellendig het is om Alzheimer te hebben, ik heb wel van zeer nabij
meegemaakt wat het met iemand doet en wat het met de partner doet.
Het
voelt bijna of je behalve Alzheimerpatiënt, ook nog eens niet bij je verstand
bent als je doorleeft met Alzheimer.
Vandaag kreeg ik een mail voor dit weekend. Het was niet de eerste keer dat ik deze mail kreeg.
Er kriebelt iets als ik dit lees. Het lijkt me leuk, het lijkt me spannend, het lijkt me boeiend, maar, het is misschien wel heel massaal. En daar ben ik niet zo heel dol op.
Weer een weekend weg, wanneer stop ik eens met dit soort dingen? (ehh, moet ik er mee stoppen?)
Het kost teveel geld, teveel tijd, en zo zit ik te discussiëren met mijzelf. Tamelijk vermoeiend, ik ben een lastige discussiepartner.
Ik dacht, ik zet het hier neer. Wie weet is een aantal vrouwen heel enthousiast. Wie weet kunnen we een huisje huren (voor de kosten: toch ook niet onbelangrijk uiteindelijk)
een goede buur is beter dan een verre vriend
Kinderen/Peuter | oma zijn
|
19 Januari 2010 | 22:14:11
Vandaag was weer omadag. Stijn werd door pappa naar school gebracht, dat scheelde mij slaaptijd, want dan mag ik wat later beginnen. Mart en ik hadden al gepuzzeld en van alles en nog wat gedaan. Ik bedacht dat het wel leuk was een eindje te fietsen en de eendjes te voeren. Mart is al heel groot, hij hoeft geen luier meer om. Maar dan moet je toch nog eerst wel even plassen voor je weg gaat. "Ik ga zelf wel hoor!", en weg was hij.
Even later hoorde ik een gerommel en gemopper..
"Oma, de deur kan niet open".
Daar stond ik met mijn verklaring omtrent gedrag, EHBO diploma en risico inventarisatie...
Ik probeerde de deur te openen met een mes. Geen schijn van kans. De gleuf werd groter en rommeliger, geen beweging in het slot te krijgen. Nog eens geprobeerd, geprobeerd Mart uit te leggen wat hij moest doen. Ik hoorde hem rommelen, maar hoe leg je aan een driejarige uit wat de andere kant opdraaien is?
Wat nu?
Gelukkig herinnerde ik me dat de buurman thuis was. Hij is huisman en doorgaans thuis.
Gauw aangebeld en hij wilde wel helpen. Met een schroevendraaier geprobeerd, met nog iets anders, zonder gevolgen.
Mart begon het allemaal toch wat minder leuk en interesant te vinden, hij begon te huilen.
Uiteindelijk werd de boormachine opgehaald en het slot uitgeboord.
Mart was bevrijd uit zijn benarde positie.
De rest van de dag was hij erg mat. Hij durfde niet meer naar de wc...
Dat was de grote
kop, in ons plaatselijke huis aan huis blad. De onderkop: kerken willen
ontheffing betaald parkeren zondag.
Wat is het geval? Vanaf
12.u ’s middags moet er ook op de zondag betaald worden voor het parkeren. De
kerken die ook ‘s middags een dienst hebben, zijn hier niet blij mee, lees ik. Vooral
ook omdat een aantal kerkleden principieel tegen het verrichten van betalingen
op zondag is.
Een raadslid wil
zich voor deze kwestie inzetten, en de gemeenteraad om een ontheffing vragen. Zodat
de kerkleden weer onbekommerd met hun auto naar de kerk kunnen blijven gaan. Het
gaat om de kerkgebouwen die binnen een bepaald gebied staan, andere gebouwen
treft het niet. Het gaat ons niet aan, ons gebouw staat wat meer buiten het
centrum.
Hoe maak je
reclame voor christenen? Door aan te geven dat sommigen van hen principiële
bezwaren hebben tegen betaling op zondag? Of, zoals wij het zelf doen bij ons
eigen kerkgebouw: door zoveel mogelijk op stoepen te parkeren in de buurt van
het gebouw.?Ik snap dat niet iedereen op de fiets naar de kerk kan komen, maar
zo massaal als nu gebeurt, is een ander verhaal. Nadenken over energie gebruik
lijkt erg moeilijk te zijn voor christenen.
Ik zit weer eens op mijn
stokpaardje, niet helemaal terecht, ik laat me de laatste zondagen graag rijden…
Maar toch, wat is
dit toch, ontheffing vragen? Hoe krijg je jezelf in het centrum van de
aandacht? Is er nu werkelijk geen andere
manier om je als christen te laten zien?????
De TNT mevrouw heeft haar werk weer gedaan, (met alle respect en waardering voor alle TNT-ers die maar stug doorgaan, ondanks het huidige weer) en ik haal het resultaat uit mijn brievenbus.
Een brief voor mij van het ministerie van Justitie.
Mijn hart klopt sneller, niet zo prettig dat gevoel.
Wat voel ik eigenlijk? Bizar dat mijn hart zo klopt. Hoe zou het zijn voor mensen die "echt" met justitie te maken hebben?
Een soort spanning, wat staat er in? Wat heb ik met justitie te maken? Weer eens te hard gereden? Daarvoor krijg ik geen brief met dit label erop.
Ik maak de brief open en zie dat hij afkomstig is van de IND.
Ik heb een "adhesiebetuiging" gestuurd ten behoeve van de heer Wakonda Fondu.
Een gemeentelid van ons, dat al jaren een verblijfsvergunning probeert te krijgen voor ons land. Alles wat op dat gebied maar mis kan gaan, is in de afgelopen negen jaren mis gegaan. Inmiddels zit hij al sinds half november vast in Soesterberg.
Er zijn veel kaarten naar hem gestuurd, zijn adres is in de link te vinden.
Aanstaande maandag is er een zitting, waarin hij hopelijk meer te horen krijgt over de toekomst. En misschien mag hij dan eindelijk vrij komen en weer naar zijn vrouw en zoontje gaan. We weten het niet. Proberen het over te geven aan God.
Het is niet te begrijpen waarom dit allemaal op deze manier verloopt. Ik vind het onrechtvaardig, iemand zo lang in onzekerheid te laten.
En die brief van justitie?
Ik word bedankt voor de betoonde betrokkenheid. Er is door veel mensen aandacht gevraagd voor zijn situatie. Volgen een paar fraaie volzinnen, met daarin verwijzingen naar allerlei artikelen van een of andere wet. Zodat ik er verder niets over te horen kan krijgen....
En de schrijver van deze brief gaat er van uit dat hij mij hiermee voldoende heeft geïnformeerd...
Ja, ik weet nu echt veel meer dan voor ik deze brief kreeg....
Er valt niet aan
te ontkomen, realiseer ik me. Ik moet
het doen, het kan niet anders. Zuchtend begeef ik me naar onze schuur, voorheen
garage, om mijn vervoermiddel te pakken.
Dik ingepakt
begeef ik me op weg. Mijn missie voor deze dag. Glibberend en glijdend leg ik
de afstand af. Ik kan er niet van genieten, ik maak me alleen maar zorgen. En
signaleer de troep overal. Gele vlekken in een omgeving die voorheen het
predikaat “maagdelijk wit”verdiende. Om over andere kleuren nog maar niet te
schrijven.
Ik bereik mijn
doel en ontkom hier evenmin aan geglibber. Gelukkig ben ik hier weer snel weg,
ik ontmoet niemand die een praatje wil maken, wat andere keren nog wel eens het
geval is.
Ik pak mijn fiets, die ik als rollator en boodschappendrager gebruik
en neem dezelfde weg terug naar huis. Dankbaar bereik ik heelhuids het pand en
ruim mijn boodschappen op.
Gister in de kerk
bad de dominee voor de ouderen, die met dit weer problemen hebben. Zij durven
de deur niet uit, door de gladheid. Behalve dit gebed was er de mededeling dat
de ouderen een beroep mogen doen op de diaconie, voor praktische hulp.
Eigenlijk werd ik erg geraakt door dat gebed......
Maandag was een dagje uit in eigen stad, oftewel eigen ziekenhuis. (het was het ziekenhuis waar ik ooit werkte). Vandaag was een dagje uit in Utrecht. Met mijn moeder op pad. Zij had nog een dag vrij reizen die opgemaakt moest worden. En ook nog wat eurootjes die de portemonnee uit moesten.
We zijn uitstekend geslaagd met aankopen, dat wil zeggen, ik trok uit de rekken, en mijn moeder paste het aan en kocht de dingen. En zeg nou zelf, een vest van drie euro laat je toch niet in de winkel hangen?
Op enig moment moesten we weer naar huis en wachtten op de trein. Die was werkelijk afgeladen vol. Dan maar wachten op de volgende trein. Wij weer naar de hal van het station. Daar werd omgeroepen dat er door de slechte weersomstandigheden minder treinen reden. Ter compensatie van dit ongemak mocht er koffie of soep gehaald worden...
Dus maar snel koffie opgehaald, met ook nog eens koek erbij. Er was ook gratis soep verkrijgbaar. Wij mochten twee keer op de bagage passen van een mevrouw die erg dol was op erwtensoep.
Er werd van alles en nog wat omgeroepen. Dat er tussen die en die stad minder treinverkeer mogelijk was. Het was een hele lijst van steden, zo ongeveer van noord tot zuid en van west tot oost. Maar, gelukkig, verder was het mogelijk van alle treinen gebruik te maken. We hoorden een nieuw woord: zoutkaartjes. Daarmee mag je op bepaalde tijden reizen, met 40% korting.Alleen vandaag en morgen, om te voorkomen dat er weer heel veel files zouden ontstaan.
Vast een woord dat meedoet om het woord voor 2010 te worden. (overigens hoorde ik zoëven op de radio het woord zoutnevel, ook zo'n nieuwe).
Uiteindelijk belandden we toch in een trein en met een klein beetje trekken en duwen kregen we een zitplaats. Nog even wachten in onze overstapplaats, en de rest van de reis ging voorspoedig. Al met al viel het mee. En och, waar maak je je eigenlijk druk om?
Thuisgekomen las ik deze blog, en dacht opnieuw dat veel dingen erg relatief zijn.
Vanmorgen begon het al: ik deed mijn huisdeur dicht en de sleutelhanger brak af. Ik wil niet bijgelovig zijn, dacht ik, dit wil niet zeggen dat de rest van de dag een mislukking wordt.
Vol goede moed vertrok ik om negen uur naar mijn schoonouders. Met de auto, fietsen durf ik niet met dit weer. Daar aangekomen trof ik enige opwinding aan. De thuiszorg zou vroeg komen en was er nog niet. Voor een keer dan maar zonder hulp van de thuiszorg in de kleren. Dat was gebeurd en de dames van de thuiszorg kwamen blijmoedig binnen. Duizend excuses verder en ze vertrokken. Daarna was het wachten op een taxi. Zo'n soort taxi die een marge van een half uur heeft om te komen. Het viel mee deze keer, we troffen een erg behulpzame chauffeur, dat was erg prettig.
Zo kwamen we op onze plaats van bestemming. Om elf uur was de afspraak. Er zaten al veel mensen te wachten. Wij sloten ons aan bij de wachtenden. Een kwartier, een half uur, een heel uur. Toen mochten wij naar binnen.
Wel vier en een halve minuut!
De boodschap? De klachten horen bij uw leeftijd, we kunnen niets voor u doen en u hoeft niet terug te komen.
Dat was het dus.....eigenlijk wel wat ik verwacht had.
We wilden graag weer naar huis, dat betekende dus opnieuw wachten. Deze keer duurde het zelfs een heel uur.We hadden dezelfde chauffeur als vanmorgen, dat was dan wel weer erg prettig. Vakkundig reed hij ons naar huis, daarbij niet te beroerd een geparkeerde fiets flink te raken.
Om kwart voor twee waren we weer op de plaats van bestemming.
Er hoort dan zoiets te komen als: moe maar voldaan.
Wel moe, voldaan is een ander hoofdstuk. Ik begrijp niet zo goed waarom iets dergelijks op deze manier gecommuniceerd moet worden, zou dat niet via de huisarts kunnen? Hoe mondig moet je daar voor zijn, om dat te 'organiseren'?
Zo mondig zijn wij met z'n drieën nog niet, over een paar weken staat de volgende afspraak gepland, dan bij een andere specialist....
Om maar weer eens heel origineel te beginnen, de eerste dag van het jaar ging snel voorbij. Dat krijg je als je lang in bed ligt.
Vanmiddag een heel eind gewandeld, heerlijk dat dat kan. Nog steeds blij dat we hier wonen. Onderstaand plaatje is een illustratie bij onze wandeling.
We hebben een "rustige" en goede jaarwisseling gehad. Op oudjaarsavond zijn we naar de kerk geweest, het was een mooie dienst en een mooie manier om het jaar af te sluiten. De preek ging over psalm 90. De traditionele oudejaarspsalm. Vooral vers 12 kreeg de aandacht:
LEER ONS ZO ONZE DAGEN TE TELLEN
DAT WIJSHEID ONS HART VERVULT.
De vraag over 2009 was: is je geloof toegenomen?
De opdracht voor 2010 is: laat je geloof groeien, doe daaraan wat jij zelf kunt doen.
Dat is mijn wens en goede voornemen voor dit jaar.....
Ik laat het maken en geven van een jaaroverzicht maar aan anderen over. Wat valt er te vertellen over onze eigen kleine wereld, of wat voor wijsheden kan ik toevoegen aan de verhalen over de grote wereld?
Zoals ieder jaar was dit jaar een bijzonder jaar. Bijzonder omdat God verder gaat met zijn plannen. Die plannen kunnen we (vaak) niet volgen. Ik vind het soms moeilijk om te blijven vertrouwen en bedenken dat Gods wijsheid werkelijk torenhoog boven de mijne uitgaat.
En toch zijn we weer een jaar dichter bij de grote toekomst die God bedacht heeft.
Voor vandaag: een heel fijne en gezellige avond gewenst!
Gisteren hebben we heerlijk gezongen! Het was fijn om te doen en we kregen lieve, hartelijke, positieve, kritische reacties. We mogen vaker een bijdrage leveren aan een dienst, kregen we te horen. Jammer dat we zelf geen koor hebben, was de volgende opmerking. Daar ben ik het helemaal mee eens.....
Behalve zingen was er ook nog een preek in de dienst.. Die preek ging over de kindermoord in Betlehem. Herodes die zó achterdochtig was en bang voor zijn positie dat hij alle jongetjes van twee jaar en jonger liet doden. Dit wordt in Matteüs 2 beschreven en in dat hoofdstuk wordt teruggewezen naar Jeremia. Rachel is ontroostbaar, zo groot is haar verdriet.
Als je deze tekst in Jeremia naleest, is er meer. Het gaat niet alleen om heel veel verdriet. Er is ook troost. Troost en uitzicht. God zegt: Huil niet langer, droog je tranen, je hebt een hoopvolle toekomst. De Heer zal iets nieuws op aarde scheppen! (en dan komt er achteraan: een vrouw maakt een man het hof, Jer. 31 vers 22, nbv. Wat een verrassend iets)
Gisteravond keek ik tv. Dat is vermeldenswaard, vandaar dat ik het hier maar even vertel.
Ik keek eerst naar "Andere tijden". Deze aflevering heette: door soldatenogen: Nederlandse militairen in Nederlands Indië. Een onderwerp dat best dichtbij kwam. Mijn vader heeft zijn dienstplicht daar doorgebracht. Er is/was thuis een fotoalbum van hem uit deze tijd. Ik heb mijn vader er nooit over horen vertellen. Al heeft hij wel gezegd dat hij geen heftige dingen heeft meegemaakt.
Ik vond het heftig om deze documentaire te zien.Er is daar heel veel gebeurd.Ook heel beroerde dingen van Nederlandse kant. Ik hoorde dat er 6000 Nederlandse militairen zijn gesneuveld in die tijd. En maar liefst 100.000 Indiërs.
Wie troostte al deze moeders?
Daarna keek ik naar de reünie. Een programma waar ik bijna nooit naar kijk, omdat het deze keer de klas van Anne Frank was, keek ik. Heel bijzonder. Uit deze klas zijn heel veel kinderen naar concentratiekampen weggevoerd. Uit deze klas zijn maar erg weinig kinderen teruggekeerd. Opnieuw Rachels kinderen die gedood werden. Letterlijk Rachels kinderen.
Tegelijk zag ik veerkracht en levenslust bij degenen die nog mochten leven. De meeste mannen hadden een hoge positie bereikt, een aantal vrouwen eveneens. Ze waren allen rond de tachtig jaar en zo op het oog stonden ze volop in het leven.
Toch heel speciaal: de preek over Rachels kinderen. De klas van Anne Frank: Rachels kinderen. Zoveel onrecht en leed in die tijd, zo ontelbaar veel slachtoffers. Wat doen mensen elkaar aan?
Onrecht in Indië. Veel verdriet, in de eerste plaats bij de mensen die daar wonen en zelfstandig wilden worden en daarvoor een strijd aangingen. Eveneens verdriet bij al die soldaten die daar moesten vechten en daar sneuvelden, of gewond, op wat voor manier ook, weer terug naar huis gingen en daar hun hele leven mee moesten leven.
De hoopvolle toekomst waar Jeremia over spreekt heb ik niet op tv gehoord, God kwam niet voorbij, werd niet genoemd.
mogen we in onze ochtendkerkdienst een groot deel van de cantate "de wijzen uit het oosten", van Dirk Zwart uitvoeren! Afgelopen woensdagavond was de generale. Het ging wonderbaarlijk goed.
Goed bijgeloof wil dat de generale hoort te mislukken.
Voor deze keer ben ik dan maar niet bijgelovig.
We hebben er allemaal echt heel veel zin in! Het is zulke mooie muziek, al is het ook wel muziek waar je wat aan moet wennen. Ben je er eenmaal aan gewend, dan krijg je het je hoofd niet meer uit. Tenminste, ik heb voortdurend de liederen in mijn hoofd.
Nieuwsgierig geworden?
Je kunt zondagochtend, of later, meeluisteren via deze link De diensten staan daar maar een beperkt aantal weken op, dus wees snel.... En wil je ons "live" zien: welkom in de kerkdienst!
Wil je de hele cantate horen? Kom dan op vrijdag 8 januari om 20.15u naar de Kristalkerk in Hengelo. Daar zingen we het nog een keer, met daarnaast nog een celloconcert.
Welkom!
ps. de link verwijst naar de startpagina van kerkomroep. Je moet provincie Overijssel aanklikken en vervolgens GKv Enschede-West.
Heel soms zit ik me af te vragen hoe het voelt om (echt) oud te zijn... hou zou dat zijn: moeite met aankleden, moeite met de dagelijkse dingen van het leven. Een aantal jaren werken in de ouderenzorg leverde me wel een beeld op van oudzijn. Niet meer dan een beeld..
Dinsdag werd ik wakker met een knallende rugpijn en pittige koorts. De rugpijn was te herleiden tot heel veel boodschappen doen, de koorts tot een heftige verkoudheid.
Ik deed er vijf minuten over om één sok aan te trekken, en dat was nog maar het minst ingewikkelde. Lastig dus. Ik werd er niet echt vrolijk van.
Dat was het oude, het nieuwe is dat er vanavond voor het eerst (!) een kerstnachtdienst in onze kerk gehouden wordt. Speciaal voor mensen die de kerk niet van binnen kennen. De laatste weken zijn een een aantal mensen hier erg druk mee geweest. De kerk is versierd, er is glühwein, er zijn hapjes. Maandagavond heeft de jeugd van de kerk uitnodigingen in de wijk rondgebracht.Er is een mooi programma bedacht, de boodschap van redding wordt verteld. We hopen en bidden dat er heel veel mensen komen....
Vanmorgen las ik in het ND een interview met iemand die het syndroom van Asperger heeft. Het ging vooral over zijn geloofsbeleving, zijn beeld van God. Hij zei het volgende:
God accepteert me, ik mag zijn wie ik ben, omdat Hij me kent. Bij mensen is het vaak:
Gisteravond keek ik naar Netwerk. Doe ik anders nooit, het onderwerp maakte me nieuwsgierig: jehova's getuigen en bloed.
Dat bijt elkaar. Op grond van bepaalde bijbelteksten weigeren zij bloed. In Leviticus 3 vers 17 staat: vet en bloed zullen jullie niet eten. Nu weet ik niet hoe dat in de Jehova bijbel staat. (zij hebben een eigen vertaling). De redenering is: je mag het niet eten, dus mag je het ook niet toedienen in je lichaam. Als mensen geen alcohol mogen, om godsdienstige redenen, dan zullen ze dat ook niet via de aderen toe gaan dienen, hoorde ik een jehovamevrouw zeggen. Nu lijkt me dat ook tamelijk onverstandig, alcohol toedienen via aderen, want dodelijk. Beetje vreemde vergelijking.
Het weigeren van bloedtransfusies kan tot heftige toestanden leiden, zoals uit de reportage bleek. Vrouwen die een bevalling niet overleven. Eén van de artsen benoemde het als: een situatie die mij tot moordenaar maakte. Ze had er nog steeds zichtbaar moeilijk mee.
Eén van de vrouwen die aan het woord kwam was zwanger en haar vorige bevalling had ze ternauwernood overleefd. Vol goede moed ging ze deze bevalling tegemoet. Zonder bloed. Als ze wel bloed zou nemen zou ze de hemel niet kunnen VERDIENEN. En dat laatste schokte me vooral: verdienen.
Wat triest om zo in de ban te zijn van een, in mijn ogen, sekte, en dan het idee te hebben dat je het zelf moet verdienen.
Geen liefdevolle genadige God, maar een jehovagod die toekijkt hoe jij al bloedend je eigen plek aan het verdienen bent.......
Je moet wel èn oogkleppen ophebben, èn een nee/nee sticker op je brievenbus hebben, als het je ontgaat dat de kerstdagen er aan komen. Tjonge, wat een overdosis aan folders enzo. En wat een kreten om ons, consumenten, toch maar weer aan het kopen (en koken) te krijgen...
Wat denk je van de kreet: meer kerst voor uw geld?
Om een groot denker te citeren: het moet niet gekker worden!
Heel lang geleden hadden wij géén kerstboom, wat ze in den Haag ook mogen denken, een kerstboom is niet een symbool van christenen, integendeel, van oorsprong zo heidens als Nederland al bijna wéér is...
Later namen we wel een kerstboompje, geheel aangepast aan het formaat van onze toenmalige woonkamer. Inmiddels hebben we een ietwat groter huis en dit jaar dacht ik: ik wil een boom! Ik wist precies wat voor boom ik wilde hebben en hoe ik het wilde versieren.Mijn boom is inmiddels geheel naar mijn wens:
haar naam was
Boek | aanrader!
|
09 December 2009 | 17:09:51
Het is lang geleden dat ik een boek in twee dagen uitgelezen heb, afgelopen dagen was dit weer eens het geval. Ik las onderstaand boek:
Ik vind het een heftig en aangrijpend boek. Het is geschreven vanuit twee perspectieven: een verteller over een 10 jarig joods meisje, dat in 1942 in Parijs woont. Zij overleeft als enige van haar gezin de oorlog.
Het andere deel wordt geschreven vanuit een ik persoon. Een amarikaanse journaliste die al jaren in Parijs woont. Zij gaat op zoek naar het meisje, dat niet meer gevonden wordt. Wel worden allerlei mysteries in haar familie ontrafeld. Dit alles heeft grote gevolgen voor veel mensen...
Het einde van het boek vind ik een beetje voorspelbaar. Het is een verhaal dat je bijblijft en weer aan het denken zet: wat zou je zelf doen in een oorlogssituatie?
wenst u allen een heel fijne dag. Hoe die ook doorgebracht gaat worden...
De tijd van surprises, gedichten, spanning, deuren dicht ligt al weer een poos achter ons. Als je terugkijkt lijkt het mooi allemaal, vergeten zijn de stress en irritaties en hyper gedoe in december en november.
Wij doen er niet meer aan, en stiekem elk jaar toch wel een beetje...
Gister kon ik me niet beheersen en kocht toch chocola en marsepein. Behalve eetbaar ook speelbaar. Dan krijg je dit soort dingen.....
Nog even wat huiswerk, letterlijk en figuurlijk, nog wat boodschapjes, hopelijk zonder al te nat te worden, dan vertrekken we naar oudste vogel en gezin om te gourmetten. Sinterklaas is daar dan al geweest, ben benieuwd hoe het met de vogeltjes van oudste vogel is.....
Op de laatste dag van de op één na warmste novembermaand sinds de tijd dat het genoteerd is, fietste ik naar huis met grote takken in mijn tas. Een jongetje riep me toe: "Mooie kerstboom, mevrouw!". Hij had helemaal gelijk, die takken zijn bedoeld als alternatieve kerstboom. Ik ga mezelf verrassen.
Gisterochtend in de kerk werd het volgende gedicht voorgelezen:
Ik zou vandaag voor de kleinkinderen zorgen, oudste vogel belde vanmorgen af, omdat hij zelf thuis bleef, ipv de hei op te gaan met de kerkenraad.
Zomaar extra uren voor mijzelf. Mogelijkheden te over voor deze dag! Achterstallig onderhoud in huishouden, contacten, lectuur, eindelijk eens proberen een echt verhaal te schrijven. Een boek lezen, een filmpje kijken. Kerstversieringen bedenken.
Naar het ziekenhuis gaan, waar schoonvader nog steeds ligt. Het gaat gelukkig wat beter met hem. Zoals het er nu uitziet mag/ kan hij het ziekenhuis binnenkort verlaten, al is nog niet helemaal duidelijk of hij naar huis kan, of tijdelijk ergens anders opgenomen gaat worden.
Ik heb al drie kranten gelezen, vier mokken koffie gedronken, boodschappen gedaan, gesurft op het www, gewassen en nu denk ik: wat nu.
Zo stil hier, ondanks een weekend oefenen nog niet gewend! Terwijl het niet echt stil is, muziek vult de kamer.
Zo is het dus als je alleen bent.... en dan proef ik nog maar een heel erg klein stukje van alleen zijn en weet ik dat ik morgenavond niet meer alleen ben.
Ben ik zielig? Totaal niet en zo voel ik me ook niet.
En toch voelt het raar en kan ik me wat beter inleven in het alleen leven.
Vanmiddag was ik op bezoek bij mijn schoonvader die in het ziekenhuis ligt. Hij ligt er sinds maandagavond, hij was enorm benauwd, wat nu gelukkig minder is. Er kwam een verpleegkundige langs en ik vroeg of er al meer bekend was over wat er nu aan de hand was. Ik keek stiekem mee op de lijst die ze bij zich had. Ik zag er op staan: NTBR, geen IC.
(dat betekent dat er in geval van hartstilstand geen actie ondernomen zou worden, en dat pa ook niet naar de intensive care zou gaan, bij ernstige ziekte.). Ik vroeg (het bloed kruipt waar het niet gaan kan) aan de verpleegkundige of daar met de familie over gesproken was en hoe die beslissing tot stand gekomen was. Mijn schoonouders wisten hier niets van en gaven aan er ook niet over nagedacht te hebben.
De verpleegkundige had geen antwoord. Ze wilde informeren bij de arts. Even later werd aangekondigd dat we een gesprek met de behandelend arts zouden hebben, nav mijn vraag.
Pa werd uit bed gehesen en naar een spreekkamer gebracht, wij volgden braaf.
De arts begon het gesprek met gemopper, dat het niet de bedoeling was dat familie die lijst las (die normaal gesproken aan het voeteneinde van het bed hangt) en dat familie in dit soort beslissingen geen inspraak heeft, dat het medische beslissingen zijn, waar anderen geen invloed op uitoefenen. De paaltjes waren gezet.
Wat volgde was een uitleg hoe zo'n beslissing genomen werd. En dat dat nu niet meer op de lijsten hoort te staan, dat de situatie nu wel veranderd was. Dus nu wel TBR.
Op enig moment kwam ter sprake hoe pa er tegen aan kijkt. Hij getuigde dat hij dan voor zijn God en Schepper zou komen te staan, en dat dat goed was.
De arts had eerder aangegeven dat hij geen christen was, wel uit een christelijk gezin afkomstig was, maar ervan uit ging dat God niet bestaat. Dat hij niet voor God wilde spelen in de ethische beslissingen die hij neemt en dat hij puur op medische gronden iets besluit. Mijn schoonmoeder praatte met hem daarover. Onvoorstelbaar wat een gebabel was dat.
Geen bereik.
Nadat pa dat zo beleed, het voor Gods troon staan zei de arts heel bemoedigend: o, maar ik wil u echt niet van uw overtuigingen afhelpen, daar hoeft u niet bang voor te zijn.
Ik weet wel zeker dat het het verlangen van pa was de arts juist wel van zìjn overtuigingen af te helpen.......
tijd voor iets anders... zo'n dag die grauw is en niet voorbij lijkt te gaan, omdat je in je hoofd met van alles en nog wat bezig bent, zo'n dag vraagt om iets leuks...
weer een film
Film | aanrader!
|
11 November 2009 | 17:12:18
Gisteravond gingen we naar de bioscoop, en zagen de film: troubled water. Een film overschuld en boete. Een film die je van begin tot einde vasthoudt! Een gevangene komt vrij en probeert een nieuw leven op te bouwen. Dat lijkt te lukken, totdat hij herkend wordt door de moeder van zijn slachtoffer. Zij stalkt hem en er volgt een drama. Knap gefilmd, mooi verhaal, zonder voorspelbaar slot.Wat me opviel is dat een (vrouwelijke) pastor in het begin van het verhaal vertelt over vergeving, over het kwaad en daar behoorlijk stellige meningen over heeft. Aan het einde van het verhaal treft het kwade haar zelf... dan is het een ander verhaal.
De hoofdpersoon wordt kerkorganist, er komt veel orgelmuziek in de film voor. Niet mijn favoriete muziek, integendeel. Hier vind ik het wel heel erg mooi. Luister en oordeel zelf...
Zo, dat was een weekend met veel feesten en heel veel zingen. Het begon vrijdagavond met het zingen van "onze" kerstcantate. Heerlijk gezongen, we kennen alle liederen en zijn nu in de slotfase beland: poetsen en polijsten. Sommige liederen lijken er al bijna op, zegt de dirigent. We hebben nog een aantal weken te gaan, het zal wel goed komen!
Gisteravond was het al pasen in Ede.... mijn eerste cd rolt volgend jaar van de persen (of is van de persen rollen iets van héél vroeger, vroeger toen we nog LPs hadden?). Hoe dan ook, ik was, samen met Manna hier:
Het was super om mee te maken! Wat een goede koren en wat gaaf om met zoveel mensen bij elkaar te zijn en te zingen!! Om negen uur hadden we het hele repertoire gezongen. Wat nu?
Het bleek dat dit nog maar het inzingen was. Na de pauze zongen we alles nogmaals, sommige liederen daarna nogmaals en nogmaals... Zo werd het half twaalf voor we weer in de auto zaten.
Vanmiddag zat ik weer in mijn "eigen" kerk, (vanmorgen in die van Manna), de preek ging over de dordtse leerregels, het onderwerp daaruit was wedergeboorte. (DL. hfst. III/IV, art. 11 en 12). Aangezien de wedergeboorte (wat een woord eigenlijk) een werk is van de Heilige Geest, zongen we een lied over de Heilige Geest.
Gisteravond werd
ik gebeld. Degene die me belde vertelde dat ze het erg prettig vond dat ze me
mocht bellen. We hadden elkaar een keer ontmoet op een workshop van de ACCD. Ik
herinnerde me de situatie en het gesprek wel al had ik niet zo’n beeld bij haar
als persoon. Zij wel bij mij. Ze belde me om te vertellen dat er binnenkort
weer een training plaatsvindt. Een heel interessante training, misschien had ik
wel zin om mee te doen? Ik wist al een tijd dat die training er aan zat te
komen en wist eveneens dat ik dit soort trainingen niet meer moet gaan doen.
(al ben ik in dit soort dingen niet altijd even standvastig, zacht gezegd). We raakten
wat aan de praat, ik vertelde wat over mijn ervaringen na de vorige training. Eén
van de lastige dingen in die training vond ik de manier waarop er met Bijbelteksten
omgegaan werd. Soms leek het wel goochelen.
Ik herinnerde me dat op die bewuste
avond er een vriendin van haar bij was, die wel een training wilde gaan doen, maar zich door allerlei
omstandigheden belemmerd voelde om het te gaan doen. Die vriendin kwam even ter
sprake in ons gesprek. Zij was bezig met overleven,
in plaats van te leven, vertelde de belster.
Om te vervolgen met: dat kan
toch niet de bedoeling van God zijn, overleven, je moet toch leven? Ik
reageerde er niet zo op. Het gesprek eindigde met elkaar het goede te wensen en
mondde niet uit in de opgave van een nieuwe deelnemer.
Toch bleef het een
beetje zeuren bij mij. God wil niet dat je overleeft, Hij wil dat je leeft? Wat
is dan overleven en wat is leven?
Ik ervaar het een
beetje als weer eens iets dat moet.. daar heb ik niet zo’n zin in.
In mijn
leven kan ik me zeker periodes herinneren dat het leven bestond uit hoofd boven
water houden, wachten/ werken/ bidden/ tot de tijden beter werden.
En heeft God
ons de hemel op aarde beloofd? Of ga ik te snel?
Gisterochtend ging de preek over de Micha Campagne. Het was 18 oktober al de Micha zondag, och, wij lopen soms een beetje achter.
Voorzover ik me kan herinneren was dit de eerste keer dat er in een kerkdienst op deze manier aandacht aan werd besteed. In de powerpoint presentatie werden de doelen van deze campagne getoond. Pittige doelstellingen. De boodschap van de preek was: voorzichtig omgaan met de dingen die je van je Vader gekregen hebt. Een praktische tip was om minder lang te douchen. Waarom een kwartier douchen als het ook in vijf minuten kan? (ben je langer dan twee meter, dan mag je iets langer douchen )
Zaterdag las ik in het Nederlands Dagblad een artikel over christelijk leven, hoe doe je dat?
Een boeiend artikel, vond ik. Een belangrijk punt hier uit was: een christelijke levensstijl is niet verhevener en spectaculairder dan het gewone leven. Het idee dat je een beter christen bent als je naar Afrika of India gaat.. dat klopt niet. Je christen zijn uit zich in het gewone leven, hier en nu. Eén zin uit dit artikel trof me bijzonder:
het evangelie vertelt namelijk in de eerste plaats niet wat mensen moeten doen,
maar wat God gedaan heeft!
Dat vind ik een hele goeie! Hoe gauw gaan we elkaar toch niet (al dan niet stiekem) af te meten aan zichtbare dingen? Voel je jezelf beter omdat jij... altijd fietst, of zoiets?
Dan meet je (weer) af aan gedrag. Hm, wie deden dat vroeger toch ook alweer?
Toch kon ik het vanmorgen niet laten: douchen met de kookwekker in de aanslag. Afgesteld op tien minuten.
Het lukte me in acht minuten...
En nu ga ik kijken of ik een paar laarzen kan scoren...
Tweede vogel is vandaag jarig. Zijn leeftijd eindigt nu weer op een nul en zo'n verjaardag is altijd iets meer bijzonder dan een andere. Echt feliciteren kunnen we hem niet. Hij is namelijk gevlogen. Naar Canada. Een paar weken geleden vloog hij, met een goede vriend, naar Vancouver, om vandaar uit het hele land door te reizen, naar Halifax.
Ze brachten op deze manier dit voertuig weer op de plaats van bestemming.
Een camper van een meter of acht, voorzien van warm en koud stromend water, een oven en nog meer. Eigenlijk onvoorstelbaar dat je daar met een gewoon rijbewijs in mag rijden...
We zijn heel erg benieuwd naar alles wat ze meegemaakt hebben! Zondag hopen ze weer op Schiphol te landen. We hebben in de afgelopen weken enkele keren ge-smst, en gemaild en hij heeft een keer gebeld. Zo konden we de route nog een beetje volgen. Al blijft dat wat behelpen en zien we uit naar de èchte verhalen!
Stel je twaalf mensen voor, o nee, veertien. Twaalf gasten en twee begeleiders, de één een heuse zuster, met kap op haar hoofd, de ander een gewone mevrouw die dit werk met veel liefde een aandacht doet. (overigens, de zuster deed dat eveneens).
Die mensen bij elkaar, gedurende een paar dagen. Ze kenden elkaar niet, en waarschijnlijk zullen ze elkaar niet meer ontmoeten.Twee mannen en tien vrouwen.
De dagen werden in stilte doorgebracht, de uitzonderingen waren de ochtend- en avondviering. Dan gebruikten we onze stem om ervaringen te delen. Te zingen en te bidden. Daarna weer stilte.
De maaltijden werden in stilte gehouden. Niet even de vraag: mag ik de boter. Hoefde ook niet, de maaltijden waren in "buffetvorm". Die stille maaltijden, wel opgevrolijkt met muziek, bijvoorbeeld orgelmuziek, ik vond ze onnatuurlijk en daarin was ik niet de enige.
Er was nagedacht over de stille maaltijden.Als je wel in gesprek raakt tijdens het eten, ben je op de ander geconcentreerd, in plaats van op jouw stilte. Zit wel wat in, en toch...
Hoe hebben wij het gehad? Ik had geliefde "meegesleurd" naar dit weekend, (voorzover hij zich laat sleuren), de grap was dat hij heel goede dagen heeft gehad en ik vond het zware dagen. Niet zozeer omdat ik mijn mond moest houden, we hebben heel wat afgepraat, geliefde en ik, op onze wandelingen in het nabijgelegen bos. Dat was erg fijn en had ik echt nodig... als alleen naar dit weekend was gegaan, had ik halverwege, of eerder, afgehaakt.
Ik werd erg onrustig door de stilte, terwijl ik hoopte rust te vinden. Heftig!
Heftiger en vermoeiender dan ik tevoren bedacht had. Ik verlangde naar huis, naar de krant, naar internet.. alle dingen die in het dagelijkse leven juist voor de onrust zorgen. Ben ik meer "verslaafd" dan ik denk? En nu, deze dag, (we zijn gisteravond alweer naar huis gegaan), heb ik nog geen radio aan gehad. Heerlijk, die stilte hier in huis. Intussen ben ik wel met van alles bezig, dat maakt het anders dan daar op je kamer te zitten.
De afsluiting van dit weekend was heel mooi. Om de beurt vertelden we deze dagen ons gebracht hadden. Je mocht daarbij een lied opgeven. Na drie ervaringen zongen we dat lied en werd er voor die drie mensen gebeden. Zo kregen we een zegen mee. Dit was mijn liedkeuze:
Het waren het bijzondere dagen, en bijzondere ervaringen. Hoewel van de categorie: eens en niet weer.
Ik heb weer veel om over na te denken..... nu daar nog de tijd en de rust voor maken!
Na alle "hectiek" van de afgelopen week hebben we dit weekend iets totaal anders. Een stilte weekend.
Vanavond gaan we weg, tot maandagochtend. We zien er naar uit. We zien er ook wel een beetje tegen op. Lukt het, zolang stil te zijn? Wat gaat er gebeuren? We laten ons verrassen..
Het is nog net geen morgen, zodat ik nog even iets over gister kan schrijven. Een dag vol mensen. We stapten hier in de trein, heel luxe, dachten wij, met de herfsttoer, lekker rustig eerste klas reizen. Niet dus, half Nederland had een herfsttoer, leek het wel. Wat was het vol, vooral het stuk vanaf Amersfoort. De banken, de gangpaden, de 'portieken'. Een reizigster op het perron van Hilversum adviseerde ons toch vooral in de gangpaden te gaan staan, in plaats van in het portiek. Dit was toch werkelijk het ei van Columbus. Alleen jammer dat die gangpaden al vol stonden.
In Amsterdam aangekomen waren we overweldigd door mensenstromen. We werden er in opgenomen en het voelde alsof we erin meegesleurd werden.
We liepen door het centrum, ontdekten leuke winkeltjes, en minder leuke winkeltjes,met nogal platvloerse souvenirs.Echt fraaie reclame voor ons land.
We liepen een soort stadswandeling. Kwamen langs kerken en rode lichten.
Voelden ons.... ja wat eigenlijk?
We zagen drommen mensen voorbij komen. Met en zonder camera.We kwamen een paar vrouwen tegen die we die ochtend voor het eerst in de trein ontmoetten. We begroetten elkaar of we elkaar al jaren kenden.....
We kwamen bij ons doel: de presentatie van een boek. Een boek waarin tien bijbelse verhalen herverteld waren door bekende schrijvers. De hervertelling van het verhaal van de verloren zoon, was een wedstrijd die meer dan 200 inzendingen opleverde. Omdat Yvonne hieraan mee gedaan had en haar verhaal tot de vijftien beste verhalen hoorde, kreeg ze een uitnodiging voor deze presentatie. Heel boeiend om zo'n feestje mee te maken. Compleet met een tafelgesprek tussen uitgever en enkele schrijvers.
Eén van de schrijvers vertelde dat hij regelmatig een mis bezocht. Dit werd min of meer meewarig aangehoord. Wat heb je eraan? Wie is God voor jou? Het bleek dat niet zozeer God een levend iemand voor hem was, wel dat die diensten hem iets gaven.
Ik vond het schokkend (opnieuw) te ontdekken hoever God uit de leefwereld van mensen is. God als kracht, dat kan nog net. God als liefdevolle vader, dat kan niet. Je bent best wel sneu als je dat wel zo ziet.
Het was heel boeiend zo'n gesprek mee te maken. Het kan niet anders dan dat je dat boek dan ook koopt, wat we deden. Zo zaten we op de terugweg te lezen. (gelukkig waren er nu wel zitplaatsen, we hadden alleen maar vertraging en moesten via Zwolle reizen, ivm werkzaamheden). Tuurlijk hebben we niet het hele boek kunnen lezen. We werden niet bepaald blij van dat wat we wel lazen. De essentie is er uit verhaald. We merkten op de presentatie al dat mensen helemaal niets meer weten van de bijbel. En daar stiekem een beetje trots op zijn, zo lijkt het.
We kwamen om een uur of elf aan in onze stad. Gelukkig stond mijn fiets nog op de plek waar ik hem achtergelaten had. Tot mijn blijde verrassing.
Het einde van een intensieve, vermoeiende en bijzondere dag. Een dag vol mensen. Mensen die langs elkaar lopen, elkaar niet werkelijk raken.
